"ใคร"
อาเบลถามคำถามที่สั้นมาก
"ห่ะ ไอหนู มึงไม่ต้องรู้หรอกว่าใคร เพราะกูจะกระทืบมึงและค่อย เอาไปฝังทั้งเป็"
ชายหัวหน้าเผยเจตนาแบบเด่นชัด
"งั้นไม่ต้องตอบแล้ว"
อาเบลพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงสุดเขาง้างหมัดชกออกไปด้วยความรุนแรงและรวดเร็ว ซัดไปที่จมูกของผู้ชายที่อยู่หน้าสุดด้วยความแรงจนชายคนนั้นล้มลงไปกลิ้งด้วยความเ็ป
"พลัว"
"อ้ากกกกกกกก"
ทุกคนจากที่เฉยชาไม่ได้ให้ความสนใจกับเด็กมัธยมที่เก่งการต่อสู้นิดๆหน่อยๆ ตอนนี้พวกเขาเริ่มตื่นตัวกันบ้างแล้ว ในฐานะที่เป็มาเฟียพวกเขาพอจะมีสัญชาตญาณในการรับรู้ว่าใครแข็งแกร่งไม่แข็งแกร่ง และเมื่อเห็นอาเบลใช้ความเร็วออกมาและซัดเข้าไปที่ใบหน้าชายคนนั้นครั้งเดียวก็ล้มลงไปนอนกับพื้น และร้องออกมาด้วยความเ็ป
"เก่งนี่ไอหนู เฮ้ยพวกมึงเล่นแม่งเลย"
ชายหัวหน้าสั่งลูกน้อง5คนเข้าไปรับมือกับอาเบล เขารู้ว่ามันเก่งมากและเขาไม่อยากเสียหน้ามากเกินไปเขาจึงส่งไป 5 คนก็คงพอที่จะอาเบลได้แล้ว เพราะทุกคนก็มีฝีมืิอมาก
"ย้ากกกกกก"
ต่างคนต่างพุ่งเข้าไปพร้อมกัน
"พลัว พลัว พลัว พลัว พลัว"
"โอ้ยยยยยยยยยย"
"อ๊ากกกกกกกกกก"
เหตุการณ์เดิม พวกมันทุกคนถูกอัดหน้าอัดจมูกเละไม่เป็ชิ้นดีเลยแม้แต่ชิ้นเดียว
"หน่อยยยย ลนหาที่ตายนี่ไอเวร เห้ยเข้าไปให้หมด อย่าเสียเวลาอีก"
ชายหัวหน้าสั่งให้ทุกคนโถมเข้าไป เขาเห็นว่าท่าไม่ดีแล้ว ชายหนุ่มจัดการชายร่างกำยำ5คนที่มีฝีมือในเวลาไม่นาน มันอาจข่มขวัญลูกน้องคนอื่นๆของเขาได้
"ตายซะไอเด็กเวร"
"ฟับ ฟับ ฟับ"
ชายหัวหน้าใช้มาเชเต้ที่พกมาด้วยฟันไปที่อาเบลด้วยความรวดเร็วเพราะเขาฝึกมันมาอย่างดี ฟันไปที่แขนขา แต่อาเบลหลบได้ทุกครั้ง จนเขาเริ่มหัวร้อนยิ่งขึ้น
"หวืด หวืด"
"เอ้ยจับตัวมัน ยอมซะไอหนูแก๊งพวกกูจะฆ่ามึงและครอบครัวให้ตายอย่างทรมาณ ถ้ามีผู้หญิงกูจะข่มขืนให้ตายคาทีเลย แต่ถ้ามึงยอมดีๆ กูจะฆ่าไม่ให้ทรมาณจะได้ไปอยู่ด้วยกันบน์อย่างมีความสุข"
ชายหัวหน้าหัวร้อนข่มขู่อาเบลไป เขา้าให้ไอเด็กนี่กลัวจนลนลานทำอะไรไม่ถูกถ้ามันคิดว่าจะโดนฆ่า แต่ผิดถนัด เหมือนชายหัวหน้าได้ไปกระตุ้นปีศาจให้ตื่นจากการหลับไหลเข้าให้แล้ว
"หึ ว่าอะไรนะ"
อาเบลหัวเราะเบาๆก่อนจะยิ้มออกมา และพุ่งเข้าไปยืนแถบจะประชิดตัวกับชายหัวหน้าก่อนจะจับผมด้วยมือซ้ายและง้างหมัดขวาซัดเข้าไปบริเวณจมูก
"พลัว พลัว พลัว พลัว"
"อ๊ากกก อ๊ากกกก อ๊ากกกก"
"ช่วยด้วยยยยยยยย"
ชายหัวหน้าะโด้วยความเ็ปและหวาดกลัว จมูกหน้าตาของเขาแตกละเอียดจากการถูกชกย้ำๆ เขาะโขอความช่วยเหลือกับลูกน้องของตนเอง
"หึ ปากดีจริงๆ"
อาเบลไม่ทนอีดฃกแล้วเขาต้องสั่งสอนพวกมันแล้วว่าอะไรควรข้ามไม่ควรข้าม อาเบลใช้มือจับไปที่ท้ายทอยยกชายหัวหน้าร่างใหญ่โชว์ขึ้นสูง และใช้มืออีกข้างจับแขนข้างขาวก่อนจะดึงมาด้านหลัง
"แกร็ก"
"โอ้ยยยยยยยยยยยยยย"
ชายหัวหน้าร้องออกมาเหมือนหมูโดนน้ำร้อนลวกทั้งตัว ความเ็ปจากการถูกหักแขนมันแล่นไปทั่วร่างกาย เขาแทบจะหมดสติไปเลย
"ตุบ"
อาเบลโยนร่างลงพื้นก่อนจะยกเท้าข้างขวาขึ้นและกระทืบด้วยความแรงใส่ขาด้าวขวาของชายหัวหน้า
"แกร๊ก"
"อ้ากกกกกกกกกก"
รอบนี้เขาร้องเสียงดังมากจนหมดสติไปเพราะความเ็ป
"มึง แก้แค้นให้หัวหน้า เอาอาวุธไปฆ่ามันเร็วเข้า"
ลูกน้องต่างโกรธที่หัวหน้าตนถูกหักแขนหักขา พวกมันถาโถมเข้าไปด้วยความโกรธ
อาเบลไม่อ่อนข้อให้อีกแล้ว เขาจะต้องทำให้พวกมันทั้งหมดเห็นนรกให้ได้ เขาจะฆ่าเลยก็กระไรอยู่ เริ่มจากให้พวกมันพิการก่อนจะได้รู้ว่าตายทั้งเป็มันเป็ยังไง
อาเบลพุ่งไปใกล้ทีละคนก่อนจะเตะตัดขาด้วยความแรงจนทำให้ขาของพวกมันผิดรูป ไป
"อ้ากกกกกกกกกกกกก"
"อ้ากกกกกกกกกกกกก"
"อ้ากกกกกกกกกกกกก"
คน20คนต่างลงไปนอนกลิ้งกับพื้นหลังถูกปีศาจนามว่าอาเบลหักขาไปคนละข้าง ไม่มีใครที่สามารถจับตัวอาเบลได้เลย เขาเร็วมาก อาเบลเคลื่อนที่ไปมาและโจมตีขาโดยเฉพาะทำให้พวกมันโดนหักขา มันก็มีคนที่คิดว่าจะหนีเมื่อรู้ว่าเพื่อนของตัวเองสู้ไม่ได้ แต่ก็ถูกอาเบลจับได้อยู่ดี ก่อนจะถูกหักขาไปตามระเบียบ
"อืม ยุ่งยากนิดหน่อยแฮะ เอาละ ยังเหลืออีกนี่หว่า"
อาเบลจัดการเรียบร้อยหมดครบทุกคนเตรียมจะกลับบ้านด้วยความสบายใจอีกครั้ง แต่เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า ความเท่าเทียมของคนในแก๊ง ลูกพี่เป็ยังไงลูกน้องก็ต้องเป็แบบนั้น เขาเดินไปหาลูกน้องที่ยังไม่ถูกหักแขน และทำการจัดการซะเลย
"อ้ากกกกกกกกกก"
"ปล่อยผมเถอะ ไว้ชีวิตผมด้วย"
"อย่าหักแขนกู"
"มึงมันปีศาจ อ้ากกกกกกกกกกก"
บางคนต่างะโด่าบางคนอ้อนวอนขอชีวิต แต่อาเบลทำหน้าเฉยชา เขาหักแขนไปเรื่อยๆคนละข้างโดยไม่สนใจแม้แต่นิด เมื่อเสร็จเขาก็เร่งรีบกลับบ้านทันทีเพราะมันเลยเวลานัดกับนานะมานานแล้ว
"พี่ ขอโทษนะนานะ"
"ฮึ นานะรอตั้งนาน แต่พี่ทำอะไรอยู่ คงไปเที่ยวกับสาวๆและลืมนัดกับนานะสินะ นานะไม่ยกโทษให้หรอก"
อาเบลใบหน้าซีดเลย เขากลับมาไม่ทัน ตอนนี้เขาแค้นพวกมันมากๆ แทบอยากจะกลับไปหักแขนขาอีกข้างไม่ให้เหลือ
"นะ พี่จะทำทุกอย่างเลยให้เธอยกโทษให้ เอางี้ไหมพี่จะพาไปกินของอร่อยๆทุกอย่างเลย"
นานะหูพึงทันทีเมื่อได้ยินว่าอาเบลจะพาเธอไปหาของอร่อย
"ได้ค่ะ แต่เพิ่มอีกข้อ นานะขออะไรก็ได้จากพี่อาเบล ไม่ว่าจะเป็อะไรก็ได้ นานะถึงจะยกโทษให้"
"อืมได้สิ ขอมาได้เลย"
"อืมไว้ค่อยคิดไป เดินเที่ยวห้างก่อนดีกว่าค่ะ คิดออกแล้วจะบอกอีกที"
อาเบลและนานะก็พาเธอไปเดินเที่ยวห้างซื้อของกินอร่อยๆ นานะรู้สึกเหมือนเธอได้มาเดทกันกับอาเบลเลย เธอตื่นเต้นดีใจมาก
"พี่อาเบล ร้านนี้ค่ะ ไอศกรีมชื่อดังเลย พึ่งเปิดใหม่ด้วย"
นานะพาอาเบลเข้าร้านด้านในถูกตกแต่งไปด้วยความสวยงาม สไตล์น่ารักๆ เหมาะกับเด็กสาววัยรุ่น
"รับออเดอร์ด้วยครับ"
อาเบลยกมือเรียกพนักงาน
"ค่ะรับอะไรดีคะ"
อาเบลหันมองเสียงที่คุ้นเคย เขาใอย่างมาก เมื่อเห็นยูร่าใส่ชุดพนักงานเดินเข้ามารับออเดอร์ ยูร่าก็ใเหมือนกันเมื่อเห็นอาเบลแต่เธอก็เก็บอารมณ์ได้ทันจึงไม่แสดงท่าทางอะไรออกมานอกจากการบริการด้วยรอยยิ้มกับลูกค้าเท่านั้น อาเบลก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ตอนนี้เขาสนใจนานะมากกว่า เขายิ้มให้นานะและเลือกรสไอศกรีมที่นานะชอบ
"เอารสสตอเบอรี่ ชุดนี้ครับและของผมอันนี้"
ไม่นานไอศกรีมก็มาเสิร์ฟ นานะลงมือทานอย่างเอร็ดอร่อย เธอตักกินแล้วยิ้มออกมาน่ารักน่าเอ็นดูจนหมด
"นานะ ไม่พอสั่งเพิ่มได้นะ"
อาเบลเตรียมจะสั่งเพิ่มแต่นานะห้ามปรามไว้ซะก่อน
"พอแล้วค่ะ เดี๋ยวนานะก็อ้วนกันพอดี"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่อ้วนหรอก พี่รับประกันได้เลย"
อาเบลและนานะหัวเราะคิกคักก่อนที่นานะจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
ยูร่าเดินเข้ามาเก็บของ เธอมองอาเบลด้วยสายตารังเกียจก่อนจะพูดแขวะออกมา
"น่ารังเกียจ เด็กสาวก็ไม่เว้น"
"อะไรของเธอ"
ยูร่าไม่ได้อยู่ให้อาเบลอธิบาย เธอคิดไปต่างๆนาๆเกี่ยวกับอาเบลและรังเกียจมากกว่าเดิม
อาเบลก็ไม่ได้สนใจยูร่าอีก เขาให้เวลาอยู่กับนานะสนใจแค่เธอ เดินพาเที่ยวไปเรื่อยๆ ดูนั่นดูนี่ พวกเขาใช้เวลาอย่างเต็มที่ไม่นานก็ถึงเวลากลับบ้าน
"อ่ามืดแล้วสินะ ยังอยากสนุกอยู่เลย"
อาเบลและนานะเดินกลับมาใกล้ถึงบ้านก็หยุดอยู่ตรงสวนสาธารณะเพื่อชมบรรยากาศดีๆก่อนกลับเข้าบ้าน
"พี่อาเบล นานะมีความสุขมากเลยวันนี้ ขอบคุณนะคะ"
"นี่นานะ อ่ะนี่ ของขวัญ"
อาเบลหยิบกล่องที่ห่อมาอย่างน่ารักๆ ส่งให้นานะ
"อะไรหรอ"
นานะตื่นเต้น เธอมีความสุขมากที่อาเบลซื้อของให้เธอไม่ว่าจะเป็อะไรเธอก็ชอบมัน นานะแกะกล่องออกมาเปิดดู ข้างในเป็สร้อยเส้นหนี่งมีรูปจันทราสวยๆระยิบระยับ เธอจำได้เลยว่ามันเป็สร้อยที่เธอถูกใจมาก และมันแพงมากด้วยเธอจึงไม่ได้ซื้อมันมา
"พี่เห็นว่านานะอยากได้ จึงซื้อมาให้นะ"
"แต่มันแพงมากเลยนะ พี่ไม่จำเป็ต้องซื้ิอก็ได้"
"ไม่เลย ไม่ว่าจะแพงแค่ไหน ถ้าเป็สิ่งที่นานะอยากได้ พี่จะหามาให้ได้ทุกอย่างเลย"
นานะมีความสุขอย่างมาก เธอยิ้มออกมาอย่างน่ารัก
"ค่ะขอบคุณค่ะ พี่อาเบลใส่ให้นานะหน่อยสิ"
นานะหันหลังเปิดผมยาวสลวยของตนออก เปิดให้เห็นลำคอที่ขาวเนียนอันน่าหลงไหล อาเบลสลัดความคิดไม่ดีทิ้งและใส่สร้อยคอให้เธอ
'อืมดูดี น่ารักมาก"
"จริงหรอคะ ขอบคุณนะพี่"
นานะพุ่งเข้ามากอดอาเบล กลิ่นหอมของเธอมันทำให้อาเบลหลงไหล
"จุ๊บ"
"รางวัลค่ะ"
นานะจูบแก้มอาเบลเบาๆเพื่อตอบแทนความเอาใจใส่ของอาเบลเธอรู้สึกมีความสุขมากก่อนจะบอกความรู้สึกออกไป
"พี่อาเบล นานะชอบพี่ที่สุดเลย"
"อืมพี่ก็ชอบนานะ'
อาเบลยังมองนานะเป็น้องสาวตัวน้อยอยู่วันยังค่ำ และเขายังไม่รู้เลยว่าน้องสาวตัวน้อยนางนี้คิดกับเขาเกินพี่น้องไปแล้ว
"ไม่ค่ะ นานะชอบพี่ในฐานะผู้ชาย ไม่ใช่พี่ชาย"
ความเงียบบังเกิดขึ้นมา อาเบลใทันทีเมื่อความชอบของเด็กสาวไม่ได้ชอบในฐานะพี่แต่เป็คนรัก
"คือ พี่..."
"ไม่ต้องพูดค่ะ นานะจะชอบพี่ต่อไป จนกว่าพี่จะหันมาชอบนานะ นานะไม่ยอมแพ้หรอก นานะแค่อยากบอกให้พี่รับรู้ไว้ เพื่อรับมือกับสาวน้อยคนนี้ที่จะดำเนินการจีบผู้ชายด้านหน้าของนานะแล้ว"
นานะลุกขึ้นยืนและแสดงความมุ่งมั่นออกมาให้อาเบลเห็น
"อืม "
อาเบลยิ้มเล็กน้อย ก่อนทั้งสองคนจะพากันกลับบ้านไปอาบน้ำและนอนพักผ่อน
"พี่อาเบล นานะไม่ทางยอมแพ้หรอกค่ะ"
นานะที่นอนบนเตียงทำท่าทางฮึดสู้ขึ้นมาหลังจากแสดงความรู้สึกออกไป
761
