"มั่วแต่ยืนซื่อทำไมละ อยากดูต่อรึไงยัยเด็กเลี้ยงแกะ"
พอไรย์พูดจบคำ สาวน้อยรีบกลับหลังหันเดินออกไปจากห้องทันที ชายหนุ่มมองตามแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ หลังจากที่เขาแต่งกายโดยที่ตนสวมเสื้อกล้ามสีดำที่เด็กน้อยหามาให้ถึงแม้จะออกเก่าหน่อย เล็กไปนิดแต่ไม่ได้สร้างความลำบากต่อการดำรงชีวิตแม้เพียงนิดเดียว
ไรย์เดินออกมาจากห้องรับแขกเห็นเด็กน้อยที่นั่งตัวจ่ออยู่กับคอมพิวเตอร์รุ่นพระเ้าเห่าที่มันสามารถเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตได้ เขาจ้องมองไปยังสมาร์โฟนที่ตอนนี้มีคนติดต่อมาหาเธอทางแอพลิเคชั่นยอดฮิตทั่วโลกแต่โปรไฟล์ของคนที่โทรมาหาสาวน้อยนั้นทำให้เขาเริ่มไม่ไว้วางใจ มือบางกำลังจะรับสายแต่โดนเขาฉกมือถือไปต่อหน้าต่อตาและกดวางสาย
"เอาคืนมานะคะคุณอา" สาวน้อยบอกกับคนที่โตกว่า
"ใครโทรมา"ไรย์ถามสาวน้อยเสียงเข้ม
"เอาคืนมานะคะ"
"บอกมาก่อน"
"พี่ของหนูคะ"
"ยัยบ้านี่มันไม่มีน้องสาว เธอเป็ใครกันแน่!"ไรย์พูดเสียงแข็ง เขารู้ทันทีที่เขาเห็นโปรไฟล์ไม่คิดว่าเด็กคนนี้รู้จักคนพวกนี้ด้วย
ถือว่าไม่ธรรมดาหรือว่าคนพวกนั้นส่งยัยเด็กนี่มา
"คือ….หนู…..หนูบอกไม่ได้"สาวน้อยตอบคำถามด้วยความหวาดกลัวในขณะที่ชายหนุ่มต้อนเธอให้เธอจนมุม ร่างเล็กสั่นน้อยๆพยายามขยับตัวเองให้ออกห่างจากบุรุษตรงหน้าโดยที่เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างน้อยเพื่อให้เธอตอบตามความจริง
"งั้น….เดียวฉันถามกับยัยนั้นเอง"ชายหนุ่มพูดจบแล้วต่อสายไปหาบุคคลที่โทรมาทันที
"(ฮัลโล~หนูลตาเป็ยังบ้างจ้ะ วางสายเจ้ทำไมรู้ไหมเจ้เป็ห่วงหนูอะ)"เ้าของเสียงหวานกล่าวทักหาลตาโดยที่ไม่รู้ว่าใครคือคนที่โทรไปหา
"เจ…..อึบ"
ลตากำลังจะส่งเสียงบอกคนในโทรศัพท์ว่าคนที่โทรไปนั้นไม่ใช่ตน แต่แล้วมือหนาของไรย์มาปิดปากบางอย่างรวดเร็ว เมื่อคนในสายได้ยินเสียงเล็กของสาวน้อยแล้วหายไปทำให้เธอคิ้วกระตุกทันที
"แกเป็ใคร "เสียงหวานในสายถามอีกครั้ง
"ยัยสันติบาล"ไรย์พูดออกมาเบาๆ แต่คนฟังถึงกับยิ้มกริ่มในใจ
"(ว่าไงรอดตายได้ไงเนี่ย/ที่รักคุยกับใครอ่า~)"ปลายสายถามด้วยน้ำเสึยงยียวนกวนประสาทแต่คนข้างๆของเธอเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่
"มันยังไม่ตายอีกหรือไง"ไรย์ถามคนในสายแต่ดวงตายังคงจ้องมองสายน้อยที่แกะมือออกจากริมฝีปาก
"(คุยกันเองไหมละ)"สันติบาลสาวพูดจบส่งโทรศัพท์ให้กับคนข้างๆทันที
"(ฮัลโล)"
"ไง นรกไม่รับมึงรึไง"
"(นรกก็ไม่รับมึงเหมือนกันไม่ใช่หรอ)"
"มึงส่งยัยนี่มาทำไม"ชายหนุ่มถามเข้าเื่ทันที
"(พวกกูไม่ได้ส่งใครไปทั้งนั้น มึงสิไปอยู่กับน้องได้ไง)"ปลายสายถามกลับ ไรย์ขมวดคิ้วทันทีและปล่อยให้เด็กน้อยเป็อิสระ
"พี่เกรซขา ช่วยหนูด้วย!"เมื่อสาวน้อยเป็อิสระจากการจับกุมส่งเสียงขอความช่วยเหลือจากคนในสายทันที
"(มึงทำอะไรน้อง)"ซิการ์ที่พูดสายอยู่กับไรย์เสียงเข้มขึ้น
"กูไม่ได้ทำอะไรเว้ย มึงอยากรู้ใช่ไหมว่ากูอยู่กับยัยเด็กนี่ได้ยังไง มึงก็ถามเองแล้วกัน"จากนั้นไรย์ก็เปิดลำโพงแต่ยังคงถือโทรศัพท์เอง
แต่เขาคนนี้ ผู้ชายที่ลตานับถือราวกับอาเป็คนพาเธอไปนอนที่เตียง
วันต่อมา
ลตาตื่นนอนแต่เช้ามืด ร่างเล็กบิดซ้ายบิดขวายืดหยุ่นร่างกายให้มีความพร้อมกับการดำเนินชีวิตประจำวัน ร่างน้อยทำธุระส่วนตัวเสร็จเดินตรงไปทึ่ห้องครัวทันทึเพื่อจัดเตรียมข้าวปลาอาหารแต่เธอนึกขึ้นได้ว่าวัตถุดิบต่างๆกำลังจะหมดแล้ว ลตาเลือกที่จะทำอาหารง่ายๆใช้วัตถุดิบไม่มากมายอย่างข้าวต้มหมู แล้วค่อยไปตลาดสดที่อยู่ใกล้กับสถานที่พักและเป็ตลาดที่ไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจเพราะเป็ตลาดที่เก่ามากคนซื้อขายค่อนข้างน้อยปลอดภัยต่อชีวิตของลตา ลตาจำเป็ต้องซื้อของเข้าบ้านร่วมทั้งของใช้สำหรับผู้หญิง จะเกรซจะซื้อมาให้แต่มันก็อีกหลายวัน ลตากลัวว่าร่างกายของเธอจะรอไม่ได้
"ข้าวต้มอีกแล้วหรอ"ไรย์ถามขึ้นสายตาของเขาเบื่อหน่ายกับอาหารที่ค่อนข้างไปทางจืดชืด
"ร่างกายคุณอายังไม่แข็งแรงเลย กินไปก่อนนะคะ ในครัวของหมดเดียวหนูไปตลาด วันนี้หนูจะทำเมนูอื่นให้นะคะ"ลตาพูดจบชายหนุ่มยืนเต็มความสูงและกล่าวกับสาวน้อยเสียงเข้มกับสิ่งที่เขา้า
"ฉันไปด้วย"
"คุณอายังไม่หายเลย อย่าเลยคะ เดียวหนูไปซื้อให้คุณอาอยากได้อะไรบ้างคะ"
ลตาเดินไปเอากระดาษและดินสอเพื่อจดในสิ่งที่เขา้า ลตาไม่้าให้ชายหนุ่ทไปด้วยเพราะมันจะเป็จุดสังเกตมากเกิน ชายหนุ่มมีหน้าตาไปทางตะวันตกและส่วนมากเธอจะจ่ายตลาดคนเดียวมากกว่า ถ้าเขาไปด้วยความลับที่ทุกคนช่วยปิดและคุ้มครองเธอจะเสียเปล่าถ้าคนในเงามืดบังเอิญเจอเธอขึ้นมา พวกนั้นอาจจะจับตัวไรย์เป็เครื่องต่อรองเหมือนที่พวกมันเคยจับตัวของเธอมาเป็เครื่องต่อรองเช่น ลตาไม่้าให้คุณอาที่ไม่รู้ความอันตรายรอบด้านของเธอ
"เดียวฉันไปเลือกเอง"
"หนูซื้อให้ก็ได้นะคะ"
"ไม่ต้อง เธอมีอะไร กลัวไอ้พวกสันติบาลเก็บฉันรึไงหรือว่าเธอนัดกับแฟนไว้"
"ปล่อยนะคะ คือหนู...หนูกลัวพี่ๆสันติบาลแยกไม่ออกว่าคุณอาไม่ใช่คนไม่ดี อีกอย่างนะคะหนูไม่ได้นัดกับแฟนนะคะ หนูยังไม่มีแฟน"
ลตาตอบกลับแก้มเริ่มออกสีแดงระเรื่อ ที่เธอพูดออกจากเพราะไรย์มีหน้าตาที่คมเข้ม หนวดเคราที่ยังไม่ได้กลัวอาจจะสร้างรูปลักษณ์ที่น่ากลัวได้ แต่ไรย์ไม่ได้คิดแบบนั้นที่เขาจะไปด้วยเพราะซิการ์ส่งข้อความภาษามอสมาทางโทรศัดท์ของสาวน้อย ภาษาสัญลักษณ์ของกลุ่มซึ่งมีแค่ซิการ์ ไปป์และเขาเเปลได้เท่านั้น เขาต้องไปเจอคนของพวกมัน 'สันติบาล'
ลตาผู้ที่ขัดอะไรไม่ได้เลย บอกให้อยู่บ้านก็จะมาให้ได้ร้อนถึงเธอที่ต้องจับเขามาโกนหนวดเคราออกแต่เ้าตัวดันดื้อรั้นไม่ยอม ลตายื้นคำขาดถ้าไม่โกนออกก็ไม่ให้ไป ไรย์เลยให้แค่เล็มๆออก ลตายอมตกลงเพราะเธอ้าให้คุณอาเป็ผู้เป็คนมากขึ้น ออกไปเจอใครจะได้ไม่มีภาพติดตาว่าเธอมาเดินตลาดกับโจรห้าร้อย(หน้าฝรั่ง)
ลตายืนอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่มมือน้อยเล็มหนวดออกอย่างใช้สมาธิเพราะไม่เคนทำให้ใครมาก่อน เ้าของหนวดเคราก็ไม่ยอมทำเอง ตาของไรย์จ้องมองดวงหน้าของสาวน้อย หน้าตาอ่อนเยาว์ราวกับอายุเพียงแค่ 17-18 ปีเท่านั้น ใครจะรู้ว่าเธอบรรลุนิติภาวะแล้ว วันที่เขาตื่นขึ้นมากับความเ็ปเขาก็เห็นหน้าเธอเป็คนแรก
"ทำไมเธออยู่ที่นี้คนเดียว"ไรย์ถามขึ้น
"อยู่เฉยสิคะ เดียวพลาดไปโดนแก้ม"
"ฉันถาม"
"คุณอาต้องถามพี่เกรซแล้วละคะ"
"เธอแค่ตอบฉัน ทำไมยัยนั้นเอามะพร้าวอุดปากเธอไว้รึไง"
"เปล่าคะ คุณอาถามพี่เกรซเถอะคะ พี่เกรซให้คำตอบดีกว่าหนูแน่นอนคะ"
ลตาละจากตัวไรย์ ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็คใบหน้าคมเข้มจนสะอาด
"หล่อแล้วคะ''ลตาพูดออกมาพร้อมกับระบายยิ้มทำให้เขายิ้มตอบเธอเพราะเริ่มหลงไหลรอยยิ้มสดใส พอไรย์ได้สติรีบชักสีหน้ากลับทั้งๆที่สาวน้อยเดินออกจากเขาไปสักพักแล้ว
'กูเป็อะไรไปวะ' ไรย์ทบทวนตัวเองในใจแล้วทิ้งความรู้สกแปลกๆไว้ข้างหลัง เขามีภารกิจสำคัญที่ต้องทำ!
การเดินจ่ายตลาดในครั้งนี้มีสีสันมาก สาวน้อยสาวใหญ่ต่างส่งสายตาให้กับชายหล่อล่ำมาตลอดทาง ไรย์ถึงกับขนลุกขนพอกมาจ้องมองเหมือนจะกินตับไตไส้พุงยังไม่พอ บางคนถึงกับส่งจูบมาทางอากาศจนเขาแทบจะหนีไม่ทัน
ลตายืนเลือพืชผักอยู่โดยที่เขาเป็คนถือของให้สาวน้อย
"นังหนู พาผัวมาด้วยหรอลูก" แม่ค้าถามถึงชายที่ติดตามเธอไม่ห่างราวกับว่าไม่ปล่อยเธอให้อยู่คนเดียว
"คือ...ไม่ใช่…"
"ครับ วันนี้ผมมาช่วยถือของครับ"
ไรย์ตอบคำถามกลับภาษาไทยตัดหน้าสาวน้อยทันที สายตากลมโตตวัดมามองชายหนุ่มที่อ้างว่าเป็สามีของเธอทั้งที่ไม่เป็ความจริง
"ดีแล้วนังหนู เองตัวเล็กนิดเดียวให้ผัวเองถือเถอะ รอบนี้เองซื้อของเยอะจังนะ"
"อีกไม่กี่วันพี่สาวจะมาหาคะ"ลตาตอบไปแบบนั้น มันก็คือเื่จริงพี่เกรซกำลังจะมาหาเธอ เธอก็ควรทำอาหารเยอะให้พวกเขาและคุณอาจอมเผด็จการไม่รู้ว่าเขาจะอยู่กับเธอนานขนาดไหน
พอเลือกซื้อคนเสร็จลตาขอตัวไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อ ของจำเป็สำหรับผู้หญิงที่ผู้ชายไม่ค่อยเข้าใจ ไรย์ไม่ได้ว่าอะไรนี้เป็โอกาสทองทึ่เขาจะได้คนของสันติบาล ไรย์เดินไปตามที่นัดหมาย ผู้ชายร่างสูงใส่แว่นตาสวมเสื้อนักเรียนทั้งๆที่วันนี้เป็วันหยุด มือขวาถือโทรศัพท์แนบหูพร้อมพูดว่า
"พี่อยากได้ขนมจีบ น้องอยากได้อะไร"
ไรย์เดินไปหาบุคคลที่เขาควรเข้าใกล้
"ไงไอ้น้อง"ไรย์พูอขึ้น ชายคนนั้นยิ้มให้แล้วส่งเสืัอผ้าพร้อมกับของขวัญให้
"ว้อกก้า"ชายคนนั้นพูดขึ้นบ่งบอกว่าจบภารกิจ
6K
