“เจ็บ” เ้าหญิงจันทราตอบเสียงแ่
“เช่นนั้น ข้าจะเอายามาให้นะเ้าคะ”
“อืม” เ้าหญิงจันทราส่งเสียงคำหนึ่งนางกำนัลคนหนึ่งก็รีบลุกไปหยิบยามาให้ อีกคนก็รินน้ำจากเหยือกทองใส่แก้วทองแล้วทั้งสองก็ช่วยกันประคับประคองเ้านายขึ้นมากินยาเ้าหญิงจันทราก็กัดฟันข่มความเ็ปเอาไว้ ลุกขึ้นมากินยาดื่มน้ำ แล้วก็นอนลงไป
“เ้าอยู่นี่นะ เดี๋ยวข้าไปยกซุปมาให้เ้าหญิงก่อน”นางกำนัลคนหนึ่งบอกกับอีกคน
“อืม” นางกำนัลอีกคนก็พยักหน้า แล้วนางกำนัลก็เดินออกจากห้องไปแต่เมื่อเดินไปเปิดประตูก็เห็นทหารชาวสุริยะยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง 4คน ทหารทั้ง 4 หันมามองนางเป็ตาเดียว
“จะไปไหน!?” ทหารคนหนึ่งตวาดถาม
“ขะ...ข้า...ข้าจะไป...เอาซุป...มะ...มา...ให้...จะ...เ้าหญิง”นางกำนัลตอบตะกุกตะกักอย่างหวาดกลัว
“าามีคำสั่ง ไม่ให้ใครเข้าออก” ทหารตวาดใส่“ถึงเวลาจะมีคนยกอาหารมาให้พวกเ้าเอง กลับเข้าไปซะ!”
นางกำนัลรีบถอยกลับ ปิดประตูมือสั่นเทาคนชั่วช้าพวกนี้น่ากลัวนัก!
นางรีบกลับไปหาเ้าหญิงทันทีนางกำนัลอีกคนเห็นเพื่อนเดินหน้าตาตื่นกลัวก็ถามว่า “เกิดอะไร?”
“พะ...พวกมัน...เฝ้าอยู่หน้าห้องมะ...ไม่ให้พวกเราออกไป” นางกำนัลตอบตะกุกตะกักตัวสั่นๆอย่างหวั่นกลัว
“นี่พวกมันคิดจะขังพวกเราไว้อย่างนั้นรึ!?”นางกำนัลเดินเข้าไปกุมมือเพื่อนนางกำนัลแล้วโอบไหล่ปลอบประโลม
เ้าหญิงจันทราเอียงหน้ามองนางกำนัลทั้งสองแล้วก็กัดริมฝีปากอย่างแค้นใจหากไม่ใช่เพราะท่านพ่อถูกพวกมันจับตัวเอาไว้ นางคงสู้กับพวกมันจนถึงที่สุดไหนเลยจะยอมให้มันจับกุมเฆี่ยนตีเช่นนี้ได้ แล้วนางก็ครุ่นคิดสองดินแดนต่างคนต่างอยู่มานานแล้วนับั้แ่าครั้งใหญ่เมื่อหลายร้อยปีก่อนเหตุใดวันนี้คนจากดินแดนสุริยะจึงได้บุกมาทำศึกเล่า?
ขณะกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงะโบอกว่า “อาหารของพวกเ้ามาแล้วรีบมาเอาไปซะ!”
นางกำนัลทั้งสองสะดุ้งสุดตัว มองหน้ากันเองแล้วก็พากันค่อยๆย่องไปเปิดประตูดู เห็นอาหารจานหนึ่งวางอยู่หน้าประตู มีเพียงขนมปัง3ก้อนวางอยู่ในจาน พอนางจะเอ่ยปากถาม ทหารที่ยืนเฝ้าก็ตวาดว่า “ยังไม่รีบเอาไปอีก! ถ้าไม่เอาข้าจะได้เอาไปให้คนอื่น”
นางกำนัลจึงยื่นมือออกไปดึงจานใส่ขนมปังเข้ามาแล้วก็รีบปิดประตู
“เ้าหญิงเ้าคะพวกมันให้เราแค่ขนมปังชั้นเลวเพียงเท่านี้เองเ้าค่ะ” นางกำนัลถือจานขนมปังไปข้างเตียงน้ำตาคลอในดวงตา
“พวกมันน่าตายนัก!”เ้าหญิงจันทราขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กำมือแน่นอย่างแค้นใจ พวกมันบุกเข้ามาทำเหมือนชาวจันทราคือนักโทษที่พวกมันจะข่มเหงอย่างไรก็ได้ คอยดูเถอะ หากข้ากระชากเ้าเชือกสะกดนี่ออกได้เมื่อไหร่ข้าจะขับไล่พวกเ้าออกไปให้หมด!
“เ้าช่วยป้อนให้ข้าที” เ้าหญิงสั่ง ดวงตาดุวาวนางต้องกินให้มีแรงมีกำลังจึงจะสามารถสู้กับพวกมันได้!
“เ้าค่ะ” นางกำนัลรับคำแล้วก็หยิบขนมปังแข็งโป๊กมาบิทีละนิดแล้วค่อยๆป้อนเ้าหญิง
เ้าหญิงจันทราก็พยายามกล้ำกลืนฝืนกินขนมปังลงไปทั้งแข็งทั้งจืดชืดจนแทบอยากถ่มทิ้ง แต่ก็ยังฝืนกินจนหมดหลังจากนั้นนางกำนัลทั้งสองก็พยายามฝืนกินขนมปังลงไป พวกนางก็ไม่ได้โง่ต้องกินต้องมีแรง จึงจะสู้กับพวกมันได้ อย่างน้อยพลังไม่มีแต่กำลังกายยังมี
เวลาผ่านไปนานอีกเท่าไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้พลันประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออก “ตึง!”
นางกำนัลทั้งสองสะดุ้งผวาเฮือก!ขยับจับมือกันแน่น แล้วมองไปทางต้นเสียง
าาภากรเดินเข้าไปในห้องกวาดตามองไปรอบๆห้องรับแขกรอบหนึ่งแล้วก็เดินตรงไปยังห้องนอนเมื่อก้าวเข้าไปก็เห็นเ้าหญิงคนงามนอนคว่ำอยู่บนเตียง มีนางกำนัล 2คนยืนอยู่ข้างเตียง เขาเดินไปที่เตียงด้วยสายตามุ่งร้าย นางกำนัล 2 คนนั่นก็ปราดเข้ามาขวางหน้า เอ่ยปากไล่ตะกุกตะกักว่า “อะ...ออกไป...”
“เ้าอยากตาย ข้าก็จะช่วยสงเคราะห์ให้”าาภากรกล่าวเย็นเยียบเหี้ยมโหด ยื่นมือคว้าหมับไปที่คอเล็กๆของนางกำนัลทั้งสอง
นางกำนัลทั้งสองขยับถอยกรูด “ยะ...อย่า...”าาภากรก้าวพรวดเดียวก็ถึงตัวพวกนางแล้ว เขาคว้าลำคอพวกนางหมับ!แล้วออกแรงบีบ
“อ๊อกๆ”นางกำนัลทั้งสองพยายามแกะมือใหญ่ออกจากลำคอตัวเองทั้งทุบทั้งตีแขนเ้าคนโเี้พัลวัน เท้าก็ยกถีบสุดแรง
เ้าหญิงจันทราขยับลุกขึ้น เพียงแค่ขยับตัวความเ็ปก็แล่นปราดจนต้องล้มตัวลงไปดังเดิม “โอย...”ดวงตาคู่งามมองจ้องชายผู้โหดร้าย ตวาดว่า “ปล่อยพวกนาง!”
าาภากรเบนหน้าไปมองเ้าหญิงคนงามด้วยสายตาเย้ยหยันมือก็ออกแรงบีบเพิ่มขึ้น จนนางกำนัลทั้งสองหน้าเขียวตาเหลือก มือที่ทุบตีค่อยๆอ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ตกห้อยลง พร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่ปลิดปลิว
“ไม่!-----” เ้าหญิงจันทรากรีดร้องเสียงหลง ตาเบิกโตาาภากรก็โยนศพนางกำนัลทั้งสองไปด้านข้าง สั่งทหารว่า “ลากพวกมันออกไป”
“ขอรับ” ทหารรีบกรูกันเข้าไปลากศพนางกำนัลทั้งสองออกไป
“เ้ามันไม่ใช่คน! เ้าคือปีศาจร้าย!” เ้าหญิงจันทราชี้นิ้วด่า าาภากรก็แบมือขึ้น แส้ปรากฏบนฝ่ามือแล้วเขาก็ฟาดแส้ใส่นางอีกครั้ง “ขวับ!”
“โอ๊ย!” เ้าหญิงจันทราร้องลั่น แผลเดิมยังไม่ทันบรรเทาก็ถูกแส้ฟาดอีกแล้ว นางเ็ปแทบขาดใจ ยิ่งได้ยินเสียงนางร้อง าาภากรก็ยิ่งกระหน่ำฟาดลงไป“ขวับ! ขวับ! ขวับ! ขวับ! ขวับ! ขวับ!------”
“โอ๊ยยยยย-----” เ้าหญิงจันทราร้องลั่นเจ็บจนน้ำตาร่วง เสียงร้องของนางดังไกลออกไป ดังไปจนถึงหอคอยาาอนธการได้ยินเสียงลูกสาวร้องก็โผพุ่งไปพยายามแหกทำลายกรง “จันทรา-----จันทราลูกข้า-----โอ๊ยยยยย-----”
มือของาาอนธการถูกกรงไฟเผาจนผิวเนื้อบวมพองแต่เขาก็ยังไม่หยุดแหกกรง
“ร้องเข้าไป ร้องดังๆ ร้องอีก!”าาภากรตะคอกสั่งพลางฟาดแส้กระหน่ำลงไป จนเสื้อบนแผ่นหลังบอบบางฉีกขาดอีกครั้งเืซึมออกมาจนผ้าที่ใช้พันปิดแผลแดงฉาน
“เ้าคนอำมหิต เ้าปีศาจร้าย!โอ๊ยยยย-----” เ้าหญิงจันทราจ้องอย่างกินเืกินเนื้อ นางร้องจนสลบไปาาภากรจึงได้หยุดมือ เขาได้ยินเสียงร้องของาาอนธการดังลอยมาก็ยิ้มอย่างสะใจ แล้วเดินออกจากห้องไปสั่งทหารว่า “เลือกคนมาอยู่รับใช้นางใหม่ จัดยาจัดอาหารให้นางกินด้วยข้าไม่้าให้นางตายเร็วนัก”
“ขอรับ”ทหารรับคำสั่งแล้วก็รีบแบ่งคนให้ไปทำตามคำสั่งเ้านาย ทหารคนหนึ่งก็รีบแยกตัวไปแล้วาาภากรก็เดินไปนอนในห้องนอนห้องหนึ่ง ก่อนมาทำศึกเขาก็สั่งพวกทหารแล้วว่าให้กดขี่ข่มเหงผู้คนอย่างไรก็ได้ยิ่งทำให้ชาวจันทราทนทุกข์มากเท่าไหร่ยิ่งดี!พวกทหารจึงคิดแผนการที่จะกดขี่ข่มเหงชาวนครจันทราไม่หยุดไม่หย่อน ทั้งแย่งเสบียงทั้งย่ำยีสตรีชาวจันทรา หากมีคนไหนลุกขึ้นสู้ก็ฆ่าทิ้ง
การบุกยึดดินแดนของาาภากรครั้งนี้สร้างความโกรธแค้นให้ชาวจันทราไม่น้อยแต่พวกเขาถูกผนึกพลังเอาไว้ ไหนเลยจะสู้กับกองทหารที่ถูกฝึกมาได้ ขนาดตอนมีพลังยังไม่อาจสู้ได้คนที่ถูกฆ่าตายก็มีไม่น้อย คนที่เหลือรอดอยู่ก็ได้แต่ก้มหน้าทนรับไป
เ้าหญิงจันทราฟื้นขึ้นมาอีกครั้งภายในห้องมีแสงเพียงรางๆ มองออกไปด้านนอกก็พบว่าเป็เวลากลางคืนแล้วเพียงขยับตัวเบาๆ ก็เจ็บจนร้อง “โอย...”
“เ้าหญิง”เสียงเรียกพร้อมกับเงาร่างผอมบางขยับมาถึงข้างเตียง เ้าหญิงจันทราเอียงหน้ามองดูก็เห็นว่าเป็นางกำนัลที่คอยรับใช้ในวัง แต่ไม่เคยได้มารับใช้ใกล้ชิด
“เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ?”นางกำนัลถามอย่างเป็ห่วง ในดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำตาคลออยู่
“เจ็บ” เ้าหญิงจันทราตอบคำเดียวอย่างอ่อนแรงนางเจ็บจนไม่อยากขยับตัวสักนิด
“เช่นนั้น กินยาก่อนนะเ้าคะ” นางกำนัลบอกแล้วก็รีบหันไปเปิดกล่องใส่เม็ดยา แล้วหยิบยาออกมาป้อนเ้านายเ้าหญิงกินยาลงไปแล้วก็ดื่มน้ำอีกสองอึก แล้วก็นอนคว่ำลงกับหมอนดังเดิม
“อึก...อึก...” นางกำนัลเช็ดน้ำตาแล้วกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าเ้าคนชั่วช้าพวกนั้นโกรธแค้นอะไรพวกเาาวจันทรานักหนาถึงได้ก่อาใหญ่โตถึงเพียงนี้ กดขี่พวกเราราวกับพวกเราเป็สัตว์เดรัจฉาน ข้าอยากไปบวงสรวงเทพีจันทราก็ไม่อาจฝ่าคนชั่วช้าพวกนั้นไปได้”
“ไม่อาจเลยหรือ?” เ้าหญิงถามหรี่ตาลงครุ่นคิด
“ไม่อาจเ้าค่ะพวกมันล้อมรอบลานจันทราไว้หนาแน่นนัก ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินว่ามีอยู่สองสามคนฝ่าไปได้แต่ก็ถูกพวกมันฆ่าตายหมดเ้าค่ะ” นางกำนัลส่ายหน้าอย่างสิ้นหวังพลันก็ได้ยินเสียงท้องร้องดังออกมาจากคนบนเตียง นางจึงชะงักงัน “เอ่อ...ท่านหิวแล้วเช่นนั้นท่านกินซุปเห็ดก่อนนะเ้าคะ”
“อืม” เ้าหญิงจันทราพยักหน้า ขยับศีรษะชันขึ้นนางกำนัลก็หยิบซุปเห็ดเย็นชืดค่อนข้างใสราวน้ำมาตักป้อนให้เ้านายเ้าหญิงก็ฝืนกลืนซุปลงไป นางกำนัลก็ค่อยๆตักป้อนทีละคำอย่างใส่ใจสงสารเ้าหญิงเหลือเกินต้องถูกเ้าคนชั่วช้านั้นข่มเหงรังแกถึงเพียงนี้
ครั้นกินหมดแล้ว เ้าหญิงก็นอนคว่ำลงไปอีกครั้งเจ็บแผ่นหลังจนน้ำตาร่วง แต่นางก็พยายามฝืนเอาไว้ นางกำนัลก็ยกชามไปเก็บ
ประตูห้องเปิดดังตึง!นางกำนัลสะดุ้งเฮือก หันไปมองที่ประตูก็เห็นาาภากรเดินเข้ามาเ้าหญิงจันทราชันศีรษะขึ้นหันไปมองด้วยสายตาโกรธแค้นอย่างกินเืกินเนื้อ ด่าว่า“เ้าสารเลว เข้ามาทำไมอีก? ยังทำร้ายข้าไม่พอหรือ? เ้าฆ่าข้าเสียเลยซิ!”
าาภากรเดินเข้าไปทีละก้าว...ทีละก้าวนางกำนัลก็รีบปราดไปขวางเสียงสั่นเทา “อะ...อย่า...ได้...โปรด...”
นางพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกาาภากรปล่อยพลังกะแทกใส่จนกระเด็นไปกระแทกกับผนังแล้ว“พลั่ก!”
“อั๊ก!” นางกำนัลร่วงลงตกพื้นกระอักเืออกมาจนปากคางแดงฉาน
“เ้าหยุดทำร้ายคนของข้าเสียที!”เ้าหญิงจันทราตวาดอย่างเหลืออด ชันตัวลุกขึ้นมา “โอย...” แต่นางก็เจ็บจนต้องล้มลงไปนอนคว่ำดังเดิม
“ข้าทำร้ายคนของเ้าแล้วจะทำไม?เ้าก็ลุกมาฆ่าข้าซิ มีปัญญาก็มาซิ” าาภากรเย้ยหยันเสียงเย็นเยียบยิ่งเห็นใบหน้าที่ละม้ายคล้ายกับาาอนธการก็ยิ่งโกรธแค้นภาพคืนวันนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง
“จะ...เ้า...ยิ...หญิง...” นางกำนัลพยายามจะขยับตัวเข้าไปขวางแต่ภาพตรงหน้าก็ค่อยๆพร่าเลือนไป แล้วก็สลบล้มลงไปนอนกองอยู่ตรงนั้น
แล้วาาภากรก็แบมือขึ้น แส้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เ้าหญิงจันทราสะดุ้งเฮือก!ด่าว่า “เ้าปีศาจร้าย! เ้าคนชั่วสารเลวที่ทำเป็แต่ข่มเหงคนไร้ทางสู้! แน่จริงเ้าเอาเชือกผนึกออกไปซิ ข้าจะสับเ้าให้เป็น้ำเลย!”
“ปีศาจร้ายงั้นรึ? สารเลวงั้นรึ?พ่อเ้าสารเลวยิ่งกว่าข้าเสียอีก เข่นฆ่าหลานตัวเองที่ยังเป็ทารกได้ลงคอฆ่าน้องสาวตัวเองซึ่งไม่ได้ทำความผิดอันใด เพียงเพราะแค่นางรักกับท่านพ่อข้าจนให้กำเนิดน้องสาวที่น่ารักของข้าออกมาเท่านั้นฆ่าท่านพ่อข้า แล้วยังจะฆ่าข้าอีก ใครสารเลวกว่ากัน!?” าาภากรตวาดสวนกลับแส้ในมือก็ฟาดขวับ!
“โอ๊ย!” เ้าหญิงจันทราร้องเสียงดัง ะโสวนว่า “เ้าโกหก! ท่านพ่อข้าจะทำเื่โเี้เช่นนั้นได้อย่างไร? เ้าโกหก!”
“ข้าโกหกงั้นรึ! เช่นนั้นข้าจะให้เ้าดูด้วยตาตัวเอง!” าาภากรถลันเข้าไปจับแขนนางกระชากขึ้น แล้วฟาดแส้กรีดอากาศ พลัน! อากาศก็แยกออกเป็ช่องทางดำมืด แล้วเขาก็กระชากตัวนางเข้าไปในช่องทางนั้น
เมื่อเข้าไปในช่องทางดำมืดแล้วเ้าหญิงจันทราก็เห็นภาพตรงหน้าปรากฏขึ้น ราวกับนางกำลังยืนอยู่ในห้องๆหนึ่งตรงหน้านาง มีท่านพ่อยืนอยู่ กับท่านน้าจันดารามือท่านน้ากุมด้ามดาบซึ่งปักอยู่บนอกของท่านพ่อ
พลัน!หัวของเด็กคนหนึ่งก็ตกปุ๊! กลิ้งหลุนๆมาหยุดแทบเท้านาง นางก้มมองแล้วก็ก้มลงประคองหัวเล็กๆนั่นขึ้นมาอย่างตกตะลึง! มองหัวเล็กๆในอุ้งมือ หูก็ได้ยินเสียงะโว่า “น้องข้า...!!!”
โดยไม่ทันรู้ตัวนางก็พุ่งเข้าใส่ท่านพ่อหูก็ได้ยินเสียงอีกว่า “เ้าฆ่าน้องข้า!”
ท่านพ่อตวัดดาบฉับ!เืสาดพุ่งกระจายพร้อมกับหัวของท่านน้าจันดาราขาดจากตัวห้อยร่องแร่ง เพราะนางถลันเข้ามาเอาตัวบังนางเอาไว้
“จันดารา!”ท่านพ่อของนางตะลึงงัน!
นางก็ตะลึงเช่นกันหูได้ยินเสียงว่า “ท่านแม่-----”
แล้วนางก็พุ่งเข้าใส่ท่านพ่อหูก็ได้ยินเสียงว่า “เ้า!”
ท่านพ่อตวัดดาบฉับ!หัวขาดกระเด็นเืพุ่งกระฉูด แต่ไม่ใช่หัวของนาง กลับกลายเป็หัวชายคนหนึ่งซึ่งถลันเข้ามาปกป้องนาง
“ท่านพ่อ!-----”นางตะลึงงัน! หูก็ได้ยินเสียงะโอย่างเ็ปใจเสียงนั้นอีกแล้ว
วินาทีที่คมดาบตัดคอชายผู้นั้นนางก็ได้ยินเขาก็ร้องขอต่อเทพสุริยะว่า “เทพสุริยะจงปกป้องลูกข้าด้วยข้าขอบูชายันด้วยเืของข้า ณ บัดนี้-----”
เืของชายคนนั้นไม่ได้กระจายตกพื้นแต่กลับพุ่งกระฉูดรวมกันเป็กลุ่มก้อนแล้วก็กลายเป็ลูกบอลเืสีแดงฉาน พร้อมกับเทพสุริยะในร่างสิงโตจำแลงปรากฏตัวขึ้น
ท่านพ่อเห็นเทพสุริยะก็รีบหนีไปแล้วภาพต่างๆก็หายวับไป
าาภากรก็กระชากนางออกจากสถานที่เวิ้งว้างมืดมิดนางกลับมาอยู่ในห้องนอนตัวเองอีกครั้งดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อในภาพที่เกิดขึ้นเมื่อครู่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นนางรู้ดีว่ามันคือการเปิดภาพจากความทรงจำออกมาแล้วนางก็หวนคิดไปถึงในอดีตที่นางเห็นท่านพ่อาเ็กลับมา นอนรักษาตัวอยู่หลายวันหลังจากนั้นก็ไม่เคยออกไปตามหาท่านน้าจันดาราอีกเลย นางส่ายหน้า “ไม่จริง!ไม่จริงใช่ไหม!”
าาภากรปล่อยแขนนางเ้าหญิงจันทราก็รูดลงไปนั่งแปะกับพื้นหน้าตายังไม่อยากจะเชื่อกับภาพความทรงจำที่เห็น นางส่ายหน้าไปมา พร่ำะโซ้ำๆว่า “ไม่จริง!ไม่จริงใช่ไหม!”
“มัน...คือ...ความ...จริง”าาภากรกล่าวช้าๆชัดๆทีละคำ
เสียงนั้นราวกับเสียงปีศาจร้ายที่ทำลายภาพดีงามของท่านพ่อในใจเ้าหญิงจันทราลงไปพังทลายลงไปอย่างไม่เหลือชิ้นดี
“ไม่!-----”เ้าหญิงจันทราะโลั่นแล้วก็สลบไป
าาภากรมองด้วยสายตาเ็าแส้ในมือก็หายวับไป แล้วเขาก็ได้ยินเสียงร้องะโของาาอนธการดังลอยมา “เ้าอย่าทำอะไรลูกข้านะ!เ้ามาฆ่าข้า ฆ่าข้า! ปล่อยลูกข้าไป อ๊ากกกก!-----”
แล้วาาภากรก็เดินออกจากห้องไปอย่างสะใจ
เ้าหญิงจันทราลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนคว่ำอยู่บนเตียงแล้วข้างเตียงมีนางกำนัลคนเดิมนั่งเฝ้าอยู่ พอนางขยับตัวก็เจ็บแผ่นหลังจนร้อง “โอย...”
“เ้าหญิง”นางกำนัลก็ขยับเข้ามาจนชิด เรียกอย่างดีใจ ถามอย่างเป็ห่วงว่า “เจ็บตรงไหนหรือเ้าคะ?”
“เจ็บหลัง”เ้าหญิงจันทราตอบเสียงแ่ แล้วนางก็ผินหน้าไปอีกทางหนึ่ง น้ำตาไหลรินออกมานางกัดริมฝีปากกลั้นเสียงร่ำไห้เอาไว้ ท่านพ่อที่แสนใจดีของนางเหตุใดจึงได้ลงมือฆ่าหลานของตัวเองได้น้องสาวตัวน้อยๆนั่นยังอายุไม่ถึงขวบเลยด้วยซ้ำ ท่านพ่อ!ท่านทำลงไปได้อย่างไร!? เด็กคนนั้นทำความผิดอะไรหรือจึงต้องถูกฆ่าตายอย่างโหดร้ายเช่นนั้น!?
เ้าหญิงจันทราร่ำไห้จนหลับไปอีกครั้ง
แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างปลุกให้เ้าหญิงจันทราตื่นขึ้นมานางมีท่าทางเฉยชาจนนางกำนัลอดที่จะเป็ห่วงเป็กังวลไม่ได้ “เ้าหญิงเ้าขาข้าจะทำแผลให้นะเ้าคะ”
แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันเท่านั้นจนนางกำนัลยิ่งรู้สึกเป็กังวล หรือว่าเ้าหญิงจะถูกทำร้ายจนถึงขั้นคิดอยากตาย?
นางมองเ้าหญิงอย่างเป็ห่วงแล้วก็ค่อยๆเปิดเสื้อขึ้นไปค่อยๆเปิดผ้าพันแผลออกาแเหวอะหวะเต็มแผ่นหลังบอบบางยิ่งทำให้นางรู้สึกสงสารเ้าหญิงมากขึ้น มือที่ค่อยๆทำแผลจึงยิ่งพยายามลงมืออย่างแ่เบาราวขนนก
เ้าหญิงจันทราสะดุ้งทุกครั้งที่แผลถูกแตะต้องแต่สีหน้าก็ยังเฉยเมยราวรูปปั้นที่ไร้ชีวิต
เมื่อทำแผลใส่ยาแล้วนางกำนัลก็จัดแจงเช็ดตัวให้เ้าหญิงไปด้วย หลังจากนั้นก็ปิดแผลแล้วดึงเสื้อลงมาชายเสื้อเพิ่งจะตกลงปิดแผ่นหลัง ประตูห้องก็เปิดออกดังตึง!าาภากรเดินเข้ามาในห้อง นางกำนัลก็ผวาเฮือก ถอยกรูดไปจนติดผนังอย่างหวาดกลัว
เ้าหญิงจันทราหันไปมองคนที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเฉยเมย นางกล่าวกับเขาว่า “เ้าจะฆ่าจะแกงข้าอย่างไรก็ทำเถอะข้าขออย่างเดียว ขอให้เ้าปล่อยท่านพ่อข้าไป ข้าขอรับผิดแทนท่านพ่อเอง”
“เฮอะ!”าาภากรแค่นเสียงเ็าคำหนึ่ง แบมือออก แส้ก็อยู่ในฝ่ามือ เงื้อขึ้นฟาดขวับ!
เ้าหญิงจันทราสะดุ้ง!แต่สีหน้าก็ยังเฉยเมยราวรูปปั้นดังเดิม ไม่มีแม้เสียงร้องสักแอะ
าาภากรก็ฟาดลงไปอีกสองทีขวับ! ขวับ! เ้าหญิงจันทราก็ยังมีท่าทีเฉยเมยเช่นเดิม
“ร้องซิ!ข้าสั่งให้เ้าร้อง!” าาภากระโลั่นฟาดไปอีกที ขวับ! เ้าหญิงจันทราก็ยังมีท่าทีเฉยเมยดังเดิม าาภากรจึงหันแส้ไปฟาดนางกำนัลแทนตะคอกว่า “ถ้าเ้ายังไม่ร้องอีก ข้าจะเฆี่ยนนางให้ตาย!”
“โอ๊ย!”นางกำนัลร้องลั่น ก้มหมอบอย่างหวาดกลัว ปากก็ร้องว่า “เ้าหญิง ช่วยข้าด้วยเ้าค่ะ”
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรเตอร์ได้ทางเพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
และทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
6K
