หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

หยางเทียนอวี้ที่พาหยางจื่อกลับเกาะลอยฟ้าเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายในร่างกายของหยางจื่อในตอนนี้อ่อนแอลงเรื่อย ๆแต่ในตอนนั้นเองที่เสี่ยวหงก็ออกมาจากกำไลเก็บสัตว์แล้วบินออกไปด้วยความเร็วหยางเทียนอวี้ตกตะลึงและพยายามที่จะหยุดมัน แต่หยางจื่อก็ยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณว่าให้ปล่อยมันไป

เสี่ยวหงในตอนนี้ยังมีความแข็งแกร่งน้อยกว่าหยางจื่อมากเรื่องนั้นหยางจื่อก็รู้ดีและที่เสี่ยวหงออกไปเพราะมันสัมผัสได้ถึงแหล่งพลังที่เป็นประโยชน์กับมันหญิงสาวชุดขาวได้บอกหยางว่าแบบนั้น

ภายในห้องน้ำหยางจื่อนั่งเเช่อยู่ในถังน้ำที่ถูกผสมสมุนไพรและโอรถล้ำค่ามากมายเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บภายในของหยางจื่อตระกูลหยางได้ใช้สิ่งของมีค่ามากมายเพื่อสนับสนุนหยางจื่ออย่างไม่เสียดายตระกูลหยางในตอนนี้เมื่อได้เห็นถึงความสามารถของหยางจื่อพวกเขาก็ล้มเลิกแผนการชั่วร้ายทั้งหมดและหันมาสนับสนุนหยางจื่อหมดหน้าตัก

และในการประลองในปีนี้พวกเขาอยากจะเห็นหยางจื่อได้อันดับที่1 เมื่อเป็นเช่นนั้นตระกูลหยางจะกลายตระกูลที่มีชื่อเสียงไปทั่วดินแดนเทวะและจะไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องพวกเขาอีก

พละกำลังของหยางจื่อค่อยๆฟื้นฟูอย่างช้าๆ จนกระทั้งใกล้จะหายดี หยางเทียนอวี้และผู้อาวุโสสูงสุดได้ประชุมและคุยกัน

"ข้าต้องการจะให้จื่อเอ๋อได้เข้าไปในห้องแห่งการเวลาพวกเจ้าคิดว่าอย่างไร"หยางเทียนอวี้กล่าว

"แต่ห้องนั้นมีแค่ตำแหน่งประมุขเท่านั้นถึงจะใช้ได้."ผู้อาวุโสสูงสุดนหนึ่งกล่าวออกมา

"ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้มันก็ต้องมีข้อยกเว้นกันบ้าง" หยางคงกล่าว

"ใช้เเล้วห้องแห่งกาลเวลานี้มีความคลาดเคลื่อนเวลา 1 วันที่โลกจริงเท่ากับ 1 ปี ภายในห้องนั้น และที่สำคัญ ภายใน 1 ปีสามารถใช้ได้แค่ 7 วันเท่านั้นเเละข้าก็ได้ใช้ไปเเล้ว5 วันเพื่อเติมเต็มเจดีย์วิญญาณชั้นแรก และหลังจากใช้ครับ 7วันมันจะกลับสู่สภาพหมดกำลังมันจึงจำเป็นต้องใช้เวลา 1 ปีเพื่อเติมเต็มพลัง" หยางเทียนอวี้กล่าว

"ในเมื่อท่านประมุขพูดถึงขนาดนี้ข้าก็ไม่มีอะไรจะคัดค้าน"

"ใช่ๆยังไงนายน้อยหยางจื่อก็ทำไห้ตระกูลหยางของเรามีชื่อเสียงโด่งดังไปเเล้วตอนนี้"

หลังจากตกลงกันได้เเล้วหยางเทียนอวี้ก็ได้ไปบอกกล่าวกับหยางจื่อและพาหยางจื่อไปยังห้องแห่งกาลเวลาหยางจื่อใช้เวลาในการรักษาตัวมา 5 วันและเหลือเวลาแค่ 2 วันในการใช่ห้องแห่งกาลเวลาพอดีและ 5 วันที่ผ่านมานี้เสี่ยวหงก็ยังไม่กลับมาหยางจื่ออดที่จะกังวลไม่ได้แต่ในตอนนี้ตนเองก็มีสิ่งที่ต้องทำเช่นกัน

บรรยากาศภายในดินแดนเทวะทิศเหนือต่างก็คลึกคลื้นอย่างมากผู้คนต่างก็เฝ้ารอการประลองในรอบต่อไปและวันเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนต่างก็มารวมตัวกันจนแน่นที่นั่งคนดูต่างก็มารวมตัวกันอยู่ ขาดเพียงแค่ตระกูลหยางเท่านั้นเหล่าเซียนสวรรค์ทั้งหมดต่างก็เข้าประจำที่ หว่านเจียงอี้ เหยาเซียน หลิวเฟย

เหล่าผู้คนต่างก็นั่งรอการปรากฏตัวของหยางจื่ออย่างใจจดใจจ่อแต่เวลาผ่านไปก็ยังไม่มีวี่แววของพวกหยางจื่อ

"หรือว่าหยางจื่อจะถอน" ผู้คนกล่าว

"เป็นไปไม่ได้ ถ้าแบบนั้นการประลองก็หมดสนุกหนะสิ" ผู้คนกล่าว

"ที่ข้ารอดูการประลองของหยางจื่อก็เท่ากับว่าเสียเที่ยวหรอกรึ อ๊ากกกรีบมาสักทีสิหยางจื่อ" ผู้คนกล่าว

ผู้คนเริ่มคุยและโวยวายออกมาเมื่อไม่เห็นหยางจื่อปรากฎตัวออกมา

"เกิดอะไรขึ้น" เมิ่งต้วนกล่าว

"ข้าเองก็ไม่แน่ใจหรือว่าอาการบาดเจ็บของเจ้าเด็กน้อยสาหัสเกินกว่าจะรักษาได้ทัน"ซีคุ่ยกล่าว

"ตระกูลหยางไม่ใช่ตระกูลเล็ก ๆพวกเขามีโอรถและสมบัติล้ำค่ามากมายที่สามารถรักษาหยางจื่อได้ภายใน5 วัน" เหยาจีกล่าว

"คลื่น!!!"

ในตอนนั้นเองกระแสมิติก็ถูกฉีกขาดหยางเทียนอวี้ปรากฏพร้อมกับหยางจื่อ

"ต้องขออภัยอย่างยิ่งที่ทำให้ทุกท่านต้องรอนาน" หยางเทียนอวี้กล่าว

หยางจื่อก็คารวะไปทางเซียนสวรรค์และทางผู้คนเพื่อแสดงการขออภัยกับการมาช้าของหยางจื่อหยางจื่อเดินไปยังที่นั่งของตนและนั่งอย่างสงบเซียนสวรรค์หลายคนต่างก็หดม่านตาลงเมื่อเห็นรัศมีพลังของหยางจื่อเปลี่ยนไปมันล้ำลึกและทรงพลังจนบอกไม่ถูก

"นี่พวกเจ้าไปทำอะไรมาถึงได้มาสายเช่นนี้" เฮ่ยหยากล่าว

"บุตรชายข้ากำลังรู้แจ้งถึงพลังบางอย่างข้าจึงไม่กล้าลบกวนเขาและได้แต่ยืนรอเขา"หยางเทียนอวี้กลล่าว

"รู้แจ้งงั้นรึ ไม่กล้ามากลัวจะพ่ายแพ้สิไม่ว่า"ชายชราจากตระกูลจินกล่าวเย้ยหยัน

"ถ้าข้ากลัวแพ้ข้าก็คงไม่ปรากฏตัวออกมาหรอกแต่ก็ดีกว่าหลานชายใครบางคนที่พ่ายแพ้ด้วยสภาพที่น่าสมเพช ฮ่า ฮ่า"หยางเทียนอวี้กล่าว

"เจ้า!!!!!"

"เอาละ อย่าได้ทะเลาะกันเลยเรามาเริ่มการประลองกันดีกว่า"เมิ่งต้วนกล่าว

"การประลองคู่แรก เหยาเซียน เจอกับ หยางจื่อ"

สิ้นเสียงผู้ตัดสินต่างก็โห่ร้องออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจเหยาเซียนและหยางจื่อต่างก็ทะยานขึ้นเวทีประลอง ทั้งสองยืนจ้องหน้ากันและยิ้มออกมา

"อย่างที่ข้าเคยกล่าวไว้ ข้าจะไม่ออกมือให้เจ้า แต่ในทางกลับกันเจ้าเองก็ห้ามออมมือให้ข้าเช่นกัน" เหยาเซียนกล่าว

"แน่นอนข้าเองก็ไม่ได้คิดจะออมมือให้เจ้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"หยางจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เริ่มการประลองได้

ทั้งสองต่างระเบิดพลังปราณออกมาทั้งสองต่างปลดปล่อยพลังของเส้นลมปราณของตนปราณมังกรของหยางจื่อต่างพวยพุ่งอย่างน่าตกใจในครั้งนี้หยางจื่อไม่ได้ใช้เปลวเพลิงในการต่อสู้เพราะรู้ดีว่าเปลวเพลิงของตนไม่สามารถทำอะไรเหยาเซียนได้เปลวเพลิงเหยาเซียนก็โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง

หยางจื่อปลดปล่อยเจตจำนงดาบระดับ6 ออกมาแสงฉีกขาดปรากฏบนท้องฟ้าผู้คนต่างก็แสดงสีหน้าตกตะลึงหยางจื่อสามารถใช้เจตจำนงดาบได้ถึงระดับ 6 ได้ด้วยอายุเพียงแค่นี้

เหยาเซียนเองก็ไม่ได้รู้สึกตกตะลึงนางเองก็ปลดปล่อยเจตจำนงเปลวเพลิงระดับ6 ออกมาการปะทะกันของเจตจำนงทำให้ท้องฟ้าสั่นสะเทือนดาบสีแดงฉานและดาบสีเงินเข้าปะทะกันจนทำให้เกิดแรงระเบิดจนหมู่เมฆแตกกระจาย

--------------------------------------------------------------------------------------