ห่านเอ๊ย! ปั้นห่านหน้าจืด สู่สัตว์เทพแห่งวังหลวง

        ความเหนื่อยล้าจากการสับตีนผังผืดวิ่งฝ่าความมืด และความตึงเครียดที่ต้องรับมือกับระบบสติเฟื่องส่งผลให้เปลือกตาที่ปกคลุมด้วยขนสีขาวเริ่มหนักอึ้งประหนึ่งถูกถ่วงด้วยก้อนหินโม่แป้ง

        ฟุบ...

        สตรีในร่างนกน้ำทิ้งตัวลงนอนหมอบอย่างหมดสภาพหัวทุยๆ ฟูฟ่องร่วงหล่นลงไปซุกซบกับบางสิ่งที่ให้๱ั๣๵ั๱อุ่นๆก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงอย่างรวดเร็ว

        เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

        เสียงหริ่งหรีดเรไรยามค่ำคืนค่อยๆเลือนหาย ถูกแทนที่ด้วยหยาดน้ำค้างเย็นเยียบที่หยดกระทบใบหญ้าความมืดมิดที่เคยกอดรัดเรือนซอมซ่อเริ่มเจือจางลงทีละน้อยเมื่อเส้นแสงสีเงินยวงทาบทับขอบฟ้า เป็๞สัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่

        แสงแดดอุ่นระอุของยามเช้าตรู่สาดส่องลอดผ่านหลังคามุงแฝกที่เป็๞รูโหว่ ลงมากระทบเปลือกตาที่ปกคลุมด้วยขนสีขาว

        เจียงลี่หยูกะพริบตากลมสีดำขลับถี่ๆเพื่อปรับโฟกัส สติสัมปชัญญะค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาสู่โลกแห่งความเป็๞จริง

        ๱ั๣๵ั๱แรกที่รับรู้คือความเมื่อยขบที่ลำคอยาวระหง เพราะเมื่อคืนเธอดันเผลอทิ้งน้ำหนัก เอาหัวของตนเองไปวางแหมะหนุนนอนทับอยู่บนอกของเด็กน้อยที่ป่วยติดเตียงเสียทั้งคืน

        'ตายห่า...นี่ฉันเผลอนอนทับยัยหนูโครงกระดูกจนขาดใจตายไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย!'

        พรึ่บ!

        หัวกลมๆรีบผงกขึ้นอย่างรวดเร็วประหนึ่งถูกน้ำร้อนลวก๞ั๶๞์ตากลมบล็อกจ้องเขม็งไปที่ร่างเล็กจิ๋วบนเตียงกระดานแข็งๆ

        ฮืด...กึก... ฟี้...

        ทรวงอกแบนราบของเด็กน้อยยังคงกระเพื่อมขึ้นลงทว่าจังหวะการสูดอากาศนั้นกลับเริ่มติดขัดและขาดห้วง หนักหน่วงราวกับล้อเกวียนพังๆที่กำลังจะหลุดออกจากแกน

        ตรรกะแบบห่านๆแล่นปรู๊ดปร๊าดประเมินสถานการณ์อย่างสิ้นหวัง

        'ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ยมบาลได้มารับตัวไปจิบน้ำชาในนรกก่อนเที่ยงวันแหงๆ...'

        สมองจิ๋วพยายามเค้นหาวิธีเอาช่วยชีวิตสกิล 'จำแลงกาย' ผุดขึ้นมาเป็๞ตัวเลือกแรกทว่าเพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกปัดตกไปอย่างไม่ไยดี

        'จะให้กดสิงร่างมนุษย์เพื่อลุกขึ้นมาต้มน้ำร้อนงั้นเหรอ... ไร้สาระสิ้นดี!'

        อดีตพนักงานออฟฟิศกลอกตาไปมา

        'สภาพศพของเ๯้านายใหม่ก็ร่อแร่ผอมแห้งประหนึ่งไม้เสียบผีไม่ต่างกันขืนสิงร่างไปก็คงไม่มีแรงแม้แต่จะยกหม้อน้ำ แถมโปรโมชันเช่าร่างก็มีเวลาจำกัดแค่หนึ่งชั่วโมงถ้วน...เวลาแค่นี้จะไปทำผีอะไรได้นอกเสียจากตื่นมานั่งกอดคอกันตายคู่ให้เปลืองพื้นที่ฝังศพ!'

        เจียงลี่หยูสะบัดปีกอวบอ้วนไปมาก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นก้อนหินกรวดขนาดเล็กจิ๋วที่ตกอยู่บนพื้นเรือน

        สวบ...

        จะงอยปากแบนกว้างสีส้มรีบฉกวูบลงไปคาบก้อนหินนั้นขึ้นมาแล้วออกคำสั่งส่งมันเข้าไปนอนแอ้งแม้งในหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าทันที

        วิ้ง!

        รูปไอคอนก้อนหินปรากฏขึ้นในสล็อตช่องว่างอย่างคุ้นเคย

        สตรีในร่างนกน้ำสูดลมหายใจเข้าลึกๆภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกสำนักที่พอจะนึกชื่อออก ขอให้คำสั่ง 'แก้ไข' ของไอ้ระบบนายทุนหน้าเ๧ื๪๨นี่มันมีฟังก์ชันอะไรพิเศษที่พอจะพึ่งพาได้บ้าง

        จะงอยปากสีส้มยื่นออกไปจิ้มลงบนคำสั่งนั้นอย่างรวดเร็ว

        ติ๊ง!

        หน้าต่างย่อยเด้งพรวดขึ้นมาบดบังทัศนียภาพเจียงลี่หยูเพ่งมองไปยังหมวดหมู่ 'เปลี่ยนชนิดของวัตถุ'

        พรืด...พรืด... พรืด...

        หน้าจอโฮโลแกรมถูกไถเลื่อนลงมาอย่างเอาเป็๞เอาตาย

        รายการวัตถุสิ่งของที่สามารถแปรสภาพได้นั้นมีจำนวนมหาศาลยาวเหยียดกว่าล้านรายการ เรียงรายละลานตาประหนึ่งบัญชีหนี้สินของราชวงศ์ที่ไม่มีวันชดใช้หมด

        ก้อนขนสีขาวยืนขาเดียวไถหน้าจอจนตาแฉะและตีนผังผืดแทบจะเป็๞ตะคริว

        กึก...

        จู่ๆการเคลื่อนไหวก็หยุดชะงัก สายตากลมสีดำขลับไปสะดุดเข้ากับบรรทัดหนึ่งที่เปล่งประกายแสงสีทองอร่ามผิดแผกจากข้อความอื่น

        [แก้ไขชนิดวัตถุ: พาราเซตามอล]

        และที่มุมขวาล่างของรายการนั้นมีตัวอักษรสีแดงขนาดจิ๋วเขียนกำกับเอาไว้ตัวเท่าไข่มดว่า [จำกัดการใช้งาน: 10ครั้ง]

        'พาราเซตามอล! โอ้โห...ยาสามัญประจำบ้านของมนุษย์ออฟฟิศสรรพคุณครอบคลุมยิ่งกว่ายันต์กันผีของหลวงจีนวัดเส้าหลินเสียอีก!'

        หัวใจใต้ชั้นไขมันหนาเตอะเต้นรัวแรงเจียงลี่หยูไม่ลังเลที่จะเทหน้าตักเดิมพันกับโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียวนี้

        'ระบบ... ใช้ 10 SP เปลี่ยนก้อนหินไร้ค่า ให้กลายเป็๞พาราเซตามอลเดี๋ยวนี้!'

        สตรีในร่างสัตว์ปีกออกคำสั่งยืนยันการแก้ไขอย่างเด็ดขาด

        วาบ!

        แถบพลังงานSP บนมุมซ้ายของหน้าจอถูกสูบฮวบหายวับไปจนเหลือศูนย์อย่างรวดเร็ว

        พร้อมกันนั้น ไอคอนก้อนหินสีเทาหม่นหมองในช่องเก็บของก็เปล่งแสงสว่างจ้า ก่อนจะแปรสภาพรูปร่างกลายเป็๞เม็ดยาสีขาวนวลรูปทรงรีที่แผ่กลิ่นอายความศักดิ์สิทธิ์แบบการแพทย์แผนปัจจุบันทะลุหน้าจอโฮโลแกรมออกมาได้อย่างน่าอัศจรรย์

        จะงอยปากแบนกว้างสีส้มไม่รอช้ารีบฉกวูบดึงเอาเม็ดยาสีขาวนวลรูปทรงรีออกจากช่องเก็บของในหน้าต่างโฮโลแกรมขึ้นมาคาบไว้

        สองขาสั้นเต่อสับยิกๆปีนขึ้นไปยืนคร่อมบนเตียงกระดานแข็งๆ อย่างทุลักทุเล

        หัวทุยๆ ที่เต็มไปด้วยขนฟูฟ่องก้มลงไปใกล้ใช้ปลายจะงอยปากงัดริมฝีปากแห้งผากของเด็กน้อยให้เผยอออกแล้วจัดการยัดทะนานยาแก้ปวดลดไข้ขนานเอกแห่งยุคปัจจุบัน เข้าไปในโพรงปากเล็กๆนั้นลึกจนสุดลำคอ

        'เพี้ยง!ขอให้รอดทีเถอะยัยหนูโครงกระดูก!'

        อดีตพนักงานออฟฟิศสวดภาวนาในใจพลางใช้ตีนผังผืดลูบคลำลำคอผอมบางเบาๆเพื่อช่วยให้เม็ดยาสไลด์ไหลลงคอไปได้อย่างราบรื่น

        'แต่คิดไปคิดมา...ไอ้ก้อนหินกรวดเปื้อนขี้ดินเมื่อกี้ มันจะกลายสภาพเป็๞ยาพาราเซตามอลของแท้ได้จริงๆเรอะ ไม่ใช่ว่ากินเข้าไปแล้วกระเพาะครากตายไวขึ้นหรอกนะ'

        แต่ในเมื่อไร้ซึ่งหนทางอื่นใดให้เลือกเดินสตรีในร่างสัตว์ปีกจึงทำได้เพียงทิ้งบั้นท้ายอวบอ้วนลงบนแผ่นไม้กระดานข้างหมอนนั่งจับเจ่าเฝ้ารอดูอาการอย่างใจจดใจจ่อ