ในวินาทีที่กลุ่มเงาสีดำเคลื่อนมาใกล้ธามิณีในระยะหนึ่งเมตรผลึกในร่างของเธอก็ส่งพลังที่เห็นเป็แสงสีม่วงอ่อนออกไปต้านทานไว้หญิงสาวจดจ่อพยายามมีสมาธิไม่วอกแวก ตอนนี้เธอต้องทำให้ตัวเองรอดให้ได้ทว่าพลังจากผลึกกาลค่อยๆ ถอยร่นมาเรื่อยจนใกล้กับร่างของธามิณีเข้าไปทุกทีหัวใจของธามิณีเต้นช้าลงจนรู้สึกได้ตอนนี้ผลึกกาลพยายามช่วยเธอจนแรงะเืนั้นทำให้เจ็บหน้าอก ความแน่นและบีบอัดนั้นทำให้ร่างของหญิงสาวทรุดลงแล้วกระอักเืออกมาอีกครั้ง แม้ผลึกกาลจะมีพลังมากมายแต่พอมาอยู่ในร่างมนุษย์ที่อ่อนแอ ผลที่ได้คงเพียงแค่ซื้อเวลาไว้เพื่อให้เธอตายช้าลงอีกหน่อยแค่นั้นกระมัง
...ธามจะไม่ไหวแล้วนะคุณศนิ คราวนี้คุณคงหาธามไม่เจอใช่ไหม
ธามิณีกระอักเืออกมาอีกครั้งแล้วทรุดลงไปนอนอมรหลับตาลงเมื่ออีกไม่กี่นาทีข้างหน้ามนุษย์ผู้นี้จะตายเพราะร่างกายรับพลังจากผลึกกาลไม่ไหวแล้ว ผลึกกาลของพระเสาร์จะตกมาเป็ของเขา แล้วเขาจะใช้มันเพื่อแก้แค้นเ้าของเดิมของมัน
“โอ๊ะ!?!”
ฉับหลันนั้นร่างของอมรก็ถูกพลังที่เขายังมองไม่เห็นฟาดจนกระเด็นไปไกล!
ทำให้กลุ่มเงาดำทรงกลมขนาดใหญ่ค่อยๆอ่อนแรงปั่นป่วนกำลังจะกระจายออก ศนิไม่รอช้าฟาดพลังใส่เงาดำนั้นจนมันสลายหายไปทั้งหมดแต่เขากลับถูกอมรโจมตีด้วยพลังที่ฟาดใส่จนเซ ธามิณีเห็นศนิพยายามใช้พลังฟาดใส่อีกฝั่งพร้อมๆกับฟาดแสงสีม่วงมายังกำแพงที่เธอเพิ่งเห็นว่ามันมีอยู่ทว่ากำแพงกลับดูเหมือนดูดซับพลังนั้นไว้ไม่ถูกทำลายลงได้ง่ายๆ
ศนิรู้อยู่แล้วั้แ่เข้ามาในที่แห่งนี้อมรเตรียมทุกอย่างเอาไว้สำหรับลดทอนพลังของเขาและผลึกกาลกับดักนี้ช่างเหมือนกับในหนังสือของเวฬาจึงเป็คำตอบที่ชัดเจนว่าผู้ที่ช่วยเวฬาสร้างเมืองในหนังสือคงเป็อมรนั่นเอง ซึ่งหากยืดเยื้อต่อไปพลังของเขาจะถูกลดทอนลงเรื่อยๆถ้าเขาไม่รีบจัดการอมรหรือนำตัวธามิณีออกไป ธามิณีคงไม่รอดแน่ๆเธอาเ็จากการใช้พลังจากผลึกจนร่างกายกำลังรับไม่ไหวเพราะฉะนั้นศนิจึงสร้างกำแพงจากพลังของเขาเองเพื่อสกัดกั้นอมรไว้ เป็การช่วยถ่วงเวลาในระหว่างที่เขาใช้พลังที่เหลือไม่มากทำให้กำแพงระหว่างเขากับธามิณีค่อยๆเป็ช่องโหว่ที่ใหญ่ขึ้นๆ จนกว้างพอที่เขาจะผ่านเข้าไปได้
“ถอยไปก่อนธาม”ศนิบอกธามิณี
ธามิณีขยับถอยหลังไปตามที่ศนิสั่งจึงเห็นว่าเขากำลังใช้พลังปิดกำแพงที่เป็ช่องโหว่แต่กลับถูกเงาสีดำฟาดใส่อย่างแรงยังผลให้เขาตัวงอพร้อมกับกุมอก ศนิมองไปที่อมรซึ่งฝ่ากำแพงพลังของเขามาได้แล้ว
“เก่งกว่าที่คิดทั้งที่เหลือพลังเพียงครึ่งเดียวก็ยังยืนหยัดได้อยู่” อมรเอ่ยทว่ารอยยิ้มนั้นเย้ยหยัน หากยังประมือกันต่อ เขาจะเป็ฝ่ายชนะการใช้ธามิณีเป็เหยื่อล่อพระเสาร์ให้มายังที่แห่งนี้ทำให้เขาได้ทั้งผลึกกาลและเป็ผู้ที่ทำให้พระเสาร์ดับขันธ์ในวันนี้เอง
“ลอบกัดมาเสียนานพึ่งมาเผยตัวตนตอนนี้เองหรืออมร”
ธามิณีมองศนิเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใครเทพกึ่งมนุษย์ก็มีแค้นต้องชำระแบบมนุษย์เหมือนกันหรือ
อมรเลิกคิ้วเมื่อถึงเวลาได้ลงมือชำระแค้นเสียทีเวลา 212 ปี ช่างเนิ่นนานแต่ไม่มีสักครั้งที่อมรจะลืมว่าเ้านั่นทำให้เขาอยากตายมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ตายไม่ได้จนเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เวลาที่เป็นิรันดร์มีเป้าหมายเพียงแต่เขาอยากจบเป้าหมายนี้แล้วหาทางดับขันธ์ในอีกสักร้อยปีข้างหน้า
“พบกันครั้งนี้แล้วเราคงไม่ต้องพบกันอีก ข้าจะทำให้เ้าได้ดับขันธ์เสียที”
เพียงจบคำนั้นของอมรก็เกิดคลื่นพลังที่สั่นะเืราวกับแผ่นดินไหวจนทำให้ธามิณีล้มลงไปสายตาของเธอมองศนิที่กำลังใช้พลังของเขาต้านพลังจากอมรเอาไว้เธอตั้งสมาธิพยายามใช้ผลึกกาลในร่างช่วยศนิอีกทาง
“อย่าทำแบบนั้นเธอจะตายเพราะผลึกกาล” ศนิสั่งเสียงเฉียบ เมื่อหันมาเห็นในเสี้ยววินาทีว่าพลังอีกแหล่งมาจากธามิณี
“แต่ถ้าธามไม่ทำอะไรสักอย่างคุณอาจจะตายเหมือนกัน”
ศนิรู้มาตลอดว่าชีวิตของมนุษย์นั้นเปราะบางและตายได้ทุกเวลาแต่การที่มนุษย์ธรรมดาๆ พยายามปกป้องเทพกึ่งมนุษย์ที่มีชีวิตมายาวนานเขาเพิ่งเคยพบ ธามิณีคิดว่าตัวเองเป็ใครถึงได้คิดว่าจะมาแลกชีวิตปกป้องเขาได้
อมรเห็นชัยชนะอยู่อีกไม่ไกลเขาคิดไม่ผิดอย่างไรเสียพระเสาร์ก็ต้องช่วยธามิณีจนทำให้พะว้าพะวังต่อต้านเขาไม่ถนัดศนิเห็นสายตาของอมรแล้วทำให้เขารู้ว่าต้องเลือกไม่อย่างนั้นเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เลือกอีก เขาแบ่งพลังจากฝ่ามืออีกข้างมาแล้วฟาดขึ้นไป้าของโดมใสซึ่งอมรใช้พลังสร้างเป็โดมกักขังธามิณีไว้ตอนนี้โดมนั้นมีรอยแตกที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันปริออกเป็ช่องกว้าง
“คิดว่าจะหนีเอาตัวรอดงั้นหรือไม่ง่ายหรอกนะ”
ศนิยิ้มเหี้ยมแล้วหลับตาลงเพื่อดึงพลังจากผลึกกาลในร่างของธามิณีแล้วฟาดพลังใส่อมรด้วยความแรงมหาศาล ทำให้อมรเซถลาไปกระแทกกับกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้นศนิไม่รอช้าใช้พลังที่เหลืออยู่อีกไม่มากของเขาโอบล้อมร่างของธามิณีให้ลอยขึ้นๆธามิณีกระอักเืออกมาอีกครั้ง สายตาของเธอมองไปที่ศนิ เขากำลังช่วยให้เธอออกไปจากที่นี่ใช่ไหมแล้วตัวเขาล่ะ
“อย่าทำแบบนี้นะถ้าคุณอาจตายที่นี่เพียงลำพัง เราสองคนสู้จนรอดหรือตายไปพร้อมกันเสียดีกว่า”
ศนิได้ยินทุกคำพูดนั้นแต่เขาได้เลือกหนทางให้ตนเองและธามิณีไปแล้วอมรฟาดพลังใส่กำแพงที่เขาสร้างขึ้นและใส่ศนิพร้อมๆ กัน ศนิเซไปเล็กน้อยยังคงต้านพลังได้พร้อมๆกับใช้พลังฟาดแรงเพื่อให้ธามิณีหลุดออกไปจากโดมของอมรได้ในที่สุด
“ไม่! อย่าทำแบบนี้ ศนิ...อย่าเป็อะไรนะ”ธามิณีะโลั่นเมื่อเห็นเงาสีดำฟาดเข้าใส่ศนิจนเขากระเด็นไปกระแทกกับบางอย่างที่ใสจนมองไม่เห็น
ทว่าพอธามิณีลืมตาหลังจากผ่านความมืดมิดของอุโมงค์เดิมที่ถูกดูดเข้ามาในตอนแรกเธอกลับใยิ่งกว่าเมื่อเห็นร่างของตัวเองกำลังดิ่งลงที่พื้นด้านล่างร่างกายของเธอเจ็บร้าว เืกำเดาไหลออกมาจากจมูก หัวใจของเธอเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกนี่เองใช่ไหมวาระสุดท้ายของตัวเองที่เธอเห็นจากนิมิต เธอกำลังจะตายช่างเป็ความรู้สึกกลัวและโล่งอกในคราวเดียวกันอย่างน้อยเธอก็ได้รู้จุดจบของตัวเอง ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริงๆเสียดายแต่ว่าศนิจะต้องมาตายเพราะช่วยเธอไปด้วย หญิงสาวกอดอกแน่นและหลับตาลงเพื่อเข้าสู่วินาทีสุดท้ายของชีวิต!
เทพกึ่งมนุษย์สองคนเข้าสู่การเผชิญหน้ากันอย่างแท้จริงสีหน้าของศนิยังคงเรียบเฉยทำให้อมรคาดเดาได้ยากว่าตอนนี้อีกฝ่ายาเ็มากน้อยแค่ไหนบางทีเขาอาจประเมิณพลังของพระเสาร์ผิดพลาดไปทั้งที่เตรียมทุกอย่างไว้รอรับเพื่อให้อีกฝ่ายถูกลดทอนพลังลงจนต้านทานพลังของเขาไม่ได้
แต่พระเสาร์กลับเปิดโดมแล้วส่งธามิณีออกไปทำให้ตอนนี้เขาเหลือทางเลือกเดียวนั่นคือทำให้พระเสาร์าเ็สาหัส เพื่อที่จะได้ชิงผลึกกาลนั้นมาหากสู้กันจนหวังผลแพ้ชนะให้ได้ในตอนนี้เขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจว่าจะชนะพระเสาร์ได้หรือเปล่า
“หลังจากวันนั้นเ้าได้ติดตามต่อหรือไม่ว่าภรรยาและลูกของเ้าไปเกิดในภพภูมิใด” ศนิถามแม้เื่จะผ่านมานานถึง 212 ปีแต่เพิ่งได้รู้คำตอบว่าทำไมอมรถึงได้แค้นเขาถึงเพียงนี้
หลังการตายของหญิงอันเป็ที่รักกับลูกที่ยังไม่ทันได้เกิดมีหรือที่อมรจะไม่ติดตามหาว่าเธอกับลูกไปอยู่ที่ภพภูมิใดแต่กลับไร้ซึ่งคำตอบ หากไม่เกิดการตายในวันนั้น เขาจะมีวันนี้ได้อย่างไร
“ถามผิดแล้วใครต่างหากที่ทำให้เจดากับลูกไม่มีโอกาสได้เลือก เ้าสามารถหยุดมันได้แต่กลับปล่อยให้เกิดเหตุการณ์นั้น ไม่ฆ่าก็เหมือนฆ่า ทั้งที่เ้าบอกข้าได้ แต่เ้าก็ไม่ทำคนทรยศ”
อมรคิดว่าตนเองช่างโชคดีได้พบเทพกึ่งมนุษย์ที่หวังดีอย่างเพื่อนสนิทเพียงเขาขอร้อง พระเสาร์ก็ช่วยให้ภรรยาของเขาพ้นจากความตายพร้อมลูกในท้องแต่เพียงแค่ 3วันต่อมาเหตุการณ์เลวร้ายกลับเกิดขึ้น เจดาถูกรถชนทำให้กลายเป็อัมพาตั้แ่คอลงไประบบภายในร่างกายล้มเหลวไปทีละอย่าง ลูกในท้องตาย ทำให้เจดาตรอมใจจนร้องขอให้เขาฆ่าเธอเสีย
ในระหว่างนั้นพระเสาร์กลับหายไป!
อมรคิดเป็อื่นไม่ได้เลยว่าที่ผ่านมามันเป็แค่ความสนุกขบขันของเทพที่ถูกลงทัณฑ์เท่านั้นชีวิตของเจดากับลูกเป็เพียงสิ่งแก้เบื่อสำหรับพระเสาร์เทพกึ่งมนุษย์ที่ไม่ยี่หระต่อชีวิตของผู้ใดมีหรือจะมาใยดีกับใครอย่างจริงใจ
ศนิเพิ่งเข้าใจว่าทำไมอมรถึงเก็บความแค้นไว้นานถึงเพียงนี้การดูดซับกิเลสของมนุษย์มาเป็เวลานานทำให้พลังของอมรแก่กล้า จนกระทั่งลอบทำร้ายเขาในคืนเดือบดับป่วยการจะบอกว่าเขาเองก็ได้รับผลของการไปเปลี่ยนชะตากรรมของมนุษย์เช่นกัน
“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าหากขัดขวางการสิ้นอายุขัยของมนุษย์จะตามมาด้วยโศกนาฏกรรม”
อมรแสยะยิ้มหยัน“อย่ามาแก้ตัวเลย เทพที่ป่วนทั้ง์และนรกมีหรือจะไม่รู้ในเื่นี้เ้าแค่เห็นเจดาเป็เื่สนุกๆ ที่จะได้ไม่เบื่อกับการลงโทษเท่านั้นที่ผ่านมาเ้าไม่เคยสนใจความเป็ไปของมนุษย์คนใดแล้วทำไมถึงเลือกทำตามคำขอร้องของข้าเพราะมันน่าขบขันมากสินะที่เทพกึ่งมนุษย์อย่างข้าไม่มีปัญญาแม้กระทั่งช่วยชีวิตภรรยาและลูก”
“เพราะเ้าเคยช่วยข้าครั้งหนึ่งข้าจึงตอบแทนกลับไปก็เท่านั้น”
ใน่10 ปีแรกของการเป็เทพกึ่งมนุษย์ ศนิมีพลังเพียงน้อยนิดแทบจะปกป้องตัวเองไม่ได้ เขาถูกทำร้ายจากิญญาที่ถูกสั่งให้ล่าและต้องต่อสู้จนชนะมามากมายแต่ก็าเ็เจียนตาย แต่ให้อย่างไรเขาก็ไม่มีวันตาย มีครั้งหนึ่งหลังจากเป็เทพกึ่งมนุษย์มา25 ปีศนิถูกกลุ่มมนุษย์ทำร้ายเพราะคิดว่าเขาเป็ปีศาจเนื่องจากไม่แก่ลงเลยในคราวนั้นอมรได้เข้ามาช่วยเขาไว้ ฉะนั้นการตอบแทนจึงเกิดขึ้นใน 517 ปีต่อมา เขา้าช่วยอมรกับภรรยาจากใจจริงโดยที่ไม่รู้เลยว่าการเปลี่ยนชะตากรรมของมนุษย์มีราคาที่เขาต้องจ่ายเขาพลังลดลงเหลือส่วนเดียวในคืนเดือนดับหลั่งเืเพราะอาวุธที่เขา้าให้เป็ความลับ แต่อมรคงรู้แล้ว มนตราที่ลบความจำของมนุษย์ของเขาจะเสื่อมลงหลังจากผ่านไป 10ปี เขานึกแค้น์ว่าทำไมการช่วยถึงจบลงแบบนี้ แต่อมรกลับแค้นเขาช่างน่าขันสิ้นดี
ตอนที่ภรรยากับลูกของอมรตายเหตุผลที่พระเสาร์หายไปไม่ใช่เพราะเขาหนีหน้าแต่เป็เพราะถูกพระสูรยะนำตัวไปคุมขังอยู่ในคุก์ถึง 5 ปีเต็มๆบุตรนอกคอกอย่างเขาไม่เคยทำอะไรที่ดีพอในสายตาของบิดา ไม่เคยถามเหตุผลแต่ลงโทษอย่างสาสมทุกครั้งเพื่อให้สมกับเป็เทพที่พิทักษ์ความยุติธรรมช่างน่าขันสิ้นดี
“แต่การช่วยที่แฝงจุดประสงค์ร้ายของเ้าทำให้เจดากับลูกยิ่งกว่าตายทั้งเป็จนการร้องขอความตายออกมาจากปาก เ้าเคยคิดไหมว่าข้าเหมือนตายทั้งเป็ไปด้วยการต้องดูคนที่รักจากไปอย่างทรมานพร้อมลูกที่ยังอยู่ในท้องมันยิ่งกว่าตายเสียเอง” น้ำเสียงของอมรสั่นเทาเขายังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี จนเก็บเป็แรงแค้น แสร้งทำเหมือนแก่นิญญาสลาย ยอมรอมาแสนนานเพื่อมาแก้แค้นในวันนี้
“ข้าบอกทุกอย่างจนสิ้นแล้วหากเ้ายังคิดเช่นเดิม ข้าก็หมดคำจะพูดอีก”
ป่านนี้ธามิณีคงปลอดภัยแล้วกระมังผลึกกาลมีพลังมากพอจะช่วยชีวิตเธอไว้ศนิไม่เห็นประโยชน์ในการอธิบายหากอีกฝ่ายเชื่อหมดใจไปแล้วว่าเขามีเจตนาร้าย
“ดับขันธ์ไปเสียดวงจิตของเ้าจะหายสิ้น ข้า้าเพียงเท่านี้”
อมรฟาดอาวุธที่เขาซ่อนไว้ข้างหลังเข้าใส่ศนิในวินาทีนั้น!
ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ
อัมราน_บรรพตี
219
