“ดีที่ต้นไม้ไม่สูงมาก ตกลงมามีแผลถลอกนิดหน่อย ผมคงเป็ตัวซวยจริงๆ คุณเจอผมเมื่อไหร่ก็ต้องเจ็บตัวตลอด โชคร้ายอยู่เรื่อย”
“ไม่ค่ะ มันไม่ใช่ความโชคร้าย สำหรับชามมันคือความโชคดี” รอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้า เป็รอยยิ้มที่ใสซือบริสุทธิ์เหมือนเด็กสวย มันทำให้ใจของเขาสั่นไหวเหมือนตอนที่เขาเจอรักแรกเหมือนตอนประถม เด็กหญิงผมเปียกที่ช่วยเก็บลูกบอลให้เขา
“คุณหมอ รีบกลับลงไปเถอะค่ะ ทางอุทยานประกาศแจ้งแล้วว่าจะเกิดพายุพวกเราต้องรีบลงไปข้างล่างโดยด่วน” เธอเอามือสะกิดที่แขนของเขา
“งั้นพวกเราไปกันเถอะ” มือพลางพยุงตัวเธอลุกขึ้น
พวกเขาและนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ เดินลงเขาไปได้ครึ่งทางก็เกิดพายุพัดแรง และฝนเริ่มตกหนัก ซึ่งไม่สามารถจะเดินไปต่อได้ จึงต้องหาที่พักหลบฝนก่อน ดีที่มีศาลาให้นักท่องเที่ยวได้พักทุกๆ หนึ่ง กิโลเมตร กลุ่มนักท่องเที่ยวจึงพากันหลบฝนอยู่ที่นั่น ฝนเริ่มตกกระหน่ำไม่มีทาทีว่าจะหยุด ฟ้าร้องคำรามจนน่ากลัว ชามเธอเป็โรคกลัวเสียงฟ้าร้องได้แต่หลับตาปี๋ ตัวสั่นระริกมือสองข้างกำหมัดแน่น หมอชินเห็นท่าทีหวาดกลัวของเธอ จึงเดินเข้าไปกอดเธอไว้อย่างละมุม เขาใช้อกอันกว้างบดบังเสียงฟ้าร้องให้เธอ จังหวะนี้ใบหน้าของหญิงสาวซบลงไปที่อก ชายหนุ่มค่อยๆ ก้มหน้าเอาคางชิดที่หัวเธอ และเอ่ยเสียงปลอบโยนไปว่า
"ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี้แล้ว"
จากที่กลัวเสียงฟ้าร้องก็เริ่มอุ่นใจขึ้น ไม่นานนักเ้าหน้าที่อุทยานก็มารับพวกนักท่องเที่ยวที่ติดฝนตามจุดพักต่างๆ และเดินกลับไปยังด้านล่างอย่างปลอดภัย มือหนานุ่มจับมืออวบอิ่มเอาไว้ตลอดเวลา แม้แต่ขึ้นรถกลับเข้าเมืองมือของเขาก็ยังกุมมือเธอเอาไว้อย่างแแ่ จนกระทั่งส่งเธอถึงหน้าคอนโดเขาถึงจะปล่อย
"ผมกลับก่อนนะครับ"
"คะ กลับบ้านดีๆ นะค่ะ"
"ครับ เดี๋ยวผมถึงบ้านแล้วจะโทรบอก"
"ค่ะ " เธอโบกมือลาเขา แต่แล้วจู่ๆ รู้สึกเสี้ยวสันหลังวาบ เหมือนมีพลังงานบางอย่างจ้องอยู่ เมื่อหันหน้าไปดูก็เจอเข้ากับเพื่อนสาวทำท่าทำทางล้อเล่นเธอกับหมอชิน
"ผมกลับก่อนนะครับ"
"คะ กลับบ้านดีๆ นะค่ะ"
"ครับ เดี๋ยวผมถึงบ้านแล้วจะโทรบอก "
หญิงสาวทั้งสองประสานเสียงพูดไปว่า"หวานเจี๊ยบบบบบ"
"มึงสองคนหยุดล้อเรียนกูกับหมอชินได้แล้ว"
"อีดาว มีคนเขินด้วยเว้ย"
"รีบขึ้นตึกกันเถอะ กูหิวแล้ว "
"เปลี่ยนเื่คุยซะด้วย"
"กูหิวจริงๆ "
"เอ่อ กูก็เริ่มหิวขึ้นมาเหมือนกัน"
"พวกมึงยังจะมีโอกาสผอมไหมชาตินี้ เฮ้ย！ เหนื่อยใจจริงๆ"
317
