สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ

#วันซวยของสบู่จากธันเอง

หงุดหงิดครับบอกตามตรงหงุดหงิดมากผมนั่งอ่านหนังสือไม่รู้เ๱ื่๵๹เลยให้ตายสิหลังจากวันนั้นพวกผมก็วุ่นวายกับการรับน้องที่คณะพวกเราเลยไม่ได้ไปรับส่งเด็กสามแสบนั่นมาได้เกือบอาทิตย์แล้วไอ้เพลิงมันงุ่นง่านจนใครก็เข้าหน้าไม่ติดไอ้วินเองก็ไม่แพ้ไอ้เพลิงเอาเป็๲ว่าใครก็ตามที่เดินผ่านหน้ามันพร้อใจะกลายร่างเป็๲หมาบ้ากระโจนเข้ากัด ตัวผมเองน่ะเหรอ

"โธ่เว้ย!!"ผมแหกปากขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของชั้นปีกับรุ่นน้องปีสองที่กำลังเตรียมข้าวของเพื่อจะเข้าซ่อมน้องปีหนึ่งเย็นนี้ สายตาสอดส่ายหาอะไรซักอย่างขึ้นขว้างปาระบายอารมณ์

"เป็๲อะไรอีกวะ"ไอ้เพลิงทำเสียงขุ่นถาม

"นั่นดิ"ไอ้วินผสมโรง

"กูหงุดหงิด"ผมกัดฟันตอบคราวนี้เพื่อนๆที่มาช่วยกันทำงานกับน้องปีสองเริ่มขยับตัวเองถอยออกห่างจากพวกเราสามคนทันที

"อะ...เอ่อ ถ้าพะ...พวกมึงไม่อยากทำกลับบ้านก่อนก็ได้นะที่เหลือพวกเรา พวกเราทะ..ทำกันเอง"ไอ้เหวกพูดตะกุกตะกักบอกพวกผมพวกมันพร้อมกันพยักหน้าเห็นด้วย

"ทำไมพวกกูด้วยแล้วทำไมรังเกียจว่างั้น"ไอ้เพลิงตาขวางหนักขึ้นได้ยินเสียงกร๊อบบบจากการกำหมัดของมัน

"ปละเปล่าจ้า ทำเลยจ้านะ..นี่จ้างาน"ไอ้นิ่มกลายเป็๞หน่วยกล้าตายค่อยๆดันงานตรงหน้ามาวางไว้ที่พวกผมไอ้วินลุกพรวดขึ้นพวกน้องปีสองกระโจนหนีไปกองกันเป็๞กระจุกอยู่มุมห้องกอดกันแน่น

"กูหิวน้ำเอาอะไร"ไอ้วินถามเสียงขรึมบหน้าถมึงทึงเหมือนเตรียมจะไปฆ่าคน

"มะ...ไม่เอาจ้าอิ่มแล้วจ้า"น้องปีสองซักคนบอกคนที่เหลือก็ส่ายหน้ารัวๆโดยพร้อมเพรียง

"กูกินนมชอก"ไอ้เพลิงบอกเสียงเข้ม

"กูเอาเจลลี่แบร์"ผมสั่งตามด้วยน้ำเสียงที่ลอดออกมาจากการบดกรามดังกรอด

"เออ"ว่าจบไอ้วินก็เดินดุ่มๆออกไปฝั่งตรงข้ามคณะที่มีร้านเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงขายของอยู่

"ตากระตุกหว่ะ"ผมโพล่งขึ้นมาขณะที่มือกำลังกรีดแผ่นสติ๊กเกอร์ไอ้เพลิงหันมาถามทันที

"เค้าว่าขวาร้ายซ้ายดีมึงกระตุกตาไหน"ไอ้เพลิงถาม

"ขวาแม่งมีเ๹ื่๪๫เหี้ยอะไรอีกวะ"ผมตวัดเสียงเย็นเฉียบไอ้เด็กปีสองที่นั่งตัดสติกเกอร์ข้างๆกลืนน้ำลายเอือกจนได้ยินชัดแล้วรีบลุกขึ้นไปถามอะไรไม่รู้กับเพื่อนมัน

"ไอ้เพลิงไอ้ธัน"ไอ้วินหิ้วของเข้ามาวางโครมลงกลางวง

"อะไร"ไอ้เพลิงตวัดหางตามอง

"กูเจอน้อง"

"ห๊ะ//หือ"

"น้องมาทำอะไรแถวนี้วะสัด"ไอ้เพลิงถามเสียงเข้ม

"กูจะรู้มั๊ยแม่งไอ้ไผ่กูระริกระรี้เกาะไหล่เพื่อนมันหัวเราะปากจะฉีกถึงหูละ"ไอ้วินกำมือแน่นทุบลงบนพื้นดังปัง

"ม่อนล่ะ"

"มึงไปดูเองเถอะกูของจะขึ้น"เท่านั้นแหละครับพวกเราพร้อมใจกันลุกเล่นเอาคนในห้องประชุมผวาแทบจะไปกองรวมกันอยู่อีกฝั่ง

"ไปเถอะจ้าพ่อถ้ามีธุระก็ไปเลยจ้าไม่ต้องห่วงทางนี้งานเสร็จทันแน่ๆ"ไอ้เหวกบอกเสียงสั่น

"เออเดี๋ยวพวกกูมาช่วยใหม่พอดีมีธุระ"ไอ้เพลิงบอกเสียงแข็ง

"มะ..ไม่เป็๲ไรไปแล้วไปเลยก็ได้จ่ะ"ไอ้เหวกยกมือไหว้ท่วมหัวน้องๆมันเลยยกตาม

"งั้นวันนี้พวกกูไปก่อน"ไอ้วินตาวาวเมื่อได้ยินได้เหวกบอก

"จ่ะๆไปเถอะจ่ะไว้พรุ่งนี้ค่อยมาก็ได้นะจ๊ะ"ไอ้เหวกยกมือลูบอกตัวเองไปมาผมก้าวไปหาไอ้เหวกที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาลูบอกตัวเองบ่นไปด้วยว่าขวัญเอ้ยขวัญมา

"จะเอาอะไรมั๊ยพรุ่งนี้พวกกูเอามาให้"ผมย่อตัวเองลงนั่งยองๆมองหน้ามันตาเขม็งมันนิ่งเหมือนตะลึงไปชั่วครู่แล้วผงะถอยหลัง

"ไม่เอาจ้าไม่เอาเหวกกลัวแล้วอย่าทำเหวกเลย"มันหลับตายกมือไหว้

"อะไรของมึง"ผมถามแบบไม่ฟังคำตอบแล้วลุกขึ้นพวกเรารีบก้าวพรวดหายออกไปจากตึกสายตาสอดส่ายหาพวกน้องมันแล้วก็เจอครับพวกมันสามคนนั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้มีผู้ชายอีกสามคนที่พวกผมไม่รู้จักกำลังปรนเปรอด้วยถุงที่ดูไกลๆก็รู้ว่าเป็๞ลูกชิ้นรถพ่วงที่ชอบมาขายตรงข้างๆเซเว่นกับขวดน้ำและถุงที่เดาเอาว่าน่าจะมีขนมอยู่ข้างใน

"ใครวะ"ไอ้เพลิงกัดกรามจนขึ้นสันสายตาอำมหิตจ้องเขม็งไปยังคนที่เอาแตะไหล่ไอ้น้องม่อนเอาไว้

"กูแม่งอยากจะกระทืบให้จมดินจริงๆห่าเอ้ย"ไอ้วินแตะก้อนหินก้อนเล็กที่อยู่แถวนั้นกระเด็นไปถูกรถใครก็ไม่รู้จนเสียงดังเก๊งเมื่อเห็นผู้ชายในกลุ่มยกมือขึ้นทำอะไรซักอย่างบนหัวไอ้น้องไผ่

"นั่นสิสงสัยพวกมันอยากเกิดใหม่"ผมเห็นด้วยกับความคิดเพื่อนอีกสองคนเลยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเมื่อเห็นไอ้ซักคนเอื้อมมือไปโอบไหล่ไอ้บู่

"ต้องถามให้รู้เ๹ื่๪๫สัด"ไอ้เพลิงกระซิบขู่เสียงเบาแต่ถ้าใครที่รู้จักมันดีจะต้องรีบหนีไปให้ไกลสุดชีวิตพวกเราค่อยๆก้าวไปช้าๆจนถึงกลุ่มพวกน้องมันหกคนที่กำลังหัวเราะปากกว้างจนแมลงวันไข่ในปากได้เป็๞สิบตัวแล้วมั้ง

"หวัดดี"ไอ้เพลิงเอ่ยเสียงเย็นน้องมันทำท่าชะงักแล้วก็ก้มหน้าก้มตาตอบกลับ

"หวะ หวัดดีครับ"หน่วยกล้าตายคือไอ้คนที่ผมไม่รู้จักและที่สำคัญมันกำลังโอบไหล่ไอ้เด็กบู่ของผมอยู่

"อือ"ไอ้วินตอบเสียงแข็งผมเม้มปากแน่นสายตาพิฆาตจ้องไปที่หน้าไอ้ที่กล้าเอามือโอบไอ้บู่อยู่โดยไม่พูดไม่จาจนมันรู้ด้วยตัวเองว่าต้องเอามือลง

"มาทำอะไรแถวนี้"ผมถามเสียงห้วนเงียบกริบทั้งกลุ่มไม่มีใครตอบ

"กูถาม"คราวนี้ไอ้เพลิงหมดความอดทนตวาดเสียงดังไอ้น้องม่อนสะดุ้งโหยงจนตัวลอย ไอ้ไผ่ทำคอหดเหมือนเต่าส่วนไอ้น้องบู่...มันกำลังเอนตัวหงายหลังช้าๆเหมือนภาพสโลว์คนที่โอบไหล่มันหันกลับมาแล้วรับร่างน้องมันเอาไว้ไม่ทัน

"ตุ๊บ!!1"เสียงหลังน้องกระแทกลงกับพื้นสนาม

"ไอ้บู่ ๆๆๆ"สามสี่เสียงประสานกันจนฟังไม่รู้เ๱ื่๵๹เป็๲ลมไปแล้วครับผมเดินเข้าไปหาร่างที่นอนหงานหลับตานิ่งอยู่แล้วอุ้มมันขึ้นมาพาดบ่า

"ลุก"ไอ้เพลิงบอกน้องม่อนเสียงหนักน้องมันผวาลุกขึ้นยืนไอ้เพลิงคว้าข้อแขนลากลิ่วๆเดินนำไปแล้วไอ้วินคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังไอ้น้องไผ่แล้วลากถูลู่ถูกังออกจากม้าหินทิ้งให้ไอ้สามคนนั่นนั่งตัวแข็งทำหน้าเหมือนเจอเพชฌฆาตอยู่ตรงนั้น

"เจอกันคอนโดใครคอนโดมัน"ไอ้เพลิงสั่งคราวนี้พวกเราสามคนแยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมันไม่ไปคอนโดที่พวกเราอยู่รวมกัน ผมดิ่งไปที่รถสปอร์ตคาร์คันหรูของตัวเองตามที่ตกลงกันว่าจะเอารถใครรถมันมาเพราะต้องแยกกันรับน้องเสียแต่ว่า๰่๥๹นี้จังหวะไม่ดีเพราะจะมีว๊ากน้องพวกเราปีสามเลยต้องลงมาจัดแจง

"หึอยู่ดีไม่ว่าดีไอ้บู่ทำกูของขึ้น เตรียมตายได้เลยมึง"ผมบดกรามหลังจากเอามันยัดเข้ามาในรถตรงเบาะข้างคนขับกวาดสายตาไล่มองไปบนร่างที่นอนนิ่งหลับตาพริ้มเหมือนคนฝันดี ตัวมันบางๆขาวๆอยู่ในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวแขนยาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกคอเสื้อมันกว้างจนมองเห็นเส้นกระดูกไหปลาร้าข้างหนึ่งเนคไทด์ถูกรูดลงจนปมเกือบถึงขอบกางเกงเข็มขัดตรามหาวิทยาลัยดันขอบกางเกงสแลคสีดำแนบตัวกับรองเท้าหนังสีดำห้อยลงพื้นรถ

"ยั่วกูดีนักนะอุตส่าห์ใจดียังจะปลุกผีในตัวกูให้ตื่นได้อีกไอ้เด็กเวรนี่"ผมปลดเกียร์แล้วถอยหลังพรีดดรีฟท์จนฝุ่นตลบก่อนจะออกไปนอกมหาวิทยาลัยความเร็วที่เหยียบไม่ต้องพูดถึงใช้เวลาไม่นานก็ถึงคอนโดของผมร่างบางของมันยังไม่ตื่นรอบบนี้เป็๲ลมนานน่าดูแต่ก็ดีจะได้ไม่ต้องขู่ให้ลมจับอีกรอบ ผมจอดรถได้ก็กลับมาอุ้มมันพาดบ่าอีกรอบเดินไปขึ้นลิฟท์ รปภที่ทำหน้าที่เปิดลิฟท์ให้เหลือบตามองผมจ้องหน้าเขานิ่งจนต้องหลบสายตาไปเอง ผมแบกมันไว้บนบ่าสายตามองไปที่ตัวเลขรันขึ้นไปชั้นเกือบบนสุดอย่างรวดเร็วเสียงติ๊งดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขหยุดวิ่งผมก้าวเท้าออกไปช้าๆแตะคีย์การ์ดกับล๊อคหน้าห้องแบกเอามันไปโยนไว้ที่โซฟาตัวหนานุ่มสีครีมมันครางอื้อขึ้นมา ผมเดินเลยไปด้านในหยิบเอาเบียร์เย็นๆออกมาสามสี่กระป๋องทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงกันข้ามกับมันที่เริ่มขยับตัวไปมา

"ตื่นแล้วก็ลุก"ผมบอกเสียงห้วนเปิดฝาเบียร์ดังแป๊ก!!น้องมันผวาลุกขึ้นนั่ง

"หง่าาาา"มันอ้าปากกว้างจนเห็นลิ้นไก่สีแดงๆทำตาปริบๆเหมือนกับยังงงๆอยู่แล้วตาโตๆของมันเบิกกว้างขึ้นไปอีก

"พะ..พะ...พะ..."มันชี้นิ้วพูดติดอ่าง

"ถ้ามึงพะอีกคำกูจะเอากระป๋องเบียร์เขวี้ยงใส่หัวมึง"ผมขู่ตาเขม็งไม่ละไปจากใบหน้าที่แดงอยู่ดีๆกลายเป็๲สีขาวซีดไปซะงั้นยกกระป๋องขึ้นกระดกหลุบตาลงมองหน้ามันเห็นลูกกระเดือกเล็กๆวิ่งขึ้นลงตามจัวหวะการกลืนน้ำลายลงคอ

"อะไร"ผมตวัดเสียง

"มะ..ไม่อะไรครับ"มันตอบแบบเร็วจี๋ผมกระกดหมดกระป๋องก็เปิดกระป๋องใหม่คราวนี้มันขยับตัวไปจนชิดแขนโซฟาแทบจะจมหายไปกับเบาะผมถอนหายใจเบาๆ นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเงียบๆเสียงขยับเบาะซวบสาบเรียกความสนใจจากผมทันที

"นั่งนิ่งๆไม่เป็๞หรือไง"

"เป็๲..เป็๲ครับ"พูดจบปุ๊ปมันก็นั่งตัวแข็งปั๊บผมอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้เด็กอะไรวะว่าง่ายชิบหายผมรีบหุบยิ้มเมื่อเห็นมันแอบเหลือบตามอง

"หิวมั๊ย"

"ไม่ครับ"มันสูดลมเข้าปอดแล้วตอบ

"ไปอาบน้ำสิ"ผมสั่งสั้นๆเปิดเบียร์กระป๋องใหม่

"อาบน้ำ?อาบน้ำใครเหรอครับ"นั่นย้อนอีกนี่โง่หรือโง่วะนั่งกันอยู่สองคน

"อาบให้กูมั้ง"เท่านั้นแหละครับมันกระโจนอิท่าไหนไม่รู้พรวดเดียวไปอยู่หลังโซฟาเรียบร้อย

"หะ...หะ...หะ"มันตะกุกตะกัก

"หะอีกทีเดียวกูตัดลิ้นมึงเอาโยนให้หมาแดกแน่"ผมหน้าบึ้งมันกลืนน้ำลายยกมือปิดปากตัวเองแน่น

"ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"ไอ้เหี้ยผมหยุดหัวเราะไม่ได้แล้วครับคราวนี้หัวเราะแบบเอาเป็๲เอาตายกุมท้องแน่นงอตัวไปมากว่าจะหยุดได้ก็ต้องใช้เวลาพอสมควรยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก

"มึงนี่นะ"ผมมองหน้ามันที่ยังยืนงงอยู่

"เห้อ ไปอาบน้ำไปผ้าอยู่ในห้องทางขวามือ"ผมบอกสั้นๆไม่ได้ดูว่ามันจะทำอะไรต่อแต่เดินกลับไปที่ตู้เย็นคว้าเบียร์ออกมาอีกสี่กระป๋องก่อนจะมานั่งมองมันเดินหายเข้าห้องไป ผมเปิดกระป๋องใหม่แล้วกลับมานั่งทบทวนตัวเองอีกครั้งว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับความรู้สึกของตัวเองกันแน่ วันนี้ผมแทบจะตัดแขนไอ้เวรนั่นที่กล้ามาโอบไหล่ไอ้บู่กลิ่นตัวมันผมไม่อยากให้ใครได้กลิ่นนอกจากผม เนื้อตัวนุ่มๆของมันผมก็ไม่อยากให้ใครมาแตะต้องผมวางกระป๋องเบียร์ลงแล้วเอนตัวลงกับพนักพิงหลับตานิ่งไล่เรียงความรู้สึก๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกที่เจอมันจนถึงวันที่ผมได้นอนกอดเนื้อนุ่มๆตัวอุ่นๆของมันอย่างมีความสุขแล้วต้องถอนใจออกมา

"หรือกูชอบมัน"ผมถามตัวเองแล้วส่ายหน้า

"เป็๲ไปได้หรือวะไอ้ม่อนกับไอ้ไผ่ผมก็ไม่ได้รังเกียจแถมยังยินดีที่เพื่อนเจอคนที่ใช่ซักทีแล้วผมล่ะไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี่คืออะไร ผมหลับตานิ่งอยู่แบบนั้นไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่กลิ่นหอมอ่อนๆของครีมอาบน้ำที่ผมใช้ประจำโชยมาใกล้ๆจมูกทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมามอง ภาพที่เห็นคือร่างเล็กๆเอาเสื้อผ้าผมมาใส่ยังกะลูกเอาเสื้อผ้าพ่อมาแอบแต่งเล่นผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งเอาสองแขนทาบลงกับขาสองข้างโน้มตัวลงน้อยๆ

"หิวมั๊ย"

"นิดหน่อยครับ"คราวนี้มันกล้าพูดมากขึ้น

"อืม...กินอะไร"ผมถามสั้นๆ

"อะไรก็ได้ครับ"มันก้มหน้าตอบ

"มาม่า"

"หะ..ห๊ะ"มันทำหน้าเป๋อเหลอ

"กูบอกว่ามีมาม่าอยู่ในครัวไปทำสิเผื่อกูด้วย"มันพยักหนาหงึกแล้วเดินไปในครัวผมกลับมาเปิดเบียร์ยกดื่มอีกสมองราวกับมีหินหนักๆมาทุบจนมึน ภาพของมันวนเข้ามาในหัวเรื่อยๆ

"สัดเอ้ย!!ออกไปจากหัวกูเดี๋ยวนี้เลยนะมึง"ผมกัดฟันพูดเบาๆยกเบียร์กระดกรวดเดียวหมดกระป๋องกลิ่นหอมๆของมาม่าลอยเข้ามาตามด้วยร่างเปียกที่ดูรุงรังในชุดใหญ่โตนั่น

"พะ..พี่จะกินทีไ่หนครับ"ผมไม่ตอบลุกพรวดขึ้นจนมันผงะไปข้างหลังถ้วยมาม่าเริ่มเอียงตามจนผมรีบคว้ามาถือเอาไว้เอง

"มึงอยากตายสินะกล้าทำมาม่าหกบนพรมกูน่ะ"ผมจ้องมันตาเขียว

"ขะ..ขอโทษครับขอโทษอย่าตีผมเลย"มันแหกปากร้องทำหน้าเบ้เตรียมเป่าปี่

"หยุดเลยถ้ามึงร้องมึงถูกฝังโบกปูนที่ผนังห้องกูแน่

"ฮึก อึก ไม่ร้องครับไม่ร้อง"มันกลืนก้อนสะอื้นน้ำตาคลอหน่วยหน้าซีด

"เวรนี่กูเผลอกูมันอีกแล้วเหรอวะ"ผมด่าตัวเองในใจกำลังจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ใกล้หยดของมันแต่ว่า......

"หงับ!! โอ๊ยยยยยยยยยยยย"ผมร้องแบบไม่ทันตั้งตัวไอ้บู่มันกัดผมครับกัดมือผมผมยกมือขึ้นดันหน้าผากมันให้ปากออกมาพ้นจากมือผมแต่ฟันของมันยิ่งเน้นเข้าไปอีกจมเขี้ยว

"ไอ้บู่ปล่อยสิวะ"

"ไอ้อ่อย"

"กูบอกให้ปล่อย"

"ไอ้ ...ไอ้อ่อยอ้าอ่อยเอี๋ยวอี้อ้าอ๋มอ่ะ ไม่ปล่อยถ้าปล่อยเดี๋ยวพี่ฆ่าผมอะ)"หืมมันกล้าขึ้นแฮะนี่ไปแดกเพ็ดดีกรีที่ไหนมาเนี่ยไอ้เจ็บมันก็เจ็บอยู่หรอกครับแต่ผมตลกมากกว่ายังกับหมาปอมตัวเท่าเมี่ยงสู้กับพิตบูล

"ได้มึงไม่ปล่อยใช่มั๊ยเดี๋ยวเจอกูแน่"ผมกลับทำตรงกันข้ามกัดฟันข่มขู่มันไม่หยุด

#ฮิ๊ววว เร๊ววววววววววววววววว มาเอาใจช่วยบู่กันหน่อยค่ะ ใครเดาเหตุการณ์ตอนหน้าได้บ้างน๊าาา คอมเม้นกันเข้ามานะคะเดากันว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ธันและน้องบู่ ไรท์เองก็อยากสปอยแต่รอลุ้นเอาดีกว่าเน๊อะ