จุนเป่าเดินทางกลับถึงเมืองใน่เวลาเช้าตรู่ เขา้าจะรู้ความจริงเกี่ยวกับเื่ทั้งหมด จึงรีบตรงไปที่จวนเง๊กซานทันที ครั้นมาถึงหน้าจวนจุนเป่าก็ได้ฝากม้าให้ทหารเอาไปเก็บส่วนเขาก็รีบบึ่งเข้าไปหาความจริงจากผู้เป็พ่อทันที
"อ้าว!..กลับมาแล้วหรอจุนเป่า เป็ยังไงบ้าง ทุกอย่างเป็ไปตามที่พ่อตั้งใจไว้รึป่าว..ฮึฮึ เ้ามองหน้าข้าด้วยสายตาเช่นนี้แสดงว่าเ้ารู้ถึงเนื้อความในเอกสารแล้วใช่หรือไม่ ฮึ?"
"ท่านทำเช่นนี้เพียงเพราะท่าน้าจะใช้ข้าเป็เครื่องมือจัดสรรค์เสบียงจำนวนมากจากเมืองลี่จิน ท่านยังเห็นข้าเป็ลูกของท่านหรือไม่ ข้าก็เคยบอกกับท่านแล้วว่า ข้าไม่มีวันเเต่งงานกับผู้หญิงเช่นนั้น ทำไมท่านพ่อจะต้องบังคับใจข้าด้วย!!"
"บังอาจ!!นี่เ้ากล้าขึ้นเสียงกับพ่องั้นรึ!! เ้าพูดเช่นนี้แสดงว่าเ้าไม่รู้จักหน้าที่ของว่าที่เ้าเมืองที่ดีและที่ข้ารู้สึกเสียใจไปกว่านั้นคือ เ้าไม่มีแก่ใจที่จะตอบแทนบุญคุณข้า ผู้ที่เป็พ่อเลย"
"ข้าทราบ ว่าการเป็เ้าเมืองที่ดีต้องรู้จักเสียสละ เเต่เื่นี้ข้าได้เปรยกำท่านพ่อไปแล้วว่าข้าไม่ชอบนาง เเต่ท่านก็ยังหลอกให้ข้าเอาหนังสือบ้าๆนั่นไปรับตัวนางมาเเต่งงาน ท่านพ่อ..ข้าขอร้อง ขอทรงท่านพ่อตรัสสินพระทัยใหม่เถอะพะยะค่ะ!!"
"ไม่!!อีกหนึ่งหน้าที่ของเ้าเมืองที่ดีคือ การรักษาคำพูดที่ตนๆด้ลั่นวาจาออกไป"
"เเต่วาจานั้นข้าไม่ได้เป็คนเอ่ยมันออกมา ท่านต่างหากที่เป็คนเอ่ยมันผ่านความโลภของท้านออกมา!!"
"หุบปาก!!ข้าเป็เ้าเมืองและข้าเป็พ่อของเ้า ทุกอย่างที่ข้าทำไม่ใช่เพราะข้าเห็นแก่ตัว เเต่ข้ากำลังวางรากฐานให้เ้าได้เป็เ้าเมืองที่ดีต่างหาก"
"หากการเป็เ้าเมืองที่ดี ต้องแลกมาด้วยการฝืนใจจากข้า ท่านพ่อก็ทรงปลดข้าออกจากตำแหน่งรัชทายาทเถิดพะยะค่ะ ข้ายังยืนยันคำเดิม ถึงแม้ว่านางผู้นั้นจะเดินทางมาที่ฮุ่ยิเพื่อเเต่งงานกับข้า เเต่ข้าจะไม่มีวันเเต่งงานกับหญิงที่ทำให้ชาวเมืองของเรา ต้องประสบภัยพิบัติเช่นนี้..หากท่านพ่อไม่รับฟังคำข้า ข้าก็ขอคืนตำแหน่งรัชทายาทให้กับท่านพ่อ ข้าขอตัว!!"
"จุนเป่า!! เดี๋ยว!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ข้ายังพูดไม่จบ จุนเป่า!! เออให้มันได้แบบนี้สิ มีลูกสองคนก็ไม่เคยมีใครสนใจการบ้านการเมือง กลับไปยึดมั่นถือมั่นคุณธรรมที่มันใช้ดูเเลปากท้องของชาวเมืองไม่ได้ คนนึงก็เอาเเต่เที่ยวเล่นไปเรื่อย ส่วนอีกคนก็ค้านจนหลังชนฝา เฮ้อ!!" หวังเสิ่นโมโหโมโหมากที่ลูกชายทั้งสองไม่ได้ดั่งใจที่เขาหวังให้เป็ เเต่ทว่าแผนการทุกอย่างก็ได้ดำเนินไปแล้ว หวังเสิ่นจึงไม่ยอมที่จะจบมันเเค่นี้ เขารีบส่งให้คนไปตามหลานเซียนมาพบ เพื่อจะให้หลานเซียนไปพูดคุยเื่นี้กับพี่ชาย
"ข้าทำไม่ได้พะยะค่ะ ข้ามิอาจบังคับใจของพี่ใหญ่ได้ ท่านพ่อก็น่าจะทรงทราบเื่นี้ดี ข้าว่าท่านพ่อปล่อยท่านพี่ไปเถอะพะยะค่ะ ดูท่าทางแล้วท่านพี่จะไม่ชอบแม่นางเหมยอิงจริงๆนะพะยะค่ะ"
"ได้!!ข้าจะปล่อยพี่เ้าไป แล้วเอาเ้ามาเเต่งงานแทนดีไหม!!"
"ท่านพ่อ!! เเต่ข้ามี…"
"ถ้าเ้าไม่อยากให้เป็เช่นนั้น เ้าก็จงไปพูดให้พี่ชายหัวเเข็งของเ้า ยอมซะเเต่โดยดี พวกเ้าไม่เข้าใจหรือไงว่าที่ข้าทำไปเพราะข้าหวังดีกับชาวเมืองทุกคน" หลานเซียนทำได้เเค่นั่งมองหน้าผู้เป็พ่ออย่างไม่กระพริบตา นอกจากหวังเสิ่นจะไม่ฟังคำตอบของหลานเซียนแล้ว หวังเสิ่นยังพยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อบีบให้หลานเซียนไม่มีทางเลือกอีกด้วย คราวนี้หวังเสิ่นได้ส่งตัวหลานเซียนไปที่จวนมุซานพร้อมกับทหารอีก 2 นายเพื่อจับตาดูหลานเซียนอีกด้วย ทางด้านจุนเป่าที่กำลังกลุ้มใจเื่นี้และเดินไปมาอยู่ที่จวน เขาก็ต้องใเมื่อมีหญิงนางหนึ่งแอบย่องเข้ามาสกิดเขาจากทางด้านหลัง
"เห้ย!!อะไรอ่ะ?"
"ว้าย!!โอ้ย!!!เจ็บจัง." จุนเป่าถึงกับตาถลนด้วยความใเพราะคิดว่านางไม่ใช่คน จู่ๆนางก็เดินออกมาจากที่มืดและมาสกิดเขาเข้า จุนเป่าจึงเผลอใช้ขลุ่ยฟาดไปที่ศีรษะของนางอย่างแรงจนล้มลงไปกองที่พื้น ซึ่งในตอนนั้นเองหลานเซียนก็ได้เดินเข้าประตูมาพอดี ภาพเห็นการณ์ที่หลานเซียนเห็นคือ หญิงนางหนึ่งล้มลงที่พื้นและใช้มือสองข้างกุมศีรษะไว้ ส่วนจุนเป่านั้นยืนอึ้ง ที่มือซ้ายกำขลุ่ยไว้เเน่น หลานเซียนเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งเข้ามาห้ามและถามไถ่ถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นทันที หญิงนางนั้นจะเป็ใคร เข้ามาแอบอยู่ในจวนจุนเป่าตั้งเเต่เมื่อไหร่นั้นและนางเข้ามาทำไมนั้น ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
19K
