มหาจักรพรรดิรวมแผ่นดิน

ตอนที่43 : เสาหลักทั้งสาม

หลังการตรวจสอบสำนักยุทธศาสตราผ่านไปโดยไม่มีข้อผิดพลาด
ขุนนางหลายคนที่เคยสงสัยกลับเริ่มชื่นชม
เสียงร่ำลือที่เคยเป็นพิษ ค่อย ๆ แปรเป็นคำสรรเสริญ

แต่ “เงา” จากองค์ชายรองยังไม่หายไป
เพียงแต่ในตอนนี้ มันไม่ใช่เงาที่อยู่เหนือหัว...
แต่แอบซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้า รอจังหวะจะกัด

วังหลวง

ฮองเฮาประทับอยู่ในตำหนักฉางฮวา
รอบกายเต็มไปด้วยข้ารับใช้หญิงที่เชื่อถือได้
นางมองสารจากชายแดนเหนือด้วยสายตาอ่อนล้าแต่ยังเด็ดเดี่ยว

“ศึกเหนือยังไม่สิ้น —ศึกในวังเริ่มแล้ว”

ขันทีคนสนิทค้อมตัว

“ฝ่าบาททรงเริ่มระแวงข่าวลือเรื่องรัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

ฮองเฮาหลับตาแน่น

“หลงเชื่อเสียงคนง่ายเกินไป...นี่คือสิ่งที่ข้ากลัวที่สุด”

นางสั่งให้ขันทีรับสั่งลับ

“ให้ติดต่อพวกข้าในสภาสตรีและให้แม่ทัพสตรีหลานเยี่ยนในตำหนักตะวันออกเตรียมคนไว้
หากวันใดลูกข้าถูกใส่ร้ายอีก —ข้าจะไม่ยอมให้เขายืนเดียวดายอีกต่อไป”

ภายในสำนักยุทธศาสตราเสียงตีเหล็กดังสะท้อนทั่ว
หานอวี้จินยืนอยู่หน้าตราหลวงใหม่ที่เพิ่งประทับบนแผ่นทองเหลือง
ข้างกายคือองค์ชายสาม หานอวี้เหยียน

“พี่ใหญ่... ครั้งนี้พวกเขาไม่อาจกล่าวหาได้อีกแล้ว”
“หากเรายังสร้างสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินพวกเขาย่อมหมดเหตุผลจะจ้องทำลาย”

องค์ชายสามหัวเราะ

“งั้นข้าจะรับหน้าที่ฝึกกองม้าและคุ้มกันสำนักนี้เอง
หากใครคิดลอบเข้ามาอีก ข้าจะฟันให้ขาดกลางประตู!”

ไป๋เหิงเซินที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะตาม

“ท่านองค์ชายสามนี่สิถึงจะเหมาะกับท่าน!”

การรวมตัวของผู้มากฝีมือ

วันนั้นเองหานอวี้จินประกาศรับสมัครผู้เชี่ยวชาญจากทั่วแคว้น
มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามามากมาย —
ทั้งช่างหลอม บัณฑิต และทหารที่ผ่านศึก

ในจำนวนนั้นมีสี่คนที่โดดเด่นจนรัชทายาทสั่งรับทันที

1. ไป๋หงเหวิน (白宏文) — บัณฑิตปากไว มือไวรู้ทุกข่าวในราชสำนัก

“ข้ารู้ข่าวเร็วกว่าคนเขียนข่าวซะอีกพ่ะย่ะค่ะรัชทายาทอยากรู้ว่าใครพูดถึงอะไร ข้ารู้ก่อนหนึ่งวันแน่!”

2.  เซียวหนิง (蕭寧) — หญิงสาวลึกลับที่องค์ชายสามเป็นคนพามาเอง

“นางเชี่ยวชาญกลไกและรหัสถอดรหัสจดหมายได้เพียงครู่เดียว”
“ข้าไม่พูดมาก” — เธอกล่าวเสียงเรียบ “แต่สิ่งที่ข้ารู้...สามารถหยุดสงครามได้ทั้งศึก”

3.  แม่ทัพลู่เฟิง (陸楓) — ทหารหนุ่มจากชายแดนตะวันตก

“ข้าสู้มาเกินร้อยศึกแต่ไม่เคยเจอผู้นำที่สร้างเกราะให้ทหารได้ดีเท่าท่าน!”

4.  โม่อี้ (墨義) — บัณฑิตจากแคว้นฉีผู้เข้าใจดาราศาสตร์และแรงดันอากาศ

“หากท่านพูดถึง‘ปืนใหญ่’ — ข้าอาจจะสร้างให้ได้เร็วกว่าที่คิด”

หานอวี้จินยิ้ม

“งั้นเราจะเริ่มสร้างอนาคตด้วยกัน”

การประชุมครั้งแรก

ห้องประชุมใหญ่ของสำนักยุทธศาสตรา
กลางโต๊ะมีแผนภาพอาวุธมากมาย ทั้งหน้าไม้แรงสูง, เกราะใหม่, และแบบร่างของปืนใหญ่

“เฟิ่งหลง —เน้นเหล็กชั้นในที่บางกว่าเดิมแต่ทนแรงดันได้
ซูอี้หาน —ปรับกลไกหน้าไม้ให้ยิงต่อเนื่องได้สามครั้งโดยไม่ต้องขึ้นสายใหม่
อวี๋เสียน — ควบคุมสัดส่วนดินไฟให้คงที่อย่าให้แรงระเบิดเกินที่เหล็กรับได้”

ทุกคนรับคำพร้อมเสียงขานหนักแน่น
องค์ชายสามเดินมาจนถึงหน้าโต๊ะ แล้วกล่าวเสียงดัง

“ถ้าพี่คือปัญญาข้าจะเป็นกำลัง!
สำนักนี้ไม่ใช่แค่สร้างอาวุธ — แต่คือการสร้างหัวใจของหาน!”

เสียงโห่ร้องดังสะเทือนจนพื้นห้องสั่น

หลังการประชุมจบหานอวี้จินยืนมองเตาหลอมที่ควันยังพวยพุ่ง
หลี่อวิ๋นจิวเดินเข้ามาข้างหลัง ยิ้มบาง ๆ

“ท่านทำให้ทุกคนเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็นอีกครั้ง”

“ข้าไม่ได้ต้องการให้พวกเขาเชื่อในข้า...
แต่อยากให้พวกเขาเชื่อว่า ‘หาน’ ยังมีอนาคต”

หลี่อวิ๋นจิวพยักหน้า

“แล้วอนาคตนั้น...จะมีข้าด้วยหรือไม่?”

หานอวี้จินหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าไม่มีเจ้ามันคงไม่ใช่อนาคตแล้วล่ะ”

ค่ำคืนนั้นแสงไฟจากสำนักยุทธศาสตราส่องขึ้นฟ้า
ควันเหล็กกล้าและเพลิงผสมกันราวกับประกาศการเริ่มต้นยุคใหม่

องค์ชายสามฝึกกองม้า
แม่ทัพลู่เฟิงฝึกทัพราบ
ส่วนหลี่อวิ๋นจิวและเซียวหนิงทำหน้าที่ติดต่อขุนนางสายฮองเฮาในวัง

ที่ปลายทางนั้น...
รัชทายาทหานอวี้จินนั่งเขียนจดหมายด้วยน้ำหมึกสีดำ

“ข้าไม่กลัวศึกที่มองเห็น
แต่ศึกที่มองไม่เห็นต่างหาก ที่ข้าต้องชนะให้ได้”