Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        “อีกเดี๋ยวเธอเอาหนังสือภาษาอังกฤษกับประวัติศาสตร์ไปให้เซี่ยเจิงหน่อยนะเขาน่าจะบอกเธอแล้วใช่ไหม? ” โหยวเจียเงยหน้าขึ้นมามองชวีเสี่ยวปอ

        “ครับ? เปล่าครับ” ชวีเสี่ยวปอหันศีรษะหลบออกไปพยายามปิดบังอารมณ์ที่ไม่ควรแสดงออกมาต่อหน้าโหยวเจีย

        “อ้าว ครูนึกว่าเขาบอกเธอแล้วซะอีก”แต่โชคดีที่โหยวเจียไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเข้า และพูดต่อไปว่า : “โชคดีที่ครูถามเขาไป คือว่า เซี่ยเจิงเป็นไข้ ก็เลยไม่มา จริงสิตอนเธอไปอย่าลืมเอาข้อสอบที่เพิ่งแจกคืนวันนี้ไปด้วยนะ เดินทางปลอดภัยแล้วก็รีบกลับบ้านด้วยล่ะรู้ไหม”

        “ครับ รู้แล้วครับ” ชวีเสี่ยวปอเอ่ยขึ้นไม่เต็มเสียง

        เป็นไข้...

        เพราะว่าวันนั้นยืนตากลมอยู่ตั้งหลายชั่วโมงหรือเปล่านะ?

        “ปอเอ๋อร์? โหยวเจียพูดอะไรกับนายเหรอ? ” ซือจวิ้นที่รอเขากลับมาอยู่ตลอด ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องอื่นใดเขาแค่เห็นว่าท่าทีของชวีเสี่ยวปอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงอยากจะรอเขาสักหน่อย

        “เซี่ยเจิงเป็นไข้ ลาป่วย” ชวีเสี่ยวปอหยิบหนังสือสองเล่มที่เขาต้องการออกมาจากโต๊ะของเซี่ยเจิงอย่างคุ้นเคยทั้งยังเก็บกระดาษข้อสอบทั้งหมดพับเข้าด้วยกัน จากนั้นก็โบกมันไปมาสองครั้ง“โหยวเจียให้ฉันเอาไปส่งให้เขา”

        “เอ่อ” ซือจวิ้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ แต่แล้วก็รีบพูดขึ้นมาว่า : “นี่มันก็เหมาะเจาะเลยไม่ใช่เหรอ เง็กเซียนสร้างโอกาสให้เลยนะเนี่ย”

        “เกี่ยวอะไรกับเง็กเซียนด้วย” ชวีเสี่ยวปอดึงกระเป๋าหนังสือออกมายัดทุกอย่างเข้าไปรวดเดียวอย่างลวกๆ จากนั้นก็สะพายขึ้นมา“เป็นเพราะตอนที่เซี่ยเจิงโทรมาลา เขาบอกกับโหยวเจียว่าให้ฉันเอาไปให้ต่างหาก”

        “ถ้างั้นก็ดีกว่าเดิมอีก !”ซือจวิ้นตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ทั้งยังอดไม่ได้ที่จะกระโดดขึ้นมาสองที“แบบนี้หมายความว่าเขาอยากเจอนายไม่ใช่หรือไง นายยังรออะไรอีกล่ะ รีบไปได้แล้ว”

        “ฉัน...” ชวีเสี่ยวปออ้าปากยังไม่ทันจะพูดอะไรออกมาเขาก็โดนซือจวิ้นพูดแทรกซะก่อนแล้ว

        “อย่าพูดว่าไม่อยากไปนะ !”บนใบหน้าของซือจวิ้นเขียนเต็มไปด้วยคำว่า “ฉันไม่ฟังๆ ”... “อย่าบอกนะว่าที่เซี่ยเจิงเป็นไข้เป็นเพราะรอนายรอจนเป็นแบบนี้”

        “นี่ตกลงนายอยู่ฝั่งไหนกันแน่? ” ชวีเสี่ยวปอจ้องเขาตาเขม็งรู้สึกว่ากลางหน้าผากของซือจวิ้นมีตัวอักษรวิบวับสลักอยู่ว่า...คนทรยศเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากล้ามเนื้อส่วนไหนของซือจวิ้นทำงานผิดปกติหรือเปล่าถึงได้กระตือรือร้นจนไม่เป็นตัวเองเช่นนี้

        “ฉันคือทูตแห่งความยุติธรรม ร่างจำแลงของวีรบุรุษ !” ซือจวิ้นสะบัดผม ยกแขนขึ้น ทำท่าทางโอเวอร์กวนๆ ขึ้นมาพร้อมทั้งมองไปยังชวีเสี่ยวปอที่ขนลุกขึ้นมาทั้งตัว

        “นายค่อยๆ แสดงความยุติธรรมไปเถอะ” ชวีเสี่ยวปอกระแทกเสียง “ไปละ !”

        “รอฟังข่าวดีจากนายนะ !”ซือจวิ้นใช้มือจ่อที่ริมฝีปากทำเสียงวี๊ดวิ้วดังขึ้นมา “สู้ๆ !”

        ไปหรือไม่ไปดี

        ในตอนที่ชวีเสี่ยวปอนั่งบนรถแท็กซี่คำถามนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว

        เพียงแต่เมื่อยิ่งใกล้กับบ้านของเซี่ยเจิงขึ้นมากเท่าไหร่ชวีเสี่ยวปอก็ยิ่งไม่แน่ใจขึ้นมาเท่านั้น ถึงขนาดที่เขาคิดแผนการขึ้นมาว่า จะเอาของเหล่านั้นโยนไว้ที่หน้าบ้านเขาเคาะประตูแล้วก็ไปเลยดีหรือเปล่า ยังไงก็แค่ส่งของไม่ใช่เหรอของมาส่งถึงก็พอแล้วไหม?

        แต่ทว่า ยังมีอีกแง่หนึ่ง

        เซี่ยเจิงป่วยอยู่นะ เขาจะไม่เข้าไปเยี่ยมสักหน่อยเหรอ?

        “สามสิบหยวนครับ สแกนจ่ายหรือเงินสดดี? ” คำพูดของคนขับรถทำให้ความคิดอันยุ่งเหยิงที่ยังเชื่อมโยงไม่เสร็จของชวีเสี่ยวปอหยุดชะงักไป

        “สแกนจ่ายครับ” ชวีเสี่ยวปอมองไปยังทางแยกอันคุ้นเคยที่อยู่ด้านนอกหน้าต่างรถแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ่ายเงิน จากนั้นจึงค่อยๆเปิดประตูและลงจากรถไปอย่างเอื่อยเฉื่อย

        “เสี่ยวปอ? ”

        แต่แล้วเมื่อเพิ่งจะก้าวเดินออกไปได้เพียงสองก้าวก็ถูกใครบางคนเรียกเอาไว้ก่อน

        เสียงที่คุ้นหูเช่นนี้ชวีเสี่ยวปอไปต้องมองก็รู้ได้ในทันทีนอกจากแม่ของเซี่ยเจิงก็ไม่มีใครเรียกเขาแบบนี้แล้วชวีเสี่ยวปอหันมองไปตามเสียงด้วยความร้อนตัวเล็กน้อยในขณะนั้นแม่ของเซี่ยเจิงเดินออกมาจากซอยพอดี พร้อมทั้งยิ้มพลางโบกไม้โบกมือให้เขา

        “คุณป้าครับ” ในตอนนั้นชวีเสี่ยวปอรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุแต่ก็ยังวิ่งเข้าไปไกลๆ เพื่อทักทายก่อนที่จะมองไปเห็นกระเป๋าช็อปปิ้งที่อยู่ในมือแม่เซี่ยเจิงชวีเสี่ยวปอจึงถามออกไปว่า : “จะไปซูเปอร์มาเก็ตเหรอครับ?”

        “ใช่จ้ะ เสี่ยวเจิงเป็นไข้ อยากกินโจ๊กน่ะ แต่ในบ้านข้าวสารหมดพอดี”แม่ของเซี่ยเจิงพูดขึ้น “ลูกมาเยี่ยมเขาเหรอ? ”

        “เอ่อ ครับ” ชวีเสี่ยวปอพูดตะกุกตะกัก ทันใดนั้นความคิดก่อนหน้านี้ที่ว่า“ทิ้งของไว้แล้ววิ่งหนีไป” จู่ๆ ก็หายวับไปในทันที “คือว่า คุณป้าครับนอกจากข้าวสารยังซื้ออย่างอื่นด้วยไหมครับ? ให้ผมไปแทนก็ได้นะครับ?”

        “อย่าเลย จะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน” แม่ของเซี่ยเจิงโบกมือไม่หยุด “ไม่เป็นไรลูกไปหาเซี่ยเจิงเถอะ คืนนี้กินข้าวที่บ้านนะ เดี๋ยวป้าตุ๋นเนื้อให้กินตอนนี้เสี่ยวเจิงยังกินของมันๆ ไม่ได้ อีกเดี๋ยวลูกก็กินเยอะหน่อยนะ เราสองคนกินให้จุกตายไปเลย !” หลังจากที่แม่ของเซี่ยเจิงพูดจบก็ตบเข้าที่ด้านหลังของชวีเสี่ยวปอเบาๆเชิงเร่งเขาให้รีบเข้าบ้านไป

        ชวีเสี่ยวปอไม่สามารถขัดออกไปได้จึงทำได้เพียงเดินเข้าไปในซอยอย่างเชื่อฟังภายใต้สายตาแม่เซี่ยเจิงที่จ้องมองมา

        ในลานบ้านเงียบสงัด

        ชวีเสี่ยวปอมองไปยังกระจกหน้าต่างห้องนอนของเซี่ยเจิงแต่เนื่องจากมีผ้าม่านปิดอยู่จากด้านในห้อง จึงทำให้มองไม่เห็นอะไรเลย

        “ฉันร้อนตัวที่ไหนกัน” ชวีเสี่ยวปอสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆอีกทั้งได้ยินเสียงในใจของตัวเองพูดขึ้นมาอย่างหนักแน่นดังกังวานว่า“คนที่ไปดื่มเหล้ากับคนอื่นไม่ใช่ฉันสักหน่อย เซี่ยเจิง รอรับความตายได้เลย !”

        หลังจากจบการพูดคนเดียวในท่อนนี้แล้ว ชวีเสี่ยวปอก็ดึงกระเป๋านักเรียนของเขาขึ้นมาอย่างแรงแล้วก็เปิดประตูเดินเข้าไปในที่สุด

        ห้องนอนของเซี่ยเจิงถูกเปิดทิ้งเอาไว้ซึ่งช่วยให้ชวีเสี่ยวปอไม่ต้องไปเตรียมคิดคำถามที่ว่า “ต้องเคาะประตูหรือเปล่า”แต่พอคิดดูแล้วก็หมดคำพูดไปอยู่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้าห้องของเซี่ยเจิงเขาเคยเคาะประตูที่ไหนกันเป็นเช่นนั้นจริงๆเมื่อคนเราถูกครอบงำด้วยอารมณ์ก็จะทำให้จิตใจถูกซ้อนทับขึ้นมาหลายตลบจนทำทุกอย่างให้ซับซ้อนขึ้นไปกว่าเดิม

        แต่ชวีเสี่ยวก็ยังพูดขึ้นตรงหน้าประตูไปว่า “ฉันเข้าไปนะ”

        “อืม”

        เสียงตอบรับนี้ถือว่าปะทะเข้ามาจนทำให้ชวีเสี่ยวปอรู้สึกสับสนในที่สุดเมื่อครู่เขายังคิดวางแผนอยู่เลยว่า เขาต้องใช้สีหน้าแบบไหน น้ำเสียงอย่างไรเพื่อมาตอบเซี่ยเจิง แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงเบาอันแหบพร่าของเซี่ยเจิงซึ่งแตกต่างจากเสียงเดิมไปอย่างสิ้นเชิงชวีเสี่ยวปอจึงอดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบออกไป จากนั้นก็เข้ามายืนข้างๆเตียงของเซี่ยเจิงทันที

        “ดูเหมือนว่าคำพูดของโหยวเจียจะมีประโยชน์มากกว่าของฉันอีกนะ”ดูเหมือนว่าเซี่ยเจิงสังเกตเห็นความตื่นตระหนกของชวีเสี่ยวปอเข้าแล้วถึงแม้ว่าทั้งตัวของเขาจะดูไม่ได้มีชีวิตชีวาสักเท่าไหร่แต่ก็ยังยิ้มพลางเอ่ยขึ้นมาว่า : “ใช่หรือเปล่า?”

        ชวีเสี่ยวปอมองไปยังริมฝีปากของเซี่ยเจิงที่แห้งผากขึ้นมาเนื่องจากพิษไข้ในใจของเขาก็รู้สึกเศร้าเสียใจขึ้นมาทันที “ยังตัวร้อนอยู่ไหม? ”

        “น่าจะยังร้อนอยู่” เซี่ยเจิงตอบ “แต่ไม่หนักเท่าเมื่อคืนแล้ว”

        ชวีเสี่ยวปอไม่ได้รอให้เขาพูดจบก็ยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของเซี่ยเจิงทันทีเขาเพิ่งจะมาจากด้านนอก มือของเขาจึงยังเย็นอยู่เล็กน้อยตอนที่สัมผัสลงไปบนผิวหนัง ชวีเสี่ยวปอก็เห็นได้ชัดว่าเซี่ยเจิงขมวดคิ้วขึ้นมาแล้ว

        “ยังร้อนอยู่นิดนึง” ชวีเสี่ยวปอพูดขึ้น “อยากวัดไข้สักหน่อยไหม? ”

        “ไม่ต้องหรอก” เซี่ยเจิงถอนหายใจออกมา“นายอย่าบอกนะว่าที่นายมาก็เพื่อที่จะมาวัดไข้ฉันน่ะ”

        “แล้วก็เอาหนังสือมาให้นายด้วย” ชวีเสี่ยวปอเปิดกระเป๋าออกหยิบหนังสือที่เตรียมมาวางไว้บนโต๊ะ

        “แล้วยังไงต่อ? ” เซี่ยเจิงถามต่อขึ้นมา

        “จากนั้นฉันก็จะตีนายยกหนึ่ง !”ในที่สุดชวีเสี่ยวปอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงตัดสินใจโยนกระเป๋าลงไปที่พื้นอย่างแรง“นายนี่โง่หรือเปล่าฮะ! หนาวขนาดนี้นายยังจะรออีก?ฉันไม่รับสายนายก็กลับไปเร็วหน่อยไม่ได้หรือไง? ”