๕ คนเ้าเล่ห์
“หยุดเลยนะคนบ้า”มธุรสข่มกลั้นความวาบหวามดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบันจนสำเร็จ “เอะอะก็ขู่จะปล้ำๆเห็นเขาตัวเล็กกว่าสู้ไม่ได้ เลยคิดข่มเหงรังแกกันใช่ไหม”ยกมือชี้หน้ายิ้มหวานอย่างมีเสน่ห์ ั์ตาคมเข้มวาววับพาเอาหัวใจดวงน้อยถึงกับเต้นตึกๆ จนแทบหลุดออกมาจากทรวง
“อีกอย่างคุณก็บอกเองนี่ว่า...”ใบหน้าผ่องพรรณเปื้อนยิ้มหวานแฉล้มแช่มช้อย ยกนิ้วชี้ขึ้นชู “หนึ่งจูบ! และคุณก็ได้ไปเรียบร้อยแล้วอย่าผิดคำพูดเสียล่ะ” อมยิ้มแก้มตุ่ย เอาน่าอย่างน้อยเขาก็ต้องมีส่วนดีบ้างละกันอย่างเช่น...รักษาคำพูด
ไซม่อนคลี่ยิ้มแม่ตัวเล็กเนื้อนุ่มฉลาดพูดจริงๆ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง “คงต้องผิดล่ะเพราะยังไม่รู้สิ่งที่อยากรู้เลยนี่น่า”
“คุณ!” ชี้หน้ายิ้มๆั์ตาวาววับ กัดฟันจนมีเสียงดังกรอดๆ “อยากรู้อะไรก็ถามมา แล้วไอ้มือนี่ก็หยุดยุ่มย่ามกับร่างฉันเสียที”ไขว้คว้าจับมืออีกฝ่ายให้หยุดสร้างความปั่นป่วนจนเธอไม่เป็ตัวของตัวเองเสียที
“ห้ามโกหกนะถ้ารู้ทีหลังจะจับมัดและลงโทษไม่ให้หลับให้นอน ไม่ให้ลุกจากเตียงเลยเชียวล่ะ”ขู่สำทับน้ำเสียงเซ็กซี่แต่หนักแน่น ประกายั์ดวงตาร้อนแรง วงหน้าคร้ามแกร่งแย้มยิ้ม“รู้นะว่าทำจริงหรือเปล่า”
มธุรสกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองที่คิดว่าจะโกหกเลือนหายไปจากสมองทันที หากถูกจับได้คงถูกตามล่าหาตัวจนสุดปลายฟ้าเชียวล่ะ“ชะ...ชื่อมธุรส เรียกน้ำผึ้งก็ได้”
“นัมพึงเอ่อ...ออกเสียงยากจัง”
มธุรสย่นจมูก สำหรับเขาทุกสิ่งทุกอย่างคงยากไปหมดยกเว้นเพียงอย่างเดียว...ลากเธอขึ้นเตียงง่ายมาก...สำหรับการหลอกล่อผู้หญิงไร้เดียงสาขึ้นหนึ่งไปกระหน่ำย่ำยีอารมณ์เธอเลยเป็เหมือนคนเืจะไปลมจะมา
“เรียก bee ก็ได้” กระแทกเสียงบอกชื่อที่เลือกใช้คือผึ้งเป็ซึ่งน่าจะดีกว่าอีกคำที่เมื่อได้ฟังเธอคิดว่ามันคงจั๊กจี้หัวใจระคนหวั่นไหวมิใช่น้อยพลางไล่ตะครุบมือหนาให้หยุดเคลื่อนไหวสร้างความปั่นป่วนให้อย่างเร็วไว
“bee อืม...น่ารักสมตัวเธอดีนะฉันไซม่อนยินดีที่ได้รู้จักนะ... honey”
น้ำเสียงนุ่มทุ้มระคนเซ็กซี่ที่ทอดลงมาในคำสุดท้ายทำเอามธุรสถึงกับหัวใจสั่นระรัวตามติดมาด้วยั์ตาคมเข้มเป็ประกายพร่างพราวระยิบระยับใบหน้าเปื้อนยิ้มกรุ้มกริ่ม ถึงเธอจะ... ‘ไม่อยากยินดีที่ได้รู้จักคุณเลย’ ก็ทำได้แค่แบะกลีบปากเบือนหน้าด้วยความเซ็งจับจิต ด้วยไม่กล้าพอที่จะเอื้อนเอ่ยออกมา
“บอกก็แล้ว ยอมให้จูบก็แล้ว”เอ่ยเสียงเบาด้วยอายจนหน้าร้อนผ่าว กรุ่นกลิ่นอายปรารถนาแผ่ซ่านมาจากััซึ่งโลมไล้ไปทั่วร่างใจหนึ่งอยากผลักไสแต่อีกใจหรือก็อยากโลดแล่นไปตามกระแสธาราที่มาจากฝ่ามือหนาซึ่งเคลื่อนไหวไปบนเรือนกายนุ่มนิ่มมิหนำซ้ำยังโอนอ่อนผ่อนตามด้วยอยากะโลงไปท่องเที่ยวจนสุดปลายสายรุ้ง แต่รู้ดีไม่ควรปล่อยใจตามอารมณ์ที่พัดพาไป
“คุณได้ทุกอย่างที่้าแล้วนี่ตอนนี้ปล่อยฉันได้แล้วสิ...คะ” มธุรสใช้ความอ่อนหวานที่มีให้เป็ประโยชน์เอ่ยถามอย่างเว้าวอนหวานนุ่ม เธอหายมานานแล้วป่านนี้ภาวัติคงชะเง้อคอรอคอยด้วยความเป็ห่วงแล้วล่ะ
“อีกอย่างคุณต้องทำตัวเป็เ้าบ้านที่ดีรับรองดูแลแขกไม่ให้ต้องอึดอัดสิคะ นี่อะไรกันคิดแต่จะรังแกอยู่ท่าเดียว”เอ่ยเจรจาพาทีเสียงหวานนุ่ม ดันกายอรชรอวบอัดยันตัวลุกขึ้นนั่งแต่ก็ไม่ทันแขนแข็งแกร่งตวัดพาร่างบอบบางไปนั่งอยู่บนตัก นิ้วยาวร้อนจับรั้งปลายคางมนพร้อมก้มหน้าลงมาหาอย่างช้าๆ
“ไม่...ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป honey”ไซม่อนตอบกลับเสียงหนักแน่น แขนใหญ่รัดร่างกลมกลึงเข้ามาจนแนบชิด
“ไอ้ฝรั่งบ้า ไอ้ขี้นกไอ้คนโก...อื้อ...”
สุดท้ายเสียงด่าก็ขาดหายไปในลำคอระหงปากอิ่มถูกปิดทับบดคลึงวอนเว้าจนมธุรสสั่นสะท้านปลายนิ้วและฝ่ามือร้อนผ่าวลากไล้คลึงเคล้นไปบนผิวกายเนียนนุ่มก่อนอกอิ่มนวดเฟ้นหยอกเย้าพร้อมจูบวาบหวามที่ดึงรั้งเอาสติสัมปชัญญะให้หลุดลอยหายไปทีละน้อย
“ขอร้องนะคะอย่า...อย่าทำอะไรฉันเลย” ขอร้องเสียงสั่นขวัญเริ่มหาย ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความรู้สึกวาบหวิวที่พุ่งสูงเหมือนเกลียวคลื่นของสายน้ำในท้องทะเลลึกม้วนตัวเข้าสู่จุดศูนย์กลางท้องน้อยขยับไหลหมุนวนกระจายไปทั่วกายความพยายามหนีดูไม่เป็ผล เมื่อชายหนุ่มจูบเป็พายุบุแคมทาบทับซอกซอนกวาดไล้หาความหวานจากโพรงปากนุ่มปลุกเร้าอารมณ์สาวให้กระเจิดกระเจิง
แม้ความหวานนุ่มที่ได้รับจะทำให้ไซม่อนถึงกับเตลิดเปิดเปิงไปทว่าเขาจำต้องข่มกลั้นความปรารถนาเอาไว้ด้วยไม่อยากทำให้มธุรสต้องเสียใจแต่ก็ยังทำใจปล่อยแม่เนื้อนุ่มรสหวานเชื่อมออกห่างไปตอนนี้ไม่ได้จึงยังจุมพิตดูดดื่มความหวานจากกลีบกุหลาบนุ่ม จนคนตัวเล็กเริ่มผ่อนคลายอาการขัดขืนแล้วยังเริ่มให้สนองตอบกลับอย่างไม่ประสากึ่งกล้ากึ่งกลัวทำเอาคนที่กำลังพยายามหักห้ามใจถึงกับร้อนรุ่มจนอยากเดินหน้าไปไม่หยุดยั้ง ทว่า...
สายตากลมโตราวกับดวงตากวางที่มองมาอย่างตื่นตระหนกแต่ก็เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นเชื่อใจที่ติดตาตรึงใจที่มาพร้อมกับหนึ่งความคิด...ไม่ควรหักหาญหัวใจด้วยการข่มเหงให้เธอมีราคีคาวสิ่งที่เกิดขึ้นคือความสวยงามที่ควรจะมาจากความยินยอมพร้อมใจจริงๆมิใช่ถูกล่อลวงด้วยความช่ำชอง
“อยากว่ายน้ำใช่ไหม honey เดี๋ยวฉันว่ายเป็เพื่อนล่ะกัน”กัดฟันข่มใจยอมละจากความหวานซาบซ่านจรุงใจด้วยการลุกขึ้นนั่งแต่ยังใช้สองแขนโอบรัดรอบกายอรชรมาแนบชิดจับสองมือนุ่มบีบกระชับอย่างอ่อนโยนพลางวางคางบนลาดไหล่กว้างปากและจมูกโด่งคลอเคลียซอกคอหอมกรุ่น
มธุรสค่อนข้างไปทางงุนงงระคนสงสัยอีตาั์ไซม่อนคิดเล่นอะไรกันแน่ กลีบปากอิ่มนุ่มขบเม้มเข้าหากัน เหลือบสายตามองอีกฝ่ายขวับๆ
“เธอบอกเองไม่ใช่หรือไงฉันควรทำตัวเป็เ้าบ้านที่ดี ดูแลแขกอย่างดี ก็นี่ไงไม่รังแกและทำตัวเป็ไกด์กิตติมศักดิ์พาเธอกินลมชมเที่ยวอยู่นี่ไง”
“ฉันว่าหาเื่เอาเปรียบกันมากกว่า!”เบะปากออกอย่างเหนื่อยหน่าย คิดว่าเธอโง่นักหรือไง ถึงรู้ไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมผู้ชาย…พายทะเลน่ะ!
“อีกอย่าง ฉันกลัว”
“กลัว...กลัวอะไร”คิ้วหนาเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย มองแก้มใสป่องออกแล้วอดใจไม่ไหว ต้องกดปากและจมูกลงไปจึงได้รับค้อนคมๆ กลับมาพร้อมความรู้สึกเจ็บที่ข้อมือก้มลงมองดูจึงเห็นว่าเธอหยิบหนังหนาๆ ของเขาขึ้นมาบิด โดยใบหน้าผ่องพรรณยังเปื้อนยิ้มั์ตาวามวาวระยับ
“กลัวคนเข้าใจผิด”
“ใคร!” ถามเสียงเข้มดุั์ตาโชนแสง “ไอ้เ้าอ้วนพุงพลุ้ยนั่นใช่ไหม”
แม้ไม่ชอบการเรียกขานที่ไม่ให้เกียรติคนซึ่งถูกเอ่ยถึงทว่ามธุรสก็จำต้องข่มกลั้นเพลิงโทสะเอาไว้ภายใน ใบหน้าผ่องพรรณจึงยังมีรอยยิ้ม
“อ้าวคุณ! เรียกอย่างนี้ได้ไงรู้ไหมคุณป๋าเป็ผู้มีพระคุณของฉันนะ ถ้าไม่มีท่านก็ไม่มีฉันเป็ตัวเป็ตนเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาให้คุณรังแกอยู่อย่างนี้หรอก”
ด้วยอากาศที่สดชื่น น้ำทะเลกระทบกาบเรือก่อเกิดเป็ทำนองแ่พลิ้วสายลมเย็นๆ พัดมาแตะต้องเรือนกาย ทำให้สมองมธุรสปลอดโปร่งโล่ง รอยยิ้มผุดขึ้นบนมุมปากอิ่มเมื่อคิดได ทำยังไงเธอถึงจะเอาชนะคนแข็งกระด้างให้หมอบราบคาบแก้วเหมือนแมวเหมียวคลอเคลียเ้าของอีกทั้งยังได้เอาคืนผู้ชายสับปลับ พูดไม่เป็คำพูดให้สำนึกด้วยผู้หญิงไม่ได้ง่ายเหมือนกันทุกคน!
“ไม่ต้องมาโทษคนอื่นเลยคุณนั่นแหละ” รีบสลัดแขนแกร่งและพาตัวเองลุกขึ้นไปยืนห่างๆ สองมือเท้าสะเอวพลางสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ พยายามข่มกลั้นโทสะให้ลดน้อยถอยลงแม้ยากแค่ไหนก็ต้องทำให้ได้เพราะไม่เช่นนั้นจะทำให้ตัวเองตกอยู่ภายใต้อุ้งมือคนพาลหาเื่รังแกได้อีก
“ฉัน!”ไซม่อนชี้มือเข้าหาตัว คำพูดมธุรสชวนงุนงงแต่เขาก็ยังอยากฟังถ้อยคารมเจรจาพาทีของเธอ จะหยิบยกเหตุผลใดขึ้นมาอ้าง
มธุรสพยักหน้าหงึกๆฝืนยิ้มจนเมื่อยแก้ม แต่ยังไงความโกรธก็ยังฉายออกมาทางดวงตากลมใส ซึ่งเป็ประกายเจิดจ้าแข่งกับแสงของดวงตะวันยามเที่ยงสาดส่องมาจนร้อนไปทั่วสรรพางค์อยู่ดี
“ใช่...คุณนั่นแหละผู้ชายอย่างคุณเป็ไปได้หรือที่จะไม่มีผู้หญิงใกล้ชิด”เพราะความกลัวอีกฝ่ายจะฉวยโอกาสยามเธอเผลอไม่ระวังจับเอาตัวไปทำบ้าๆ อีกเลยก้าวเดินถอยไปด้านหลัง อยู่ห่างอีกฝ่ายให้มากเป็ดี
“ฉันไม่อยากถูกตราหน้าเป็ผู้หญิงหน้าไม่อาย แย่งผู้ชายของคนอื่น ไม่อยากเป็มือที่สามของใคร!”
“ฉันเป็ผู้ชายมีเืมีเนื้ออายุก็ไม่ใช่น้อย ถ้าไม่มีผู้หญิงผ่านเข้ามาในชีวิตคงเป็ไปไม่ได้”ตอบกลับใบหน้ายิ้มๆ ั์ตาวาววับมองไล่ร่างอรชร อยากยื่นมือไปดึงรั้งเธอมาแนบชิดพร้อมประทับจุมพิตบนปากอิ่มของคนซึ่งยืนเอียงอายเคอะเขินน่ารักจนร่างกายร้อนผ่าวด้วยไฟฤษณาเอ่อล้นขึ้นมาฉับพลัน
“แต่ฉันก็ยังไม่มีคนใกล้ชิด...ยังไม่แต่งงาน”
“เฮอะ...เชื่อได้ตายล่ะ”มธุรสเบะกลีบปากหน้ายู่ ส่ายศีรษะเล็กน้อย
“อย่างคุณไซม่อนนี่หรือคะยังไม่มีแฟน...คู่หมั้น” คำหลังมธุรสไม่ทันได้สังเกตว่าไซม่อนสะดุ้งนิดๆหน้าระรื่นเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย “เมีย! เป็ไปไม่ได้”
“อ้าว...ทำไมล่ะ”แปลกนักหรือไงกับการที่เขายังไม่มีทุกอย่างซึ่งเธอว่ามานะยกเว้นว่าที่คู่หมั้นซึ่งเขาไม่้า
“อย่างแรกคุณหน้าตาหล่อเกินไป แล้วฐานะ...ฉันคงไม่ต้องเดาหรอกนะ มีเรือลำใหญ่ขนาดนี้ภายในหรือก็เริดหรูบีบฉันเสียจนตัวเล็กเท่าหนู ถ้าไม่รวยธรรมดาก็คงเป็ประเภทเศรษฐีคนหนึ่งเลยทีเดียวแล้วอย่างนี้จะเป็ไปได้หรือ ที่จะไม่มีผู้หญิงรุมตอม ‘เหมือนแมลงวันตอมขยะข้างถนน’” ปาดหยาดเหงื่อบนใบหน้า ด้วยหวาดหวั่นจากสายตาเข้มดุ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังพูดต่อไป
“อย่างคุณ...มีหรือจะเหลือรอดมาถึงฉันน่ะ”
“อืม...เดาเก่งจังมีผู้หญิงมาจีบฉันเยอะจริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันไม่สนใจใคร เพราะยังไม่เจอคนที่ใช่”
“ว่าแย่จังดูคุณก็แก่แล้วน่ะ ยังไม่เจอคนที่ใช่หรือ สงสัยเลือกมาก ระวังจะได้ก้อนกรวดแทนเพชรล่ะกัน”อยากตบปากตัวเองที่ไวไปหน่อย เลยได้แต่ถลึงตาใส่ไซม่อนที่อมยิ้มแก้มตุ่ย
“ไม่หรอกคิดว่าเจอคนที่ใช่และอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลด้วย เธอคนนี้ก็ไม่ใช่ก้อนกรวดแต่เป็เพชรเม็ดงามเสียด้วย”
“อืม...หญิงผู้โชคร้ายเอ๊ย!ไม่ใช่ๆ หญิงผู้โชคดีคนนั้นเป็ใครกันนะ...”เอ่ยถามอย่างไม่รับรู้ถึงใบหน้าแย้มยิ้มและดวงตาพร่างพราวระยับที่มองตัวเองอย่างมีความหมายกลีบปากสีสดคลี่ยิ้มหวานพร้อมแก้มเนียนในป่องออกเล็กน้อยประกายในดวงตาใสแจ๋วราวกับลูกแก้ว
“ใช่ฉันหรือเปล่า แต่ถ้าใช่อืม...” มธุรสทำไขสือ แขนหนึ่งยกขึ้นแนบอกและวางอีกมือทาบทับโดยมีนิ้วเล็กเคาะที่ข้างขมับเบ้ปากไปซ้ายทีขวาทีอย่างคนคิดหนัก ด้วยสายตาเข้มจัดเปล่งประกายวามวาวที่ทอดมองมาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองแต่...เชื่อว่าไม่ผิดแน่
โอ๊ย!!ความซวยบังเกิดแก่เธอแน่แล้ว!มธุรสตบขมับย้ำสองสามครั้งพลางเหลือบสายตาขึ้นมองบนฟ้ากรอกไปกรอกมาผ่อนลมหายใจออกจากปอด แต่...ช่างเถอะเื่นี้เอาไว้ก่อนเพราะเื่สำคัญคือเธอต้องพาตัวเองให้รอดจากเงื้อมมืออีตาั์งี่เง่าไม่น่าไว้ใจนี่ก่อน
“ได้ยุ่งปนซวยกันล่ะงานนี้”ไม่เพียงเสียงที่สั่นและขาดเป็ห้วงๆ ใบหน้านวลก็ยุ่งเหยิง
“คุณก็เห็น ฉันมากับใคร”การยกภาวัติขึ้นมาอ้าง อาจทำให้ไซม่อนโกรธ นั่นไงว่าแล้วเชียวพูดไม่ทันขาดคำด้วยซ้ำ กรามหนาขบกัดบดเบียดจนแก้มสากนูนเด่นประกายในดวงตาแข็งกระด้างและดุร้ายราวกับสัตว์ที่ถูกทำร้ายจนาเ็ มธุรสถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนระคนเบื่อหน่ายคนเอาแต่ใจ
เขารู้เพียงแค่...ร่างกายสั่นเทิ้มคล้ายมีเพลิงไฟลุกโหมกระหน่ำลุกไหม้เผาจนปวดแสบปวดร้อนอยู่กับเขาพูดอย่างกับเสียไม่ได้ ตวัดใบหน้าบูดบึ้งและสายตารังเกียจอย่างกับเขาเป็ไส้เดือนกิ้งกือแต่พอเอ่ยถึงตาอ้วนพุงพลุ้ยนั่น ก็ทำเสียงอ่อนเสียงหวาน ชื่นชมอย่างกับเป็เทวดาก็ปาน
หลายคนเอ่ยไว้ผู้หญิงเป็พันธุ์ไม้เลื้อยมีมารยาพอประมาณไว้เอารอดมธุรสรีบคลี่ปากอิ่มแย้มยิ้มหวานหลบสายตาคมเข้มด้วยความเอียงอายกับผู้ชายบางคนใช้ไม้แข็งไม่ได้ ทว่าอ่อนอย่างเดียวก็ไม่ได้อีกดังนั้นดอกไม้อย่างเธอต้องมีลูกล่อลูกชนใช้ทั้งไม้อ่อนและแข็งในคราวเดียวกัน
“คุณป๋าหวงและห่วงฉันมากเลยรู้ไหม”เพลิงโทสะที่แผ่กระจายมา พาหัวใจให้หวาดหวั่นจนสองขาสั่นยืนทรงตัวไม่ได้แล้วแต่มธุรสก็ยังยิ้มเหมือนไม่สะทกสะท้าน
“สิ่งที่คุณทำ ไม่ได้แค่หยามหน้าท่านอย่างเดียวยังหยามเกียรติและศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงของฉันด้วย คุณคิดดูนะ...”มธุรสคิดจะเอ่ยไปว่า ‘เธอมีคนดูแลให้ความรักและเขาคนนั้นก็รักมาจนไม่ยอมให้มีมดไรหรือใครไต่ตอม’แต่คำพูดนี้คงทำให้ไซม่อนเข้าใจยากและพานโกรธจัดจนหาเื่ทำให้หวั่นไหวไม่เป็ตัวของตัวเองอีกก็เขาอยากข่มเหงเธออยู่แล้วนี่น่า จึงเลือกเอ่ย...
“ถ้ามีผู้ชายมาพูดจาลวนลามแทะโลมผู้หญิงที่คุณรักดั่งแก้วตาดวงใจราวกับชีวิตนี้คุณอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ คุณทำใจได้หรือเปล่าละ”
“ไม่เห็นแปลกสมบัติผลัดกันชม”
“คำพูดของคนเห็นแก่ตัวนะสิ”มธุรสโต้กลับเสียงขุ่น ใบหน้าหงิกงอ ดวงตาเจิดจ้ากรุ่นด้วยความโมโหความจริงอยากเดินไปหาแล้วตบหน้าหล่อเหลา ก่อนกางเล็บตะกุยตะกายใบหน้าเข้มๆที่เลิกคิ้วมองมาอย่างท้ายนั่นให้ยับเยิน แต่ก็ได้แต่จำต้องข่มกัดฟันเอาไว้ด้วยการกำหมัดจนปลายเล็บแหลมยาวจิกลงไปในฝ่ามือนุ่มๆ แต่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม
“คุยกับคุณ...เหมือนนั่งรถบุโรทั่งคนขับก็เป็มือใหญ่ ชวนพาลงคูตลอดศก งั้นคำถามนี้เอาไว้ฉันค่อยถามอีกครั้งตอนที่คุณมีคนที่รัก! ดีกว่านะ”‘ถ้าวันนั้นคุณกับฉันยังเป็เพื่อนกันอยู่’ มธุรสต่อในใจอีกเล็กน้อย ก็เธอมาเที่ยวและอยู่ไม่กี่วันเองนี่น่า
“ตอนนี้ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับโรงแรมน่ะ” เกือบหลุดปากออกไป ‘ป่านนี้คุณป๋าคงชะเง้อคอยด้วยความเป็ห่วงแล้วล่ะ’
“จะรีบไปไหนล่ะไหนบอกอยากเล่นน้ำ และอยากให้ฉันสอนขับเรือไม่ใช่หรือไง”
“ไม่เอาดีกว่ากลัวคุณหาเื่เอาเปรียบ” มธุรสส่ายศีรษะพลางสาวเท้าถอยหนีไปด้านหลังด้วยหวาดหวั่นสายตาเข้มเป็ประกายที่ทอดมองไปทั่วร่าง
“คนใจดำ อยู่คุยกันก่อนก็ไม่ได้”กายแกร่งเอนอิงกับพนักโซฟาตัวนุ่ม ขยะยกตวัดขาแกร่งไปพาดทับบนอีกข้าง
“ฉันยังรู้สึกเหนื่อยและล้าอยู่เลยอยากทานอะไรอีกสักนิด ก่อนนอนพักอีกสักหน่อย เย็นๆจะได้ออกมาเล่นน้ำทะเลให้ชุ่มปอด” สองแขนเรียวสอดไขว้ไปด้านหลังพร้อมเกี่ยวปลายนิ้วไว้ด้วยกันโน้มลำตัวไปด้านน้าเล็กน้อย
“น่าคุณ...ฉันคิดว่าระหว่างเราคงต้องเจอกันอีก”ที่เธอไม่อยากเจอเลยสักนิด แต่ทฤษฎีโลกกลมและอุบัติเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้เสมอจึงต้องเป็เธอที่ต้องคอยระวังตัวเอง
“ทานที่นี่และนอนที่นี่ก็ได้นี่น่า”
“แหม...คุณนี่ไม่เข้าใจผู้หญิงเสียเลย ฉันอยากมีเวลาส่วนตัวบ้างสิ เอาน่า...ถึงฉันหนีคุณก็หาเจอไม่ใช่หรือไง” สองแขนกลมกลึงยกขึ้นสอดไขว้ระหว่างอก“ไหนผู้ชายชอบพูดกันว่า ผู้หญิงยอมง่ายๆ มันน่าเบื่อสู้ผู้หญิงที่มีจริตจะก้านแบบยั่วยวนให้ต้องวิ่งตามสนุกกว่ากันเป็ไหนๆ ไงคะยังไง...ฉันก็หนีคุณไม่พ้นอยู่แล้ว จะปล่อยเหยื่อแสนหวานให้หายใจได้อีกสักหน่อยคงไม่เป็ไรมั้ง”
“อืม...นั่นสินะ”ไซม่อนพยักหน้ารับ “แต่ก่อนไป ถ้า...”
มธุรสเหลือบสายตาขึ้นพร้อมกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ“จูบบ่อยๆ ฉันก็ช้ำหมดสิ” หญิงสาวพากายอรชรเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนตักกว้างยกสองแขนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง
“แต่เอาเถอะถ้าคุณอยากให้ฉัน...จูบ! ก็ได้ค่ะ”
คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจกับการเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็หลังมือของมธุรสแต่ก็อยากรู้หญิงสาวจะทำอะไร
“ช่วยหลับตาหน่อยได้ไหมคะ”มธุรสเอื้อนเอ่ยเสียงใส พร้อมคลี่ยิ้มหวานๆ
“อืม...ทำไมล่ะ”
“ฉันอายนี่น่าเคยทำอย่างนี้กับใครที่ไหนกัน” เอ่ยอย่างมีจริต ก้มหน้าแดงเห่อแดงระเรื่อลงแต่ยังเหลือบสายตามองไซม่อน เมื่อเห็นชายหนุ่มทำตามคำขอนิ้วยาวเรียวก็ลากเลื่อนไปบนวงหน้าคร้ามแกร่งและหยุดบนริมฝีปากหนาแ่เบา ขณะกายนุ่มนิ่มขยับไหวเตรียมพร้อม...ทำบางอย่าง
ใบหน้านุ่มโน้มลงไปจนลมหายใจเป่ารดหน้าผากกว้างสองมือเล็กจับแขนแกร่งพลางดันกายกำยำให้นอนลงช้าๆ ขณะตัวเธอก้าวลงไปยืนแม่นมั่น
“ไว้เจอกันใหม่ชาติหน้าตอนบ่ายๆนะคุณไซม่อน” มธุรสรีบหันกายวิ่งหนี มือเล็กยกขึ้นโบกพร้อมเสียงหัวเราะดังลั่น
ไซม่อนส่ายศีรษะอย่างระอาแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มั์ตาเข้มเป็ประกายวาววับ ขณะพากายแกร่งผุดลุกขึ้นเดินตามมธุรสไปติดๆความจริงเขาสามารถคว้าเธอกลับมากดกอดและทำโทษที่กล้าหลอกลวงเขาก็ได้แต่...การค่อยๆ ไล่ต้อนกวางน้อยแสนหวานขึ้นเตียง การได้เห็นกวางน้อยสะบัดดิ้นเร่าบนตั่งเตียงนุ่มๆดูจะสนุกเร้าใจและตื่นเต้นมากกว่า
อุ่นวาบในหัวใจมาพร้อมรอยยิ้มบนมุมปากและดวงตาทำให้ใบหน้าคร้ามแกร่งอ่อนละมุนลง “บ้าแล้ว! เขาคิดบ้าอะไรอยู่นี่” ไซม่อนหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความคิดในสมองตอนนี้เขาควรหาทางเข้าใกล้และล่อหลอกหญิงสาวขึ้นเตียงด้วยความเต็มอกเต็มใจต่างหากละดวงตาเข้มก็วามวาวเป็ประกาย เมื่อมีความคิดดีๆจุดประกายขึ้นในสมองที่ต้องรีบไปทำการโดยเร็วไว!
80
