แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องกระท่อมไม้หลังเล็ก ความรู้สึกหนักอึ้งในร่างกายของหลินเยว่ยังคงอยู่ แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนเมื่อวานแล้ว หลังจากการประมวลผลข้อมูลตลอดทั้งคืน เธอเริ่มทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองมากขึ้น
"หวงเฟยเฟย... หญิงอ้วนผู้ถูกรังเกียจสินะ" หลินเยว่พึมพำกับตัวเอง เธอพยายามลุกขึ้นจากเตียง แต่ร่างที่หนักอึ้งเกินร้อยกิโลกรัมทำให้การเคลื่อนไหวเป็ไปอย่างยากลำบาก เธอลงจากเตียงได้ในที่สุด แต่ก็เซถลาเล็กน้อย
เธอสำรวจห้องอีกครั้ง ห้องนี้เป็ห้องนอนหลักของบ้าน ซึ่งค่อนข้างกว้างขวางเมื่อเทียบกับบ้านชาวบ้านทั่วไป แต่กลับดูมืดทึมและไร้ชีวิตชีวา เฟอร์นิเจอร์ไม้เก่าคร่ำคร่าถูกจัดวางอย่างไม่เป็ระเบียบนัก บนโต๊ะเล็กๆ มีเศษอาหารเหลือทิ้งและถ้วยชามที่ยังไม่ได้ล้าง ซึ่งไม่ใช่ลักษณะนิสัยของหลินเยว่ในโลกเดิมเลยแม้แต่น้อย
"เฮ้อ... สภาพนี้ต้องปรับปรุงครั้งใหญ่เลยสินะ" เธอถอนหายใจ ก่อนจะเดินโซเซไปที่บานประตูที่เปิดออกสู่ด้านนอก
ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ภาพของหมู่บ้านที่ดูสงบเงียบปรากฏขึ้นตรงหน้า บ้านเรือนไม้หลังเล็กๆ ปลูกเรียงรายกัน ผู้คนกำลังสัญจรไปมา บ้างก็แบกของเข้าออกตลาดเล็กๆ กลางหมู่บ้าน บ้างก็ทำงานในไร่นาที่อยู่ห่างออกไป สายลมพัดโชยนำกลิ่นดิน กลิ่นควันไฟ และกลิ่นอาหารลอยมาตามลม นี่คือโลกที่แตกต่างจากโลกที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง โลกที่ไม่มีเสียงะเิ ไม่มีซอมบี้ ไม่มีสัตว์กลายพันธุ์ มีแต่ความเรียบง่ายและเงียบสงบ (อย่างน้อยก็ในสายตาของเธอตอนนี้)
แต่ไม่นานความสงบนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยสายตาจับจ้องและเสียงซุบซิบนินทา เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาตามลม "นั่นไง หวงเฟยเฟยออกมาแล้ว" "โอ๊ย! ตัวใหญ่ขนาดนั้นยังจะเดินเพ่นพ่านอีก" "เมื่อไหร่จะตายๆ ไปซะทีนะ" "น่ารังเกียจจริงๆ"
คำพูดเ่าั้แทงใจหลินเยว่ เธอััได้ถึงความเกลียดชังที่ชาวบ้านมีต่อร่างนี้ แม้เธอจะไม่ได้รู้สึกเ็ปกับคำพูดเ่าั้โดยตรง แต่ความทรงจำของหวงเฟยเฟยที่ถูกทำร้ายจนตายก็ฉายวาบขึ้นมาในหัว ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นะเื
"หึ... จะรังเกียจให้พอใจเลย" หลินเยว่พึมพำในใจ "แต่ไม่นานพวกแกจะต้องมองฉันใหม่"
เธอตัดสินใจเดินไปที่บ่อน้ำในลานบ้านเพื่อล้างหน้าล้างตา เมื่อน้ำเย็นปะทะใบหน้า ความรู้สึกสดชื่นก็แล่นไปทั่วร่างกาย หลินเยว่จ้องมองเงาสะท้อนในผิวน้ำนิ่งๆ ใบหน้าที่อูมขึ้นและดวงตาที่เล็กเรียว ไม่ใช่ใบหน้าที่เธอคุ้นเคย แต่เธอก็สังเกตเห็นประกายแห่งความมุ่งมั่นในดวงตาคู่นั้น ซึ่งเป็สิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าจิติญญาภายในยังคงเป็ของหลินเยว่คนเดิม
หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอกลับเข้ามาในบ้านเพื่อสำรวจของใช้ภายในบ้าน สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือแม้บ้านจะดูโทรมและไม่สะอาดนัก แต่กลับมีข้าวของเครื่องใช้ที่ทำจากไม้เนื้อดี ผ้าไหม และเครื่องประดับเก่าๆ อยู่บ้าง แสดงว่าหวงเฟยเฟยคนเดิมมีฐานะค่อนข้างดีในหมู่บ้านจริงตามความทรงจำ
"เอาล่ะ... มาดูเครื่องมือสำคัญของเราดีกว่า" หลินเยว่หลับตาลงและเพ่งสมาธิไปที่มิติพกพาที่อยู่ในจิตใจของเธอ
ภาพของคลังเก็บของขนาดย่อมที่มีชั้นวางสูงจรดเพดานปรากฏขึ้นตรงหน้า บนชั้นวางเต็มไปด้วยกล่องยา อุปกรณ์ผ่าตัด ขวดบรรจุยาปฏิชีวนะ อาหารสำเร็จรูปชนิดแห้ง เสื้อผ้าสะอาด และแม้กระทั่งปืนพกหนึ่งกระบอกพร้อมะุจำนวนหนึ่ง ที่เธอเก็บไว้สำหรับป้องกันตัวในโลกเดิม
หลินเยว่คิดถึงยาแก้ปวดและยาดมอย่างแรก และในพริบตา ขวดบรรจุเม็ดยาสีขาวเล็กๆ และขวดน้ำมันหอมระเหยก็ปรากฏอยู่ในมือของเธอ เธอหยิบยาแก้ปวดออกมาสองเม็ดแล้วกลืนลงไปโดยไม่ต้องใช้น้ำ และเปิดฝายาดมสูดกลิ่นหอมเย็นเข้าไปลึกๆ อาการเมื่อยล้าและปวดเมื่อยจากแรงกระแทกเมื่อวานก็เริ่มทุเลาลง
"เยี่ยม! มันใช้งานได้จริง!" เธออุทานด้วยความดีใจ
เธอเริ่มคิดวางแผนในใจ สิ่งแรกที่ต้องทำคือการปรับปรุงสภาพความเป็อยู่ของตัวเอง ก่อนอื่นต้องจัดการเื่อาหารการกิน การเป็เศรษฐีนีของหมู่บ้านคงมีเงินตราอยู่บ้าง แต่เธอต้องหาวิธีใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด
เธอเดินไปที่ห้องครัวเล็กๆ ที่สกปรกและมีกลิ่นอับชื้น "สภาพนี้กินไม่ลงจริงๆ" หลินเยว่ส่ายหน้า เธอตัดสินใจที่จะไม่ใช้ครัวนี้ในตอนนี้ เธอคิดถึงอาหารสำเร็จรูปในมิติพกพา
เธอเลือกเอาซองอาหารกึ่งสำเร็จรูปประเภทข้าวต้มแห้งออกมาหนึ่งซอง พร้อมกับกระติกน้ำร้อนที่เหลืออยู่จากโลกเดิม (ซึ่งมีน้ำร้อนอยู่เพียงเล็กน้อย) เธอเทข้าวต้มแห้งลงในถ้วยแล้วเติมน้ำร้อนลงไป กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยขึ้นมาทำให้ท้องของเธอร้องจ๊อกๆ
ขณะที่กำลังกินข้าวต้มอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลินเยว่ชะงัก เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาหาเธอในเวลานี้
"หวงเฟยเฟย! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ข้าผู้าุโไป๋เอง" เสียงทุ้มของชายชราดังขึ้น
หลินเยว่จำชื่อ ผู้าุโไป๋ ได้จากความทรงจำของหวงเฟยเฟย เขาเป็หนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ได้รังเกียจหวงเฟยเฟยอย่างเปิดเผยนัก แม้จะไม่ได้สนิทสนมกัน แต่ก็เคยให้ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แก่ร่างเดิมอยู่บ้าง
เธอวางชามข้าวต้มลงแล้วเดินไปเปิดประตู ภาพของชายชราผู้มีผมขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นแต่ดวงตาฉายแววใจดีปรากฏขึ้นตรงหน้า
"ผู้าุโไป๋ มีอันใดหรือเ้าคะ?" หลินเยว่ถาม น้ำเสียงของเธอดูสุภาพกว่าน้ำเสียงที่หวงเฟยเฟยคนเก่าเคยใช้
ผู้าุโไป๋ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงของเธอ เขาดูแปลกใจที่เห็นหวงเฟยเฟยเปิดประตูรับด้วยตัวเองและไม่ได้ทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนเคย
"อ่า... ไม่มีอะไรมากหรอก เพียงแต่เมื่อวานมีชาวบ้านเห็นเ้าล้มฟุบอยู่หน้าบ้าน ข้าเป็ห่วงจึงแวะมาดูอาการ" ผู้าุโไป๋กล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย "เ้าสบายดีหรือเปล่า?"
หลินเยว่ยิ้มเล็กน้อย "ข้าสบายดีเ้าค่ะ ขอบคุณท่านผู้าุโที่เป็ห่วง"
ผู้าุโไป๋มองหลินเยว่อย่างพิจารณา เขาสังเกตเห็นว่าแม้รูปร่างจะยังคงอ้วนท้วน แต่แววตาของหวงเฟยเฟยดูเปลี่ยนไป ไม่มีความหื่นกระหายหรือความดื้อรั้นอย่างที่เคยมี กลับมีความสงบนิ่งและความฉลาดเฉลียวซ่อนอยู่
"หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ ก็บอกได้เลยนะ หวงเฟยเฟย" ผู้าุโไป๋กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะขอตัวจากไป
หลังจากผู้าุโไป๋จากไป หลินเยว่ก็กลับเข้ามาในบ้าน เธอปิดประตูและพิงหลังกับบานประตู ถอนหายใจอย่างโล่งอก การเผชิญหน้าครั้งแรกกับคนในโลกนี้ผ่านไปได้ด้วยดี อย่างน้อยก็มีคนที่ไม่รังเกียจเธอเสียทีเดียว
"ดูเหมือนว่าการเริ่มต้นใหม่นี้... จะไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้เลยนะ หวงเฟยเฟย" เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ประกายในดวงตาของเธอกลับฉายชัดถึงความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้
เธอจะเริ่มต้นจากการฟื้นฟูสภาพร่างกายของตัวเอง การลดน้ำหนักเป็สิ่งสำคัญอันดับแรก เพื่อสุขภาพที่ดีและเพื่อความคล่องตัวในการทำสิ่งต่างๆ เธอจะใช้ความรู้ด้านโภชนาการและการออกกำลังกายจากโลกเดิม ควบคู่ไปกับยาบำรุงบางอย่างในมิติพกพา เพื่อให้ร่างกายของเธอแข็งแรงขึ้น
และแน่นอน เธอจะใช้ความรู้ทางการแพทย์ที่เธอมี เพื่อช่วยเหลือผู้คนเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เพื่อเปลี่ยนมุมมองที่ชาวบ้านมีต่อ "หวงเฟยเฟย" คนนี้
การผจญภัยในโลกใหม่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น และหลินเยว่ก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า ด้วยมิติพกพาอันสุดโกงและจิตใจที่แข็งแกร่งของแพทย์หญิงจากโลกที่ล่มสลาย เธอเชื่อว่าเธอจะสามารถพลิกชะตาชีวิตและสร้างเส้นทางใหม่ให้กับตัวเองได้อย่างแน่นอน
232
