บทที่ 28 ครั้งแรก
“รับยาขวดนี้ไป” สายฝนโยนยาสงบจิตให้ดารินทร์พลางกล่าว สาวน้อยรับขวดยาอย่างเงอะงะ เธอเกือบทำขวดยาหล่นแตกแล้ว
“นี่คือยาอะไรเหรอคะ?” เด็กสาวถาม เธอมองของเหลวภายในขวดยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ของเหลวภายในขวดเป็สีนํ้าเงิน มันเปล่งประกายระยิบระยับคล้ายดวงดาวบนท้องฟ้ายามคํ่าคืน
“มันคือยาสงบจิต ถ้าเธอดื่มมันเข้าไปจิตใจจะสงบนิ่ง ยาตัวนี้เป็ประโยชน์มากสำหรับเธอ มันจะช่วยทำให้เธอมีสมาธิมากขึ้นเวลาใช้พลัง” สายฝนอธิบายก่อนพูดต่อว่า “ดารินทร์เธอควรรีบดื่มมันแล้วไปช่วยผู้หญิงคนนั้น ฉันเชื่อว่าเธอคงไม่อยากเห็นเหตุการณ์ต่อจากนี้แน่”
“ไม่! ไม่แน่นอนค่ะ!” ในหัวปรากฏภาพสิ่งนั้นขึ้นมา ดารินทร์รีบส่ายหัวไปมาทันที ใบหน้าของสาวน้อยแดงเหมือนลูกแอปเปิ้ล วินาทีถัดมาเด็กสาวเปิดจุดฝาขวดยาออก เธอดื่มมันเข้าไปโดยไม่ลังเล เธอไม่คิดว่าสายฝนจะหลอกเธอแม้แต่น้อย
เมื่อของเหลวไหลลงคอดารินทร์พลันััได้ว่าจิตใจตนเองค่อยๆสงบลง เธอไม่คิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป ดารินทร์เร่งรีบใช้พลังหลังเห็นชายผมฟ้าเดินเข้าหาหญิงสาวด้วยใบหน้าชั่วร้าย
สาวน้อยปิดเปลือกตาลง พยายามรับรู้ธาตุนํ้าภายในอากาศ เนื่องจากเธอยังไม่ได้เรียนรู้การใช้เวทมนตร์ดารินทร์จึงไม่สามารถใช้พลังเวทตนเองสร้างนํ้าจากอากาศขึ้นมาได้
ดารินทร์ควบคุมธาตุนํ้าในอากาศให้มารวมตัวกันเบื้องหน้าเธอ ตรงที่สายฝนกับดารินทร์ยืนอยู่ค่อนข้างไกลดังนั้นผู้ชายทั้งสามกับหญิงสาวเลยไม่รู้ว่าธาตุในอากาศเกิดการเคลื่อนย้าย
ธาตุน้ำในอากาศมารวมกันด้านหน้าสาวน้อยเยอะขึ้นเรื่อยๆ หยดนํ้าถูกสร้างขึ้นโดยใช้ธาตุนํ้าในอากาศ หยดนํ้าค่อยๆขยายขนาดขึ้นจนไม่อาจเรียกเป็หยดนํ้าได้อีกต่อไป
ดารินทร์เป็ระดับหนึ่งนักเวทธาตุนํ้า แม้เธอจะยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้แต่เธอมีความเข้าใจธาตุนํ้าสูงมาก ไม่แปลกที่เด็กสาวจะสามารถรวบรวมธาตุนํ้าในอากาศได้อย่างรวดเร็วอีกทั้งยังทรงพลังมากด้วย หากเปรียบเทียบความเข้าใจธาตุน้ำของดารินทร์กับโลเวล ดารินทร์จะต้องชนะอย่างแน่นอน
‘เมื่อไหร่ฉันจะสามารถใช้พลังแบบนั้นได้บ้างเนี่ย?’ สายฝนอิจฉาในใจขณะมองลูกบอลน้ำเบื้องหน้าสาวน้อยอยู่เงียบๆ เมื่อครู่เขาได้แอบใช้โทรศัพท์เทพเ้าถ่ายรูปผู้ชายทั้งสามดู ผลปรากฏว่าพวกมันเป็ระดับศูนย์จุดห้ากันทั้งสามคน(ดูข้อมูลชีวิตได้เพราะระดับสายฝนกับพวกมันไม่ได้ห่างกันมากนัก) สายฝนไม่มีทางสู้ด้วยพละกำลังได้แน่ เพราะปัจจุบันเขายังเป็แค่ระดับศูนย์อยู่เลย
ลูกบอลนํ้าถูกสร้างขึ้นอีกสองลูก ดารินทร์เตรียมปล่อยพวกมันใส่ใช้ทั้งสามจากระยะไกลแต่สายฝนห้ามเธอใว้ก่อน
“มีอะไรเหรอคะ?” สาวน้อยสงสัย
สายฝนกล่าวออกมาพลางส่ายหน้า “ดารินทร์เธอไม่ควรไปโจมตีใส่มันตรงๆแบบนั้นนะ ถ้าปล่อยใส่พวกมันตรงๆด้วยระยะห่างของพวกเรากับมัน เมื่อพวกมันรู้สึกตัวพวกมันจะมีเวลาหลบเยอะมาก โอกาสไม่โดนมีสูงสุดๆ”
เขายังคงพูดต่อไป “ถ้าพวกมันหลบได้พวกเราจะซวย เธอเป็นักเวทไม่ได้มีพละกำลังเหมือนพวกมัน แถมดูแล้วพวกมันก็น่าจะมีประสบการณ์ต่อสู้เยอะกว่าพวกเรามาก หากสู้กันจริงๆพวกเราต้องแพ้แน่ๆต่อให้มีมีดที่ฉันให้เธอไปก็ตาม”
เวลาเดียวกับที่สายฝนกำลังพูด ชายผมฟ้าเดินอย่างช้าๆมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว มองผู้หญิงร้องไห้แล้วรู้สึกชอบใจ มันหัวเราะดังลั่น มือเคลื่อนที่ออกไป้าฉีกกระชากเสื้อผ้าหญิงสาว ทว่าก่อนจะถึงมันพลันได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างหลัง
“เกิดอะไรขึ้น?!” มันหันกลับไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ภาพที่เห็นทำให้ชายผมฟ้าตกตะลึง เพื่อนของมันทั้งสองกำลังถูกลัดด้วยของเหลวบางอย่างสีฟ้าคล้ายนํ้าทะเล ไม่ว่าทั้งสองจะพยายามดึงของเหลวสีฟ้าออกจากคอแค่ไหนมันก็ไม่ออกซักที
“อ๊ากกกก” เพื่อนของมันพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกจากคอด้วยพลังทั้งหมดที่มี
“เดี๋ยวกูไปช่ว…” ชายผมฟ้า้าจะไปช่วยแต่วินาทีนั้นจู่ๆของเหลวสีฟ้าก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ของเหลวสีฟ้าพุ่งเข้ามาใส่ขาชายผมฟ้า “แม่งเอ้ยห่าไรวะเนี่ย!” ชายผมฟ้าสบถคำหยาบคายออกมาขณะเดียวกันก็ใช้พลังพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกจากขา
ของเหลวสีฟ้าเกาะแน่นมาก ไม่ว่าจะทำยังไงมันก็ไม่ยอมออกซักที ของเหลวสีฟ้าเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็วไปรัดลำคอชายผมฟ้า
ไม่กี่นาทีต่อมาชายผมฟ้าและเพื่อนอีกสองคนก็หมดสติไปเพราะขาดอากาศหายใจ
สายฝนซึ่งอยู่ไกลออกไปถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นพวกชายผมฟ้าหมดสติ เขาเห็นข้อมูลชีวิตของชายคนหนึ่งในกลุ่มพวกมันมีทักษะติดตัวสุดโกง เป็ทักษะที่อันตรายมากๆ
นี่คือข้อมูลชีวิตของชายคนนั้น
###
ชื่อ:ลีโอ
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:28ปี
ระดับ:0.5 ครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเล (รับรู้ถึงพลังแห่งท้องทะเลเพื่อยกระดับ)
ทักษะ:เขตแดนรับรู้(ติดตัว)
สายเื:ธรรมดา
พร์:โจร (ระดับเหนือกว่าทั่วไป)
###
[ทักษะเขตแดนรับรู้:ในระยะเขตแดนที่กำหนดผู้ถือครองสามารถรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ระดับปัจจุบัน:1
ความสามารถระดับ1:สามารถรับรู้สิ่งมีชีวิตกับสิ่งไม่มีชีวิตได้ภายในเขตแดนแต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็อะไร]
###
‘โชคดีที่ฉันบอกดารินทร์ไม่ให้โจมตีไปตรงๆไม่งั้นฉันได้ซวยแน่’ สายฝนคิด ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ได้บอกให้ดารินทร์ส่งพลังธาตุนํ้าลงไปภายในดิน ด้วยเขตแดนรับรู้ลีโอจะต้องััถึงมันได้แน่
ตอนส่งพลังธาตุนํ้าไปโจมตีโจรสามคนสายฝนยังลุ้นอยู่เลย การกระทำของเขาเสี่ยงมากๆ ต่อให้พลังธาตุนํ้าจะอยู่ใต้พื้นดินลีโอก็ยังสามารถััได้ด้วยเขตแดนรับรู้แค่ไม่สามารถระบุรูปร่างได้เท่านั้น แน่นอนว่าต่อให้ลีโอจะจับได้สายฝนก็ยังมีหลักประกันชีวิตอยู่ แต่โชคดีมันไม่ได้สนใจพลังธาตุนํ้าใต้พื้นดินซักเท่าไหร่ มันประมาทเกินไป เห็นว่าพลังธาตุนํ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตลีโอจึงไม่ได้สนใจมัน
‘ฉันอ่อนหัดเกินไป ถ้าเป็ศัตรูที่ทรงพลังกว่านี้ฉันต้องโดนจับได้แน่ๆ ถึงฉันจะมีหลักประกันชีวิตทว่ามันก็มีวันหมดเหมือนกัน’ สายฝนส่ายหัว เวลานั้นเขารีบเกินไป เขาควรใจเย็นมากกว่านี้คิดแผนการรับมือให้ดีกว่านี้ คิดดูแล้วแผนของเขาก็อ่อนหัดจริงๆ
‘ช่างเถอะ ฉันแทบไม่มีประสบการณ์วางแผนการรบในชีวิตจริงเลย มันคงไม่มีใครสามารถสร้างแผนการอันยอดเยี่ยมได้ในครั้งแรก ยกเว้นคนๆนั้นจะเป็อัจฉริยะ’ สายฝนปลอบใจตนเอง เส้นทางของเขายังอีกยาวไกล จำเป็ต้องพัฒนาฝีมือเรื่อยๆ
“ไปกันเถอะค่ะ” ดารินทร์เรียกสายฝนซึ่งกำลังจมอยู่ในทะเลความคิด
“อืม” สายฝนพยักหน้ารับ
พวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปหาหญิงสาว เมื่อครู่สายได้ลองเช็คข้อมูลชีวิตของเธอดูแล้ว เธอมีชื่อว่าฮันน่าเป็ระดับศูนย์จุดห้า สาเหตุที่สายฝนช่วยฮันน่าไม่ใช่เพราะเขาสงสารเธอ แต่เป็เพราะตัวเขา้าข้อมูลโลกภายนอกจากผู้หญิงคนนี้ บางทีเธออาจรู้ก็ได้
‘ข้อมูลเป็สิ่งสำคัญ’ สายฝนคิด
“เป็อะไรมั้ยค่ะ?” สาวน้อยดารินทร์ดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ถึงความคิดสายฝนเลย เธอเดินตรงเข้าไปถามอย่างเป็ห่วงเป็ใย
สายฝนเลิกสนใจเธอ เขาแอบเอายาสามขวดออกมาจาก[คลังสิ่งของ] เสียงเปิดฝาดังขึ้น สายฝนจับโจรทั้งสามอ้าปากจากนั้นจึงเทยาลงไป สายฝนบอกให้ดารินทร์ใช้พลังธาตุนํ้าล็อกมือล็อกเท้าพวกมัน
‘เขากำลังทำอะไรกันแน่?’ ฮันน่าจ้องมองสายฝนอย่างสงสัยใคร่รู้ เธอไม่รู้ว่าผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์้าทำอะไร
สาวน้อยเองก็มองไปยังสายฝน เธอไม่ได้สงสัยอะไร ทุกวันนี้ตอนอยู่กับสายฝนเธอมักมีเื่ให้สงสัยตลอด ตัวเขาลึกลับเกินไป เต็มไปด้วยปริศนา ดังนั้นเด็กสาวจึงไม่ได้คิดอะไรมากอีกแล้ว สงสัยไปก็ปวดหัวเปล่า เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้คำตอบอยู่ดี
หลายนาทีต่อมา โจรทั้งสามค่อยๆได้สติทีละคน
“พวกแกเป็ใคร?!” หนึ่งในโจรพวกนั้นะโเสียงดัง
สายฝนเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ ปรากฏยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา สิ่งที่เขาภูมิใจมากที่สุดไม่ใช่หน้าที่หนาของเขา สิ่งที่สายฝนภูมิใจมากที่สุดคือทักษะการแสดงของเขา
สายฝนมองพวกโจรแล้วกล่าวอย่างเ็าว่า “ใครให้สิทธิ์พวกแกถามกัน? คนที่ถามได้มีแค่ฉันคนเดียว!”
ด้วยทักษะการแสดงของสายฝนทำให้โจรทั้งสามตัวสั่น พวกมันไม่สามารถมองระดับพลังผู้ปรากฏตัวมาใหม่คนนี้ออก แสดงว่าเขาต้องแข็งแกร่งมากๆ
“เออ พวกเราขอทราบชื่ออันยิ่งใหญ่ของท่านได้หรือไม่? ถ้าพวกเราทำให้ท่านไม่พอใจอะไรพวกเราต้องขออภัยด้วย” ชายผมฟ้าพูดด้วยนํ้าเสียงเคารพ
สายฝนตวาดเสียงดัง ทำหน้าให้ดูน่ากลัว “ใครให้พวกแกถาม?! ไม่ใช่ว่าฉันบอกไปแล้วเหรอว่าฉันมีสิทธิ์ถามคนเดียว!”
“...” สถานที่พลันเงียบงัน พวกโจรกลัวจนไม่กล้ากล่าวสิ่งใดออกมา ดารินทร์มองสายฝนแสดงอยู่เงียบๆ ทำไมเขาไม่ไปเล่นละคร? สาวน้อยคิดในใจ ฮันน่าจ้องสายฝนด้วยความใ ผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์ช่างดุร้ายจริงๆ
สายฝนมองพวกโจรด้วยสายตาพึงพอใจ พยักหน้าจากนั้นจึงเอ่ยขึ้น “พวกแกเป็ใคร? มาจากไหน?” สายฝนเริ่มจากคำถามเบื้องต้นก่อน
“...” โจรทั้งสามยังเงียบอยู่ราวกับพวกมันจะไม่ตอบอะไรแม้จะต้องตายก็ตาม
‘พวกแกอยากเงียบดีนัก ได้! รอดูผลที่ตามมาได้เลย!’ สายฝนไม่สบอารมณ์ เขาหันไปถามชายผมฟ้าแต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา เพราะงั้นสายฝนจึงตัดสินใจ
สูดหายใจเข้าลึก ฉับพลันร่างชายผมฟ้าถูกเท้าสายฝนถีบใส่จนล้มลงกับพื้น ที่มันอ่อนแอและไม่สามารถดูระดับของสายฝนได้เป็เพราะยาที่สายฝนเทกรอกปากมัน เป็ยาที่สายฝนปรุงได้โดยบังเอิญ มีผลทำให้ผู้ดื่มซึ่งมีระดับตํ่ากว่าระดับหนึ่งอ่อนแรงไม่สามารถใช้พลังได้สามชั่วโมง
สายฝนไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้มีดหั่งผลไม้ของราชันย์แทงไปยังหัวใจชายผมฟ้า เสียงดัง ฉึก! เืสาดกระเด็นเปรอะเปื้อน เพราะผลจากยาของสายฝนเป็สาเหตุให้ชายผมฟ้าหลบไม่พ้น ใบมีดอาบโลหิตสีแดงน่าสะพรึงกลัว
ทุกๆคนใแม้กระทั่งสายฝนก็ไม่เว้น โจรที่เหลือสองคนหน้าซีดเป็ไก่ต้ม ตัวสั่นสะท้านอย่างไม่อาจระงับได้ โเี้ ชายคนนี้โเี้เกินไป! ฆ่าคนโดยไม่กล่าวซักคำ ตาก็ไม่กระพริบ จู่ๆก็ใช้มีดแทงเข้าหัวใจโดยไม่บอกไม่กล่าวอะไรเลย พวกโจรกลัวจนฉี่ราด พวกมันเคยฆ่าคนมาก่อน แต่มันไม่ได้ฆ่าแบบนี้ ไม่ใช่ว่าควรขู่ก่อนหรอกหรือ? แค่ไม่ตอบก็ฆ่าทิ้งแล้วเนี่ยนะ? น่ากลัว! ชายคนนี้ไม่สนใจชีวิตพวกมันเลย ไม่ตอบก็ไม่ถามต่อแค่ฆ่าทิ้งเท่านั้น
ดารินทร์กับฮันน่าก็ใ ฮันน่ายังดีหน่อยถึงเธอจะไม่เคยเห็นคนตายมาก่อนทว่าเธอก็เป็ผู้ใหญ่คนหนึ่งจึงไม่ได้หมดสติทันที สาวน้อยดารินทร์หน้าตาแย่มาก เธอสามารถเป็ลมได้ทุกวินาที
ทุกคนจ้องมองไปยังสายฝน เขาคนนี้กลับไม่มีทีท่าอะไรเลย สงบนิ่งและโเี้ ราวกับชีวิตที่จบลงเมื่อครู่ไม่มีค่าในสายตาเขา!
‘ฉันฆ่าคนไปแล้ว’ สายฝนคิดในใจเงียบๆ หน้าของเขาซีดเล็กน้อย แต่เพราะบริเวณนี้ค่อนข้างมืดบวกกับทุกคนไม่ได้สังเกตจริงจังจึงไม่มีใครเห็น มือทั้งสองข้างสั่นเทาทว่าสายฝนก็รีบซ่อนมันใว้ทันที เขาไม่้าให้ใครเห็นมัน สายฝนใช้ทักษะแสดงทำให้เขาดูสงบนิ่ง
สภาพจิตใจสายฝนติดลบ บางทีเขาอาจจะโหดร้ายจริงๆ เมื่อครู่จู่ๆความคิดอันแสนชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นในหัวเขา ‘ถึงอย่างไรก็ต้องฆ่าอยู่แล้ว ไม่สามารถปล่อยพวกมันเอาใว้ได้ ถ้าพวกมันกลัยมาแก้แค้นจะทำอย่างไร? หากปล่อยมันไปอนาคตต้องเกิดเื่ยุ่งยากแน่นอน ฉันต้องกำจัดต้นตอทิ้ง พวกมันไม่ตอบคำถามก็เท่ากับพวกมันไม่มีประโยชน์กับฉันอีกต่อไป สิ่งที่ฉัน้าคือคำตอบ แล้วฉันจะเก็บพวกมันไว้ทำไม?’ เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นสายฝนตัดสินใจสังหารชายหัวฟ้าโดยไม่ลังเล
---
จบบทที่ 28 ครั้งแรก
1K
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
