บาร์ลับย่านเมืองเก่า
รินแต่งตัวในชุดสีฉูดฉาด ริมฝีปากที่แต่งเติมไปด้วยลิปสติกสีแดงถูกแต่งแต้มลงบนริมฝีปากอันอวบอิ่มของเธอ
เหอะ ฉันเนี่ยก็สวยดูดีมีระดับเหมือนกันนะ พอถอดแว่นตาหนาเตอะพวกนั้นออกจากบนใบหน้าแล้ว ค่อยดูดีมีชาติตระกูลพอให้ผู้ชายได้เหลียวหลังขึ้นมาหน่อย
เฮ้อ ถ้าไม่ติดว่าตัวเองทำงานเป็แค่พนักงานระดับล่างคอยทำงานรับใช้หัวหน้าแผนกให้กับบริษัทงก ๆ แล้วล่ะก็ ป่านนี้เธอคงได้เฉิดฉายเป็คุณหญิงคุณนายไปแล้วนานแล้ว แต่ดันมาติดตรงที่ว่าครอบครัวของเธอยึดหลักปักฐานอยากให้เธอเป็พนักงานมีเงินเดือนนี่สิ เธอเลยต้องมานั่งทำงานเป็เบ้รับใช้เ้านายไปวัน ๆ
แถมยังโดนพนักงานในบริษัทดาหน้าเรียกเธอว่ายัยเฉิ่มแว่นหนาเตอะอีกต่างหาก ใครจะไปรู้เล่าว่ายัยเฉิ่มที่พวกเขาเรียกกันทุกวันนี้จะเป็ยัยแซ่บเผ็ดร้อนชุดเดรสสีแดงในวันนี้
ใช่ พวกคุณได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันเองแหละ ริน นริน ยังไงล่ะ กลางวันได้ฉายาเป็ยัยเฉิ่มส่วนกลางคืนนั้นฉายาของฉันคือนางแมวยั่วสวาทตามผับตามบาร์ยังไงล่ะ อ๊ะ อ๊ะ อย่าคิดไปไกลว่าฉันเป็พวกขายตัวล่ะ นั่นมันคนละระดับกับฉันไม่คิดเทียบพวกเขาเ่าั้หรอก
เพราะคนเราย่อมมีทางเลือกของตัวเองล่ะนะ ฉันมันก็แค่เด็กสาวจบใหม่ที่หาความรื่นเริงสนุกสนานให้ตัวเองในวัยยี่สิบสองก็เท่านั้นเอง
อ๊ะ อ๊ะ อย่าถามล่ะทำไมไม่มีผัว ก็ถ้าผัวมันหาง่ายนัก ฉันคงมีมันไปนานแล้ว
ส่วนค่ำคืนนะ เหรอปล่อยให้ชะตาฟ้าลิขิตก็แล้วกัน วันหยุดทั้งที มีหรือนรินคนนี้จะไม่ออกไปแรด
ร่างบางอ้อนแอ้นเดินย่างกายส่ายสะโพกเข้าไปด้านในบาร์
ตรีมของวันนี้คือ ค่ำคืนดื่มด่ำสำราญฟังดนตรีคลาสสิกจิบไวน์เบา ๆ ล่ะนะ
นรินเดินเข้าไปหยุดอยู่หน้าบาร์เปรยสายตาที่ผู้คนมักหลงใหลและติดกับของเธอขึ้นมองเมนูเครื่องดื่ม ริมฝีปากสีแดงกระตุกยิ้มขึ้นเพียงเล็กน้อย
“วันนี้พี่รินขอเป็ไวน์สักแก้วแล้วกันค่ะ” เธอบอกพนักงานด้านหน้าออกไปพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้จนคนรับออเดอร์หนุ่มหล่อถึงกับหัวใจเต้นแรง
“ได้ครับ คุณผู้หญิง” ส่งยิ้มกลับมา
ไวน์แดงหนึ่งแก้วถูกรินใส่ก่อนยกมาเสิร์ฟตรงหน้าหญิงสาว นรินเปิดกระเป๋าหนังสีดำแสนแพงที่เธอเก็บเงินซื้อมาเืตาแทบกระเด็นออกมาเพราะความอยากได้ หยิบบัตรเครดิตที่เพิ่งเปิดมาใหม่ขึ้นมายื่นให้กับพนักงานสุดหล่อไป
“นี่ค่ะ”
“รอสักครู่นะครับ”
“อืม พี่รินไม่รีบ”
วันนี้เพลงรื่นหูฟังสบายเสียงดนตรีเปิดคลอเบา ๆ พลางให้หญิงสาวยกแก้วไวน์ขึ้นจิบตามโดยมีเหล่าสายตาหนุ่ม ๆ จับจ้องมองมาที่เธอไม่ขาดสาย
หึ ตัวเธอรู้ดีว่านี่เป็การอ่อยผู้ชนิดหนึ่ง เพียงแต่คนเ่าั้ยังไม่อยู่ในระดับสายตาของเธอก็เท่านั้น คืนนี้นะเหรอ เธอก็แค่มาพักผ่อนสมองจากงานก็เท่า…นั้น
“ขอไวน์แดงที่แพงที่สุดขวดหนึ่งครับ”
เสียงของชายปริศนาข้างกายเอ่ยดังขึ้น ฟังจากน้ำเสียงแล้วเขาดูเป็คนมีภูมิฐาน ดูดี มีระดับ ดูสิยังไม่ทันได้ตบตีกับตัวเองเลยพลันต้องได้หยุดความคิดของตัวเองเมื่อกี้ลงไปเสียแล้ว หญิงสาวรีบเปรยหางตาของตัวเองกลับไปมองในทันที
อู้ ~ ผู้ชายข้างตัวก็น่าจะดูดีไม่เบาเลยนะ นรินยังคงจิบไวน์ไปเรื่อย ๆ ปากก็เอ่ยสั่งแก้วต่อไปต่อ
“น้องคะ พี่รับอีกแก้ว”
“ได้ครับ พี่รินรอสักครู่นะครับ”
“ได้จ้ะ พี่ไม่รีบ”
กะจะมาจิบเบา ไหนล่อไปตั้งสองแก้ว นรินเอ๊ยนรินติดลมอีกแล้วนะแกเนี่ย อย่าเมาหัวราน้ำกลับบ้านไม่ได้ก็แล้วกัน หญิงสาวบ่นกับตัวเองอยู่ในใจ
“นี่ไวน์ของพี่ครับ” พนักงานหนุ่มเลื่อนแก้วไวน์ส่งมาให้เธอ นรินส่งยิ้มหวานกลับไปให้หนุ่มอีกดังเดิมจนพ่อหนุ่มคนนั้นเขินหน้าแดง โถ่ ๆ ยังเด็กน้อยอยู่เลย แต่เธอเองก็ลืมตัวไปหรือเปล่าว่าตัวเองก็เพิ่งจะยี่สิบสอง
“นี่ไวน์ของคุณครับคุณผู้ชาย” พนักงานบาร์เทนเดอร์ยื่นขวดไวน์ไปให้พร้อมกับแก้วไวน์หนึ่งใบ
“อืม” ชายหนุ่มพยักหน้าส่งบัตรแบล็กการ์ดสีดำให้ไปหยิบขวดไวน์ขึ้นมารินใส่แก้วเสียงของไวน์กระทบแก้วจนครึ่งค่อนแก้ว เขาจึงหยุดเทมันลง
ไหนแม่ขอดูหน้าหน่อยซิ เสียงยังหล่อขนาดนี้ หน้าตาเขาจะขนาดไหน ดวงตากลมโตมองไปยังแก้วไวน์ในมือของเขาที่ถืออยู่เลื่อนไต่ระดับมองลงมายังนาฬิกาบนข้อมือ
หูย แค่ผิวของมือเขายังเนียนขนาดนี้ใส่ของแพงซะด้วย สายตาของนรินช้อนขึ้นไปมองยังใบหน้าหล่อคมดวงตาสีดำทมิฬมองลงต่ำเมื่อเขากำลังกลืนไวน์ลงคอ
อึก อึก
หล่อดีแฮะ ถูกใจเจ้สุด ถ้าหว่านเสน่ห์ใส่เขาไปตอนนี้จะติดไหมนะ นรินคิดในใจ
แค่มองมุมด้านข้างเขายังหล่อขนาดนี้ ชักใจเต้นแรงเนื้อตัวสั่นไปหมดแล้ว ไม่ใช่อะไรนะ อยากได้เขา ความคิดอันชั่วร้ายเริ่มออกมาทำงาน
คืนนี้เอาไงดียัยริน คนข้าง ๆ อาจแก้เหงาแกได้ดีก็ได้นะ หรือจะไม่ดีกว่าเขาดูเป็คนมีชั้นเชิงเข้าหายากจัง ดูทรงเขาต้องเป็นักธุรกิจแน่ ๆ ดูไปก่อนดีกว่า หรือจะทรงป๋าอีกคนที่นั่งอยู่มุมโซฟา
ฮึ่ย ไม่เอาดีกว่า เขาดูหน้าจะมือปลาหมึกรุ่มร่ามเกินไป
นรินคิดว่าเขาอาจดูเป็คนเข้าถึงยาก ทำไมเขาถึงได้มานั่งจิบไวน์คนเดียวนะ ไม่เหงาแย่เหรอ ให้ฉันดื่มเป็เพื่อนไหมคะ นรินคิดไปต่าง ๆ นานา ว่าแล้วก็ยกแก้วไวน์ที่สั่งมาใหม่ขึ้นดื่มไปอีก
ส่วนร่างสูงนั้นยกข้อมือตัวเองขึ้นมาดูเวลาที่นัดเพื่อนของเขาเอาไว้เกรงว่าวันนี้เพื่อนของเขาคงมานั่งจิบไวน์เป็เพื่อนไม่ได้แล้ว นี่ก็เลยเวลานัดมาสักพักแล้วสิ สงสัยขวดนี้เขาจะได้กินมันคนเดียวแล้วล่ะ ชายหนุ่มนั่งดื่มฟังเพลงไปเรื่อย ๆ จนดื่มมาถึงครึ่งขวด
“น้องคะ พี่ขออีกแก้ว” เสียงของหญิงสาวข้างกายก็ดังขึ้น ทำให้ร่างสูงต้องเปรยสายตาไปมองเมื่อเขารู้สึกว่าเสียงของเธอคนนั้นน่าฟัง
ขนตางอนเป็แพยาว ต้นคอขาวระหงตั้งตระหง่านโชว์ความแวววาว ทรงผมถูกรวบขึ้นไปด้านหลังปล่อยสยายไปทางด้านหลังเผยให้เห็นต่างหูเพชรเม็ดเล็กที่ใส่อยู่โชว์ความระยิบระยับบวกกับใบหน้ารูปไข่กลมเล็กที่ถูกแต่งเติมแก้มจนเป็สีชมพูแดงขึ้นสีจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งเต็มไปด้วยลิปสีแดงราวกับนางพญาในหนัง
มุมปากของร่างสูงกระตุกยิ้มขึ้นเลื่อนขวดไวน์ของตนเข้าไปชนกับแขนของเธอทำให้นรินต้องหันกลับมามอง
เธอคนนี้แหละเหยื่อของเขาในค่ำคืนนี้
8K
