คุณหนูตัวร้ายกับนายหมอมาดนิ่ง รุ่นลูก

        ณ Suvarnabhumi Airport

        “ใส่เสื้อหนาๆ เดี๋ยวไม่สบาย”

        อาทิตย์เอาเสื้อโค้ทของตัวเองห่มให้ลินินอีกครั้งหนึ่งเพราะเธอยังอยู่ในช่วงวันนั้นของเดือนและเมียรักก็ค่อนข้างจะขี้หนาวเสียด้วย

        เวลานี้เขากับลินินกำลังจะเดินทางไปอเมริกาหลังแต่งงานได้ไม่กี่วันเพราะมหาวิทยาลัยที่นั่นเรียกตัวเธอแล้วและทั้งคู่จะไปฮันนีมูนกันที่นั่นเลย แต่ในระหว่างที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปยังห้องผู้โดยสารนั้นสายตาของลินินก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่างเข้า

        “มีอะไรรึเปล่า?” อาทิตย์ถามเมื่อจู่ๆ ลินินก็หยุดเดินไปเสียดื้อๆ

        “ค่ะ” ลินินมองถังขยะที่อยู่ตรงหน้า

        “เสานี้เลย” เธอพูดต่อ ในขณะที่อาทิตย์ได้แต่งง

        “หกปีก่อน….” ลินินเงยหน้าขึ้นมองเขาและค่อนข้างจะเอาเรื่องในความรู้สึกของอาทิตย์ที่ยังไม่เข้าใจกับอารมณ์แปรปรวนของเธอ

        “ตอนที่พี่อาทิตย์ไปเรียนต่อไม่ใช่ว่านินไม่มาส่งพี่นะ” เธอบอกเขา

        “หืม? แต่ทำไมพี่ไม่เห็นเธอเลยล่ะ” อาทิตย์ถามลินินด้วยความแปลกใจ

        “ก็นินยืนมองพี่อยู่ตรงนี้ไง เสานี้เลย” แล้วลินินจำพิกัดที่เธอยืนได้แม่นเสียแล้ว

        “แล้วพี่ก็ยืนอยู่ตรงนั้นกับยัยแอนนา” ลินินพูดต่อ นึกถึงตอนนั้นแล้วมันยังหงุดหงิดไม่หาย

        “แล้วทำไมเธอไม่เข้ามาหาพี่ล่ะ?” อาทิตย์งง เขายังไม่เข้าใจว่าลินินจะแค่ยืนดูตัวเองอยู่ตรงนี้ทำไมทั้งที่เขาก็รอให้เธออยู่

        “เหอะ!” ลินินทำเสียงหงุดหงิดแล้วเฉลยสาเหตุเมื่อหกปีก่อนให้อาทิตย์ได้รับรู้

        “ตอนนั้นนินอดหลับอดนอนถักผ้าพันคอให้พี่อยู่เป็นเดือน อุตส่าห์รีบเอามาให้ แต่พี่ก็ได้ผ้าพันคอจากผู้หญิงอีกคนแล้วนินก็เลยกลับน่ะสิ”

        “อ่าว….”

        “พี่ก็รับไปตามมารยาทแค่นั้นแหละครับคุณภรรยา” ตอนนี้อาทิตย์เริ่มเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมลินินถึงไม่เข้าไป

        “ไม่รู้เลยหรอว่าวันนั้นพี่รอเธออยู่น่ะ” แต่ได้มารู้ทีหลังว่าลินินมาส่งเขาวันนั้นชายหนุ่มก็ดีใจแล้วล่ะ

        “ไม่รู้สิคะ นินไม่รู้ว่าพี่จะอยากให้นินไปส่งรึเปล่า” แต่ลินินก็ยังคงขุ่นเคืองเขาอยู่.

        “อยากสิ พี่ก็น้อยใจนะที่ไม่เห็นเธอ”

        “ว่าแต่ผ้าพันคอผืนนั้นล่ะ”

        อาทิตย์ถามลินินด้วยความอยากรู้ ลินินที่ไม่เอาไหนเรื่องงานบ้านงานเรือน งานเย็บปักถักร้อยอะไรเลยสามารถถักผ้าพันคอให้เขาได้นั้นแสดงว่าเธอต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากเลยทีเดียว.

        “วันนี้ได้เอามารึเปล่า”

        “หรือว่าเก็บไว้ที่บ้าน?” อาทิตย์ถามต่อ

        “ทิ้งไปแล้วค่ะ” ลินินตอบด้วยเสียงห้วนๆ

        “ห้ะ?!”

        “ล้อเล่นใช่มั้ยเนี่ย?”

        “ทิ้งลงถังขยะอันนี้แหละค่ะ” ลินินชี้ถังขยะที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง

        “ได้ไงอะ นั่นมันของพี่นะ” อาทิตย์ท้วง ในขณะที่ลินินเดินหนีตนไปแล้ว

        “แต่นินยังไม่ได้ให้ มันยังเป็นของนินอยู่” ลินินบอกอาทิตย์ที่เดินตามวอแวตนไปติดๆ

        “แต่เธอตั้งใจทำให้พี่นี่”

        “มันเป็นของพี่ตั้งแต่เริ่มทำแล้ว” อาทิตย์บอกพลางก้าวเท้าตามบ่นหญิงสาวไปติดๆ

        “พี่ก็ใช้ผ้าพันคอของยัยดารานั่นไปสิ”

        “พี่ไม่เคยใช้เลย แค่พับเก็บไว้เฉยๆ”

        “เก็บไว้ที่ไหน” ลินินถามเขาพลางเดินทิ้งห่างอาทิตย์ไปทุกที

        “บ้านที่อเมริกาไง”

        “ทิ้งซะ แล้วนินจะถักให้ใหม่”

        .

        .

        ณ สหรัฐอเมริกา

        ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้ใช้ชีวิตในฐานะสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์ อาทิตย์ได้กลับไปเรียนต่อในวิชาชีพเฉพาะทางและทำงานวิจัยของเขาต่อ ในขณะที่ลินินก็วุ่นวายอยู่กับการเรียนจนกลายเป็นว่าชีวิตของทั้งคู่ต้องโฟกัสกับการเรียนมากกว่าบทบาทสามีภรรยาไปเสียแล้ว โครงการฮันนีมูนก็ถูกพับเก็บไว้เสียก่อนเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ของตัวเองจนสุดท้ายลินินเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าชีวิตหลังการแต่งงานกับก่อนแต่งอะไรมันดีมากกว่ากัน

        “แกว่าฉันควรทำไงดีวะยัยเจ้า”

        “พี่อาทิตย์ต้องเบื่อฉันแล้วแน่ๆ เลย” ลินินปรับทุกข์กับจันทร์เจ้า

        “เพิ่งจะแต่งกันเอง แกคิดมากไปเองรึเปล่าวะ” จันทร์เจ้าบอกเธอ เป็นไปไม่ได้หรอกที่พี่ชายตัวเองจะเบื่อลินินง่ายๆ ทั้งรักทั้งหลงซะขนาดนั้น

        “ไม่รู้สิ”

        ลินินสับสนแล้วตัดสินใจเล่าความสัมพันธ์ของตอนนี้ของทั้งคู่ให้เพื่อนรักฟัง มันก็คงเริ่มมาจากคืนเข้าหอนั่นแหละเพราะประจำเดือนของเธอมันดันมาในตอนกำลังจะเข้าได้เข้าเข็มในคืนนั้นพอดี จนกระทั่งทั้งคู่เดินทางมาอเมริกาเพราะทางมหาวิทยาลัยเรียกตัวลินินแล้วและพี่อาทิตย์เองก็ถูกทางสถาบันเรียกตัวไปทำวิจัย ทั้งคู่จึงไม่มีเวลาได้จู๋จี๋เหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันกันเลย

        พี่อาทิตย์ยุ่งมากจนบางวันก็ต้องค้างที่ห้องวิจัย บางวันก็กลับมาตอนที่เธอหลับไปแล้ว ตื่นเช้ามาอีกทีก็เห็นเพียงอาหารเช้าที่เขาทำทิ้งไว้ให้ส่วนเจ้าตัวก็ไปแล้วตั้งแต่เธอยังไม่ตื่น ดังนั้นอย่าไปพูดถึงเรื่องบนเตียงเลย

        “ยัยนิน ฉันมีวิธีล่ะ” แล้วเหมือนจันทร์เจ้าจะนึกอะไรออก

        “อะไรวะ?” ลินินสงสัย

        “เดี๋ยวฉันส่งอะไรให้ดู แค่นี้แหละ” แล้วจันทร์เจ้าก็ตัดสายไป จากนั้นก็ส่งบางอย่างมาให้ลินิน

        “น่าสนแฮะ….”

        .

        .

        .

        ด้านอาทิตย์

        “ขอบคุณทุกคนมากครับ”

        “ในที่สุดพวกเราก็ทำสำเร็จ”

        หัวหน้าโครงการวิจัยที่อาทิตย์กำลังทำโปรเจ็คอยู่กล่าวขอบคุณท่ามกลางความยินดีของทุกคนเมื่อผลการทดลองเป็นไปตามเป้าหมาย

        “กลับบ้านไปหาครอบครัวกันเถอะครับ หลายสัปดาห์มานี้พวกคุณใช้เวลาอยู่แต่ในห้องแลป”

        “โดยเฉพาะเจ้าบ่าวหมาดๆ ของเรา” หัวหน้าหันมาพูดกับอาทิตย์เพราะเขาคือคนที่ต้องทำงานหนักสุดจากหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

        “ไปฮันนีมูนให้สนุกนะ แล้วก็เอาภรรยาให้มากๆ ล่ะ”

        “ผู้หญิงน่ะขี้น้อยใจก็จริง แต่พอถูกเอาใจเข้าหน่อยเดี๋ยวก็หายงอนไปเองนั่นแหละ”

        หัวหน้าบอกเขาเพียงภรรยาของตัวเองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน แต่จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะในเมื่อมันเป็นภาระหน้าที่ที่ไม่อาจเลี่ยงได้นี่นาและด้วยเหตุนี้เองอาทิตย์ถึงต้องเร่งให้โปรเจ็คจบเร็วๆ เพราะจะได้พาลินินไปฮันนีมูนเสียที เขากลัวเธอจะเบื่อ

        “ครับหัวหน้า”

        อาทิตย์พยักหน้ายิ้มๆ แล้วก็ขอตัวกลับและในขณะที่เขากำลังเก็บของในล็อกเกอร์รวมถึงโทรศัพท์มือถือเพื่อกลับบ้านนั้นก็มีข้อความจากลินินแจ้งเตือนเข้ามา

        Line

        Linin : วันนี้รีบกลับนะคะ

        Linin : นินจะเข้าครัว

        Artit : หืม?

        Artit : เข้าครัวเองเลยหรอ

        Linin : ไม่อร่อยให้ทำโทษ 10 ที

        Artit : ครับเมีย

        Artit : พี่จะรีบกลับเดี๋ยวนี้เลย

        ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงอาทิตย์ก็มาถึง ชายหนุ่มเดินเข้ามาด้วยความแปลกใจเมื่อภายในบ้านเต็มไปด้วยความมืดและเงียบสงัด ทำไมลินินถึงไม่เปิดไฟ?

        “ลินิน!”

        แล้วอาทิตย์ก็เริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมา เขารีบตรงดิ่งไปที่บันไดเพื่อหาเธอ แต่สายตาคมกลับเหลือบไปเห็นแสงไฟริบหรี่มาจากในครัว.

        Linin : วันนี้รีบกลับนะคะ

        Linin : นินจะเข้าครัว

        อาทิตย์นึกถึงตอนที่คุยแชทกันแล้วลินินบอกว่าจะเข้าครัว ดังนั้นชายหนุ่มจึงรีบเดินไปในครัวทันที แต่พบเพียงอาหารหน้าตาน่าทานที่ถูกจัดวางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับเทียนหอมสองเล่มถูกจุดไว้อย่างโรแมนติก แต่ลินินหายไปไหนล่ะ….?

        “เธออยู่แถวนี้รึเปล่าลินิน” อาทิตย์เรียกหาเธอพลางกวาดสายตามองหาร่างบางที่คุ้นเคยไปทั่วห้อง

        “” นินอยู่นี่ค่ะ….” ลินินโผล่ออกมาพร้อมกับชุดคอสเพลย์แม่บ้านสุดเซ็กซี่

        “ลลินิน….” อาทิตย์แทบต้องกลืนน้ำลายลงคอเลยทีเดียวเมื่อเมียรักนั่งลงบนโต๊ะรอตนเดินเข้าไปหาอย่างเย้ายวน….

        “ระหว่างเมียกับอาหารที่อยู่ตรงหน้า….” ลินินมองไปที่อาหารที่อยู่บนโต๊ะแล้วเลยตาขึ้นมองเขา

        “อะไรน่ากินกว่ากันคะ” ให้ตายเถอะ! ยัยเมียจอมยั่วทำให้เขาอยากจะกินเธอไปทั้งตัวอยู่แล้ว

        “ก็ต้องเมียอยู่แล้วสิ” ไม่พูดเปล่าแต่อาทิตย์ยังผลักเธอให้นอนราบไปกับโต๊ะแล้วรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก.

        “พี่อยากกินเธอจะตายอยู่แล้ว….เมียจ๋า”

        .

        .

        .

        หกปีต่อมา….

        ณ ประเทศไทย

        งานแต่งงานระหว่างลูกสาวคนเล็กของตระกูลรัชตะ จันทร์เจ้าและมาร์คที่ได้ขึ้นเป็นผู้พิพากษาแล้วในเวลานี้ได้ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติกับหน้าตาของฝั่งเจ้าสาวและหน้าที่การงานของฝ่ายเจ้าบ่าว ในที่สุดจันทร์เจ้าก็ยอมตกลงเป็นเจ้าสาวให้ผู้พิพากษาหนุ่มได้ดูแลไปทั้งชีวิตหลังจากที่คบหาดูใจกันมานานจนความรักสุกงอมมาถึงหกปีเต็ม

        “ที่รักอย่ารีบเดินสิ เดี๋ยวกระทบกระเทือนถึงลูกในท้องของเรานะ”

        อาทิตย์เดินตามหลังพลางคอยประคับประคองเมียรักมาติดๆ ลินินในเวลานี้นั้นตั้งท้องได้แปดเดือนกว่าจวนจะคลอดเต็มทีแล้ว ความจริงช่วงนี้อาทิตย์แทบจะไม่อยากให้เธอออกไปไหนเลยเพราะกลัวหญิงสาวจะปวดท้องคลอดขึ้นมาก่อนถึงวันที่เขาคำนวณการออกมาลืมตาดูโลกของสาวน้อยวีนัสในท้อง

        ใช่แล้วล่ะ! ทั้งคู่ได้ลูกสาวและอาทิตย์ก็เลือกชื่อไว้ให้ลูกสาวคนโตไว้เรียบร้อยแล้ว แต่จะทำไงได้ล่ะในเมื่อวันนี้เป็นวันสำคัญมากๆ อีกวันหนึ่งในชีวิตเพื่อนรักอีกคนหนึ่งของเธอและน้องสาวของอาทิตย์เช่นกัน แต่ทว่าที่เซอร์ไพรส์ไปกว่านั้นก็คือการที่คีรินได้ควงกานพลูมาในงานด้วยหลังจากที่รุ่นน้องสาวคนนี้หายหน้าหายตาไปจากทุกคนมานานหลายปีแล้วเช่นกัน

        คีรินบอกกับทุกคนว่าได้กานพลูมาเป็นเลขาของตัวเอง แต่ลินินก็สังเกตเห็นว่าสายตาที่คีรินมองกานพลูนั้นดูยังไงก็ไม่เหมือนเจ้านายมองลูกน้องของตัวเองเลยสักนิด….เหมือนจะกลืนกินเลขาของตัวเองไปแล้วมากกว่า

        “ไอ้คีริน แกกับกานพลูนี่ยังไงกันแน่?” ลินินไม่รอช้ารีบดึงแขนคีรินมาสอบสวนทันที

        “แล้วแกคิดว่าไงล่ะ?” แต่คีรินกลับมาย้อนถามเธอ

        “แน่ะ มีย้อนว่ะ” ลินินมองเพื่อนรักอย่างรู้ทัน

        “พ่อเสือเริ่มออกลายแล้วสินะ” และนั่นก็เป็นครั้งแรกตั้งแต่คบกันมาที่คีรินมีท่าทีสนใจผู้หญิงและดูจะจริงจังกับหลานรหัสของเธอเสียด้วยสิ

        “ห้ามทำให้หลานรหัสคนสวยของฉันเสียใจเด็ดขาด ไม่งั้นฉันเอาเรื่องแกแน่” ลินินคาดโทษเอาไว้ก่อน

        “เอ่อน่า คนนี้จริงจัง” คีรินบอกเธอ

        “ว่าแต่ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ แกกับกานพลูน่ะ” ลินินถามต่อด้วยความอยากรู้

        “ไม่บอก” คีรินบอกเธออย่างกวนๆ แล้วเดินหนีไปหากานพลูที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งแทน

        “แล้วแกล่ะไอ้กริช ทำไมไม่พริ้มพราวมาด้วยวะ” กริชก็เป็นเสือซุ่มอีกคนหนึ่งไม่ต่างจากคีรินเท่าไหร่

        “ไม่จำเป็นต้องพายัยนั่นมาหรอก” แต่ดูเหมือนว่าคู่ของกริชจะดูซีเรียสกว่า

        “ไอ้กริชทำไมพูดงี้วะ” ลินินอยากจะโขกหัวเพื่อนตัวเองนัก

        “ให้กริชจัดการเรื่องของตัวเองเองไปเถอะนะที่รัก เราอย่าไปยุ่งเลย”

        อาทิตย์ที่ยืนอยู่กับเธอตลอดบอกหญิงสาว แล้วมันก็เป็นช่วงจังหวะเดียวกับที่จันทร์เจ้าจะโยนดอกไม้ส่งต่อให้เจ้าสาวคนต่อไปพอดี

        “พร้อมกันแล้วน๊าาาาสาวโสด”

        จันทร์เจ้าส่งสัญญาณแล้วก็หันหลัง จากนั้นก็โยนดอกไม้ลงไปให้กลุ่มสาวโสดแย่งกันรับ แต่ดูเหมือนว่าดอกไม้ช่อนี้จะเลือกเจ้าสาวคนต่อไปเอาไว้แล้วเมื่อมันลอยตรงมาหากานพลูที่ไม่ได้ไปยืนรอแย่งกับใครเลยด้วยซ้ำ

        “อร๊ายยยย กานพลูได้เป็นเจ้าสาวคนต่อไปหรอเนี่ย!”ลินินกรี๊ดออกมาอย่างตื่นเต้น

        “เบาๆ หน่อยที่รัก เดี๋ยวลูกตกใจ” แต่ด้วยความเป็นลินินทำให้อาทิตย์ต้องเหนื่อยใจกับความเฮี้ยวของเธออยู่เสมอแม้ว่าจะเป็นคุณแม่อย่างเต็มตัวอยู่แล้ว

        “ก็นินดีใจนี่คะ แสดงว่าไอ้คีรินมันก็จะสมหวังไปด้วย”

        เธอดีใจยิ่งกว่าจะได้แต่งงานใหม่เองอีกรอบเสียอีก แต่ทว่าดีใจอยู่ได้ไม่นานหญิงสาวก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างเกิดขึ้นกับตัวเอง

        “พี่อาทิตย์คะ” ลินินจิกเล็บลงบนแขนของเขา

        “ลินิน! เป็นอะไร” อาทิตย์รีบถามเมียรัก

        “นิน….นินปวดท้องค่ะ” ลินินบอกในขณะที่อาทิตย์กำลังก้มดูใต้ระหว่างขาของเธอแล้วก็พบว่ามีน้ำใสๆ ไหลลงมา

        “น้ำคร่ำแตก เธอกำลังจะคลอด!” แล้วเสียงของอาทิตย์ก็ทำให้ทุกคนในงานต้องรีบเข้ามามุงดูรวมถึงคู่บ่าวสาวที่รีบลงมาจากเวทีด้านบนด้วย .

        “เมียผมจะคลอดแล้วครับ!” เขาบอกทุกคนด้วยความดีใจ

        “พี่อาทิตย์ นินเจ็บจะตายอยู่แล้ว!” ลินินโวยวายเมื่อเห็นเขาดีใจจนไม่ยอมช่วยเธอที่กำลังเจ็บท้องอยู่เสียที

        “ผมจะไปเตรียมรถ!” กริชที่ตื่นเต้นไม่แพ้กันรีบบอกอาทิตย์แล้วไปที่รถ ส่วนอาทิตย์ก็อุ้มเมียรักที่กำลังส่งเสียงร้องอยู่ด้วยความปวดขึ้นมา

        “ไม่ต้องห่วงนะที่รัก พี่จะอยู่กับเธอตลอดเวลา”

        อาทิตย์จะเป็นคนทำคลอดให้เมียรักเอง เขาศึกษาเรื่องนี้มาตั้งแต่รู้ว่าลินินเริ่มตั้งท้อง เขาหวงเมียมากและจะต้องเป็นคนเดียวเท่านั้นที่ได้เห็นของเมีย…..

—จบบริบูรณ์—

- ติดตามอ่านเรื่องต่อไปได้ในนิยายเรื่อง ‘ทวงใจท่านประธาน’ นะคะ -