ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 126 คนบ้า!

   ร่างกายสายฝนขยับไปก่อนความคิดเสียอีก มันขยับตามสัญชาตญาณ!

   สายฝนใช้ดาบของเขาป้องกันดาบรูโน่ได้ทันก่อนที่มันจะถึงตัวเขา ส่วนลูกธนูนั้นสายฝนใช้ฝักดาบปัดป้อง ฝักดาบแม้จะไม่ได้ทนทานเท่าไหร่แต่มันก็พอจะทนปัดป้องการโจมตีได้เกือบสิบครั้ง

   “เจ้าแข็งแกร่งพอสมควร” รูโน่กล่าวจากนั้นก็เคลื่อนที่ถอยห่างจากสายฝน มันกับเพื่อนอีกสองคนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย พวกมันไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะป้องกันสำเร็จ ชายผู้มาใหม่น่าจะไม่ได้จัดการง่ายๆ เขาระมัดระวังตัวเองมาก

   เป็นเวลาเดียวกันกับที่รูโน่ถอยห่างไป สายฝนใช้แรงมากกว่าเดิม ไม่ได้นานมากนักเขาสามารถทำลายดินที่ล็อคเท้าเขาอยู่ได้สำเร็จ เมื่อทำลายสำเร็จสายฝนก็เตะพื้นส่งตัวไปด้านหลังเพื่อสร้างระยะห่างเขากับศัตรูให้มากกว่าเดิม ยิ่งอยู่หากยิ่งดี

   ‘พวกมันแข็งแกร่งมาก ประสบการณ์พวกมันมีมากกว่าฉัน ฉันคิดวิธีป้องกันที่ดีที่สุดและวิธีโจมตีสวนกลับไม่ออกเลย แม้พวกมันจะอยู่ระดับศูนย์จุดห้าทว่าพวกมันนั้นมีประสบการณ์มากกว่าระดับหนึ่งซะอีก ฉันคิดเอาใว้อยู่แล้วว่าการต่อสู้นี้ต้องไม่ง่าย’ สายฝนคิดขึ้นขณะมองศัตรูทั้งสาม เขาพยายามหาวิธีชนะแต่ไม่ว่าเขาจะพยายามสักแค่ไหนเขาก็หาวิธีชนะไม่เจอ

   “ครั้งนี้พวกข้าจะใช้ความแข็งแกร่งที่มีทั้งหมด เจ้าเตรียมตัวตายได้เลย!” รูโน่เอ่ย มันกับพวกของทันเคลื่อนที่อีกครั้ง ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ความเร็วทั้งสามเร็วมากจนสายตาระดับศูนย์ของสายฝนเห็นไม่ชัด ความเร็วพวกมันใกล้เคียงกับระดับหนึ่ง!

   ปัง! ดาบรูโน่กระทบดาบสายฝนอย่างแรง เนื่องจากการโจมตีครั้งนี้รูโน่ใช้ความแข็งแกร่งของมันทั้งหมด สายฝนจึงไม่สามารถทนรับความรุนแรงจากการโจมตีได้ ร่างเขากระเด็นถอยหลังไปค่อนข้างไกล จังหวะนั้นลูกธนูก็ยิงไปยังเขา เป้าหมายคือหัวใจ!

   เพล้ง! สายฝนป้องกันได้ด้วยความบังเอิญ เมื่อเขาทำให้ร่างตนเองกลับมาตั้งหลักได้อีกครั้งสายฝนก็ถอนหายใจออกมา เมื่อครู่นี้อันตรายเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะเขาโชคดีป้องกันได้เขาคงตายไปแล้ว 

   “รอบนี้เจ้าโชคดีแต่รอบต่อไปเจ้าจะไม่โชคดีแบบนี้!” รูโน่คำรามแล้วก็พุ่งเข้าหาสายฝน จิตสังหารอันน่าหวาดกลัวถูกปลดปล่อยออกจากร่างมัน จิตสังหารนี้น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าจิตสังหารของระดับหนึ่งบางคนซะอีก นี่ทำให้สายฝนรู้ได้ทันทีว่าคนที่เขากำลังสู้ด้วยเคยฆ่าสิ่งมีชีวิตมาแล้วมากมาย

   แน่นอน สายฝนไม่กล้าป้องกันการโจมตีของรูโน่ตรงๆ หากเป็นเหมือนรอบที่แล้วตัวเขาคงเสียชีวิต ไม่ใช่ว่าเขาจะโชคดีทุกเมื่อ

   ‘ศัตรู!’ เดิมสายฝนต้องการจะส่งตัวไปด้านหลังเหมือนที่ผ่านๆมาแต่วินาทีนี้เขาก็เปลี่ยนความคิด สายฝนกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างเป็นผลให้เขารอดพ้นการโจมตีของโกเลมดินซึ่งถูกสร้างโดยเจลริก ไม่มีเวลาดีใจสายฝนที่กลิ้งหลบสำเร็จรีบเคลื่อนไหวออกห่างจากโกเลมดินทันที

   “จะไปไหน!” จังหวะที่เขาเคลื่อนไหวรูโน่พลันปรากฏตรงหน้า ดาบถูกแทงใส่สายฝนในวินาทีเดียวกัน สายฝนรีบป้องกันแต่น่าเสียดาย รูโน่มีความเร็วมากกว่าเขา ด้วยระยะใกล้แบบนี้เขาไม่มีทางป้องกันทัน!

   ‘ถึงแม้วิธีนี้จะทำให้ฉันเจ็บตัวพอสมควรแต่มันก็ดีกว่าการที่ฉันเสียชีวิต’ สายฝนกัดริมฝีปากจนเลือดออก พร้อมกันนั้นมือข้างขวาก็ปล่อยดาบกะทันหัน สายฝนใช้มือข้างซึ่งไร้อาวุธกำดาบรูโน่ ถึงจะใช้ดาบปัดป้องไม่ทันแต่ก็ใช่ว่ามือจะปัดป้องไม่ทัน ขยับร่างกายย่อมเร็วกว่าขยับอาวุธ!

   จริงๆคำว่าขยับร่างกายย่อมเร็วกว่าขยับอาวุธสามารถใช้ได้กับคนที่ไม่เข้าใจในอาวุธเท่านั้น อาวุธก็เปรียบเสมือนกับร่างกายตนเองหากเข้าใจในอาวุธ การขยับอาวุธก็เหมือนขยับร่างกายตนเอง สายฝนน่ะไม่เข้าใจในอาวุธแม้แต่น้อย เป็นเพราะไม่มีพรสวรรค์และไม่มีเวลาทำความเข้าใจที่มากเพียงพอ ใช่แล้ว! ถึงจะมีพรสวรรค์แต่ก็ใช่ว่าจะเข้าใจในอาวุธได้ง่ายๆ คนมีพรสวรรค์บางคนทำความเข้าใจเป็นสิบปียังไม่เข้าใจเลย

   กลับมาปัจจุบัน ฉัวะ! สายฝนกัดริมฝีปากแน่นยิ่งกว่าเดิมเนื่องจากความเจ็บปวดที่ได้รับ มือข้างขวาสายฝนจับใบดาบรูโน่ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ไม่ได้จับใบดาบเพื่อหยุดแต่จับเพื่อเปลี่ยนทิศทางการโจมตี การกระทำสายฝนเป็นผลให้ดาบรูโน่แทงโดนหัวไหล่ซ้ายเขาซึ่งจริงๆแล้วมันควรจะแทงโดนหัวใจ

   ‘ฉันจะยังจับดาบด้วยมือข้างนี้ได้มั้ยเนี่ย?’ สายฝนคิดอย่างกังวล ก่อนหน้านี้ที่มือของเขามีบาดแผลใหญ่อยู่บาดแผลหนึ่ง แค่เขาใช้มือจับดาบก็เจ็บปวดจนคิ้วขมวดแล้ว เวลานี้มือเขากลับได้รับบาดแผลเพิ่มอีก ไม่รู้ว่าตอนนี้จะจับดาบได้อยู่หรือไม่? ถ้าจับได้ไม่ได้นี่คือซวยสุดๆ

   ‘ฉันต้องใช้โอกาสนี้สร้างความได้เปรียบให้กับตัวเอง’ โดนดาบสร้างบาดแผลหากเป็นยามปกติสายฝนคงกรีดร้องออกมา แต่ตอนนี้เขาไม่ได้กรีดร้อง การกรีดร้องไม่ช่วยให้เขาหายเจ็บปวดและก็ไม่ช่วยให้เขาชนะศัตรูทั้งสาม กรีดร้องไปก็เปลืองแรงเปล่า

///

   ‘เจ้าหมอนี่มันบ้า!’ นั่นคือความคิดของรูโน่และเพื่อนของมันเวลานี้ พวกมันที่เคยผ่านการต่อสู้มานับไม่ถ้วนยังไม่เคยมีความคิดใช้มือตัวเองจับดาบเลย ฝ่ายตรงข้ามที่ผ่านการต่อสู้มาไม่กี่ครั้งกลับสามารถคิดวิธีนี้ได้ ถ้าไม่เรียกว่าคนบ้าไม่กลัวความเจ็บปวดก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว คนปกติที่ไหนเขาจะคิอวิธีนี้ออกกันถามจริง? มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่คิดได้!

   สิ่งที่พวกรูโน่คิดผิดคือสายฝนน่ะไม่ได้ไม่กลัวความเจ็บปวด เขากลัวมันและก็รู้สึกไม่ชอบเอามากๆ สิ่งที่พวกรูโน่คิดถูกคือสายฝนน่ะเป็นคนบ้า ตราบใดที่ทำแล้วเขาจะสามารถรอดชีวิตได้เขาสามารถทำได้หมด ไม่สนอะไรทั้งนั้น เพราะงั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังเข้าใกล้ สายฝนจึงเลือกยอมให้ตนเองเจ็บปวดเพื่อรักษาชีวิตน้อยๆของเขาเอาใว้

   สายฝนใช้จังหวะที่ศัตรูกำลังตกตะลึงยกเท้าขวาขึ้นเตะอีกฝ่าย ปึง! แรงที่สายฝนใช้ไม่ใช่น้อยๆ มันคือแรงทั้งหมดที่เขามีในเวลานี้ ดังนั้นร่างรูโน่เลยถอยหลังไปหลายก้าว

   ‘บ้าจริง!’ รูโน่กล่าวในใจอย่างไม่สบอารมณ์ มันเคยผ่านการต่อสู้มาแล้วมากมายนับไม่ถ้วน แน่นอนว่ามันย่อมสามารถสัมผัสอันตรายได้เมื่อสายฝนเริ่มโจมตี น่าเสียดาย ตอนนั้นตัวมันและสายฝนอยู่ใกล้เกินไป ต่อให้เป็นระดับหนึ่งมันก็ไม่อาจหลบการโจมตีพ้น

   ฟิ้ว~ เพราะไรกอนยิงลูกธนูมา สายฝนเลยไม่มีเวลาดึงดาบออกจากไหล่ซ้าย เขาเคลื่อนที่ถอยห่างจากโกเลมดินและรูโน่ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด โกเลมดินกับรูโน่ไม่คิดจะปล่อยให้สายฝนสร้างระยะห่าง พวกมันเคลื่อนไหวตามเขาไปทันที

   “เมื่อกี้เจ้าเตะข้างั้นตอนนี้ข้าจะเตะเจ้า” รูโน่ใช้เท้าเจะพื้นส่งตัวไปข้างหน้า ความเร็วการส่งตัวของมันเร็วกว่าสายฝนมาก เพียงไม่นานระยะห่างที่สายฝนได้สร้างใว้เมื่อครู่ก็ได้ลดลงเหลือเพียงน้อยนิด

   ‘อีกไม่นานมันจะตามฉันทัน!’ คิดเช่นนั้นสายฝนพลันตัดสินใจอย่างหนักแน่น เขาหยุดเคลื่อนที่กะทันหันและดึงดาบรูโน่จากไหล่ตัวเอง เลือดมากมายไหลออกมาเมื่อดาบถูกดึงออก เวลานี้เขาคงไม่อาจหลีกเลี่ยงการต่อสู้ตรงๆได้อีกแล้ว!

---