กับดักรัก โซ่คล้องหัวใจ - Unexpected Love

        โอ๊ยยย!

        ไนล์ร้องเสียงหลง ตอนเขากำลังเคลิบเคลิ้มกับการแตะริมฝีปากตรงไหปลาร้าของฉัน มอบรอยจูบทิ้งไว้ตรงต้นคอ แต่ถูกฉันกัดตรงไหล่อย่างเต็มรัก ทำร่างสูงผละออกอย่างอัตโนมัติ

        “อะไรของเธอเนี่ย!” เขาถามพลางลูบไหล่ที่ถูกกัดปรอยๆ มองฉันด้วยความงุนงงระคนหัวเสีย

        “ฉันบอกแล้วไงคะว่าจะไม่ยอมนอนกับคุณ”

        “ก็ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย มานี่!” เขาทำท่าจะย่างสามขุมเข้ามา แต่ฉันสับเท้าถอยหลังก่อนจะชี้เขาเป็นเชิงเตือน

        “หยุด! คุณต้องรอจนกว่าฉันจะมั่นใจ”

        “มั่นใจอะไร” เขาถามอย่างสงสัยปนหงุดหงิดเมื่อถูกสกัดอารมณ์ที่กำลังลื่นไหลเข้าด้ายเข้าเข็มเสียดื้อๆ

        “จนว่าจะมั่นใจว่า ฉันไม่ได้มีค่ากับคุณเพียงแค่เซ็กส์ไงคะ เขาถอนหายใจทันที

        “โธ่... หลิน” เขาทำหน้าราวกับอับจนหนทาง

        “จะไม่มีข้อต่อรองอะไรทั้งนั้นนะคะ”

        “ที่ผ่านมาที่เราทำกันไป ไม่เห็นต้องมีข้อแลกเปลี่ยนอะไรเลยนี่”

        “มันเป็นความผิดพลาดค่ะ ฉันจึงไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก”

        “ความผิดพลาด!” ไนล์พูดทวน “หมายความว่ายังไงน่ะหลิน เธอคิดว่าการที่นอนกับฉันเป็นความผิดพลาดเลยอย่างนั้นเหรอ” เขาดูผิดหวัง เมื่อฉันไม่ตอบอะไรเขาจึงพูดต่อ “หรือว่าการที่เธอตั้งท้องกับฉันมันเป็นความผิดพลาดที่ทำให้เธอรู้สึกแย่มากจนทำใจยอมรับไม่ได้”

        “คุณกำลังคิดเลยเถิดนะคะไนล์” ฉันรีบบอกเมื่อเขาดูจะเข้าใจผิดคิดไปไกลกว่าความเป็นจริง “ฉันแค่ไม่อยากลดคุณค่าที่เหลือน้อยนิดของตัวเองลงไปต่างหากละคะ ก่อนหน้านี้ฉันยอมนอนกับคุณง่ายๆ ทั้งที่เราแทบไม่รู้จักเลย ยิ่งถูกตราหน้าว่าปล่อยให้ท้องเพื่อจับคุณยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่กับตัวเองมากขึ้นไปอีก ฉันไม่อยากติดกับความรู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว”

        ไนล์ฟังแล้วถอนหายใจ

        “ฉันทำให้เธอรู้สึกแบบนั้นใช่ไหม” เขาถามราวกับกำลังอดทนอดกลั้น

        “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะไนล์” ฉันปฏิเสธ แล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปใกล้เขาเสียเอง “ฉันรู้สึกแย่เพราะตัวฉันเอง ไม่ใช่เพราะคุณเลย” ฉันจับมือเขาไว้หลวมๆ

        ความผิดพลาดของตัวเองย้ำเตือนในความรู้สึกของฉันเสมอ ฉันไม่อยากรู้สึกไร้ค่าเพราะยอมหลับนอนกับเขาง่ายดายสนองความต้องการตามธรรมชาติโดยไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะไม่เช่นนั้นแล้วฉันจะไม่เหลือความหมายใดๆ เลยสำหรับเขา นอกจากเป็นที่ระบายความต้องการทางกายเพียงเท่านั้น

        ฉันอยากมีค่ามากกว่านั้นสำหรับเขา คนที่กำลังจะเป็นสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เป็นพ่อของลูก สิ่งสำคัญที่สุดคือฉันไม่อยากเสียความเคารพตัวเอง

        “คุณเข้าใจฉันใช่ไหมคะ...” ฉันร้องขอพลางส่งแววตาอ้อนวอน จับมือเขาให้กระชับยิ่งขึ้น

        ไนล์ระบายลมหายใจอีกครั้ง

        “อืม...” เขาตอบรับในที่สุดแล้วบีบมือตอบ ฉันยิ้มด้วยความโล่งใจแล้วเขย่งเท้าเพื่อจุ๊บแก้มเขาเบาๆ

        “ถ้าอยากให้ฉันรอจริงๆ ละก็ ห้ามแตะต้องกันก่อนแบบนี้เป็นอันขาด เพราะฉันไม่สัญญาว่าจะหักห้ามใจตัวเองได้ทุกครั้งไปหรอกนะ” เขาชี้นิ้วเตือนพร้อมแฝงแววเจ้าเล่ห์ระคนขี้เล่น ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างคนใจดีออกมาเช่นทุกครั้ง

…

        ฉันเข้าไปที่ออฟฟิศของไนล์เพื่อตรวจความเรียบร้อยกับช่างรับเหมา เป็นวันแรกของสัปดาห์ที่สองนับตั้งแต่เริ่มงานรื้อถอนเพื่อเตรียมงานติดตั้งวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ตามที่บริษัทของเราออกแบบและนำเสนอหลายครั้งกว่าจะผ่านออกมาเป็นรูปเป็นร่างอย่างปัจจุบัน

        “อะไรทำให้เธอได้งานนี้กันล่ะ”

        ฉันหันไปตามเสียงขณะยืนตรวจงาน น้ำชายืนกอดอกมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าแล้วหยุดมองตรงหน้าท้องอย่างจงใจ เหมือนจะบอกเป็นนัยว่าฉันใช้ลูกกับสถานะภาพของตัวเองแย่งงานนี้มาจากคู่แข่งคนอื่นๆ

        “ไม่รู้ว่างานแต่งของเธอกับเขาจะถูกจัดขึ้นเมื่อไหร่นะ ไนล์ยังใจเย็นอยู่เลย เธอไม่นึกหวั่นใจบ้างเหรอ” เธอเหลือบมองท้องฉันอยากมาดร้ายแวบหนึ่ง ฉันจึงยกมือขึ้นกุมหน้าท้องอย่างปกป้อง

        “มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเรา” เรื่องการแต่งงานยังไม่มีกำหนดชัดเจน ในเมื่อฉันกับไนล์ไม่สามารถพูดกับป๊าได้ ต้องรอจนกว่าคุณนิชชาจะพร้อม ซึ่งท่านยังคงรั้งรอเวลาให้คำมั่นกับคุณยายไว้แต่ก็ยังคงนิ่งเฉยไม่จัดการตามที่รับปากไว้เสียที มันคงเป็นเพราะเธอไม่ต้องการรับฉันในฐานะลูกสะใภ้ จึงพยายามยืดเวลาออกไปให้ยาวนานที่สุด

        “น่าอายนะ อีกไม่นานทุกคนจะรู้ว่าเธอตั้งท้อง อีกอย่างการที่เธอได้งานนี้ก็จะยิ่งตอกย้ำว่าตัวเองได้ไนล์กับงานมาครอบครองด้วยวิธีสกปรกขนาดไหน... จับเขาด้วยลูก แถมยังใช้เส้นสายเพื่อให้ได้งานอีก” เธอแสดงสีหน้าสมเพช พลางยิ้มเหยียดริมฝีปาก

        ฉันพ่นลมหายใจ กอดอกมองเธอกลับบ้าง

        “คุณเป็นเดือดเป็นร้อนเพราะถูกหักหน้าหรือเพราะอิจฉาฉันกันแน่คะ” ราวกับคำพูดนั้นจี้ตรงกลางใจคู่สนทนาเข้าอย่างพบดิบพอดี

        “คงจะเป็นเพราะเหตุผลอย่างหลังล่ะสิใช่ไหม” ฉันยิ้มเหยียดริมฝีปาก ขณะน้ำชากำมือแน่น ใบหน้าแดงจัดด้วยความโกรธ

        สิ่งที่ไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้นเมื่อเธอย่างสามขุมเข้าหาเพื่อผลักฉันเซถลาไปด้านหลัง โชคดีที่ยืนไม่ห่างจากกำแพงนัก แผ่นหลังจึงกระแทกปูนไม่ถึงเซล้มก้นจ้ำเบ้า

        ฉันรีบหาหลักยึดตัวเองให้มั่นคง เกรงว่าเธอจะทำแบบเดิมซ้ำอีกจนพาลกระทบกระเทือนถึงลูกในท้อง

“ฉันแค่อยากจะเตือนให้เธอรู้ ว่าอย่าเหลิงนัก! ไม่นานหรอกไนล์ก็จะเขี่ยเธอทิ้งเหมือนที่เขาทิ้งขว้างผู้หญิงคนอื่นนั่นแหละ”