"เ้าว่าอะไรนะ!"
เห็นท่าทางโกรธจนหนวดสั่นของบิดา ไป๋เจินจูก็เกิดความกลัวจนพูดต่อไม่ออก...
ให้ตายเถอะ บิดาที่มีทั้งอำนาจและความน่าเกรงขาม แถมยังอยู่ในยุคที่สตรีไม่มีสิทธิ์มีเสียงนี่พูดคุยด้วยยากจัง นางคิดขณะหลุบตามองพื้นท่าทางหวาดกลัวกับเสียงตวาดของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็บิดา
"ไป๋เจินจู!" นานแล้วที่ไป๋ฉางชิงไม่ได้คำรามด้วยความโกรธ กับบุตรสาวผู้นี้ เขาไม่เคยทำเสียงโมโห ดุดันใส่สักครั้ง แต่ครั้งนี้เกินจะทนจริง ๆ จะเปลี่ยนบ่าวใหม่ อยากได้อะไร เขาไม่เคยตำหนิ แต่ถึงขนาดปฏิเสธที่จะแต่งเข้าตำหนักองค์รัชทายาททั้งที่ฮ่องเต้เป็ผู้ประทานสมรส เหลวไหลเกินไปแล้ว!
"จะ เ้าค่ะท่านพ่อ" นางหลับตาปี๋ เมื่อได้ยินเสียงคำราม
"เ้าพูดจาเหลวไหลอันใด จะแต่งไม่แต่งเ้ามีสิทธิ์ออกความคิดเห็นหรือ!"
"นั่นไง ยุคเผด็จการของพวกผู้ชาย..." นางบ่นพึมพำ แอบเบ้ปาก
"เ้าพูดว่าอะไรนะ!"
"มะ ไม่มีอันใดเ้าค่ะ"
"ถ้าไม่มีก็ออกไปได้" ไป๋ฉางชิงโบกมือไล่ มองบุตรสาวที่ย่อตัวคารวะแล้วหมุนตัวเดินจากไปด้วยสายตาไม่พอใจ
ไป๋ฉางชิงยกมืออีกข้างขึ้นนวดขมับ คิดอย่างหงุดหงิดใจ เชื่อบ่าวรับใช้ได้ที่ไหนว่าบุตรสาวตนไม่ได้ก่อเื่ใน่นี้ ยิ่งก่อเื่มากกว่าเดิมสิไม่ว่า มีที่ไหนจะไม่ยอมแต่งเป็ชายาองค์รัชทายาท
หญิงสาวทั่วเมืองหลวงต่าง้าเป็พระชายา ตระกูลเล็กใหญ่ต่างใช้เส้นสายเพื่อให้เป็ที่สนใจของฮ่องเต้และองค์รัชทายาท โชคดีเพราะความจงรักภักดีของเขา และรูปโฉมงดงามล่มเมืองของบุตรสาวที่ฉายชัดขึ้นจนต้องตาต้องใจองค์รัชทายาท สุดท้ายฮ่องเต้ก็ประทานสมรสให้
ตำแหน่งไท่จือเฟยนี้มิได้มาโดยง่าย หากขัดขืนราชโองการ ก็เหมือนกับรนหาที่ตายทั้งตระกูล
หากบุตรสาวไม่้าอย่างที่ปากว่า ก็เลอะเลือนเกินไปแล้ว!
*********************
หายไปนานมากเลย จำบัญชีที่ลงนิยายไว้ไม่ได้ค่ะ จะมาลงให้จนจบนะคะ แล้วจะติดเหรียญค่ะ
9K
