ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ท่านอ๋อง เกรงว่าพระชายาจะทรงบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะเช่นนั้นท่านกลับไปพักที่ตำหนักฉินหวู่ดีหรือไม่”

        พ่อบ้านเติ้งกลืนน้ำลายลงคอ อาศัยแสงไฟริบหรี่ชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของท่านอ๋อง

        หรี่ตาเล็กลง ใบหน้ามิได้แสดงความไม่พึงพอใจใดๆแต่ก็มิได้มีท่าทีต้องการจะจากไปเช่นกัน

        วันนี้แปลกมากจริงๆ เหตุใดทั้งสองจึงมีท่าทางผิดปกติเช่นนี้?

        “ท่านอ๋อง พระชายาทรงบรรทมแล้วเพคะพระชายาเอ่ยว่าคืนนี้ลมเย็นยิ่งนัก เชิญท่านกลับไปพักผ่อนที่ตำหนักตนเองเถิดเพคะ”

        ในที่สุดเสียงท่าทางลังเลของผอจื่อคนหนึ่งพลันดังขึ้นจากภายในบางทีอาจเพราะนางรวบรวมความกล้ามาพูด

        พ่อบ้านเติ้งมิได้ส่งเสียงต่อต้านดวงตาคมกริบพลันหันไปมองท่านอ๋องของตนเองเพื่อขอความคิดเห็น

        “ท่าน...” เอ่ยได้เพียงคำเดียว ร่างของท่านอ๋องพลันหายไป

        หันรีหันขวาง เหลือบมองทางประตูที่กำลังปิดสนิทอีกครั้งครุ่นคิดไตร่ตรอง...เขาไม่จำเป็นต้องตามเข้าไป

        เฮ้อ ท่านอ๋องและพระชายาล้วนเป็นคนแปลกยิ่งนักมีประตูบานใหญ่แต่กลับปิดสนิท สุดท้ายต้องกระโดดข้ามกำแพงเข้าไป

        เพียงแตะเท้าเบาๆ ร่างกายพลันหยุดอยู่บนหลังคาตำหนักหลิวซิน

        ภายในมืดสนิท ไร้ซึ่งแสงไฟ

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ หัวใจของหลงเทียนอวี้พลันรู้สึกไม่สบอารมณ์

        เพราะฤทธิ์ของเหล้าทำให้เขารู้สึกเมาเล็กน้อย

        สาวเท้าเข้าไปยังหน้าประตูห้องหลักของตำหนักยื่นมือผลักประตูเข้าไปในห้องนอนของหลินเมิ้งหยาโดยไม่คิด

        หลินเมิ้งหยาที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นตั้งแต่ตอนที่ประตูถูกเปิดออก

        ชิงหูไม่ได้ปรากฏตัวออกมา แสดงว่ามิใช่คนนอก

        กลิ่นเหล้าจางๆ ปนเปื้อนในอากาศหลินเมิ้งหยาพลันแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ

        หลงเทียนอวี้ตัวดีพอดื่มเหล้าเข้าหน่อยเลยคิดจะทำตัวโรคจิตกระนั้นหรือ?

        ฮึ ฝันไปเถอะ!

        นับตั้งแต่วันอภิเษกสมรส น้อยครั้งนักที่หลงเทียนอวี้จะเข้ามายังห้องนี้

        บรรยากาศยังคงเหมือนอย่างวันนั้นทว่ากลับมีกลิ่นหอมของกายเนื้อของหญิงสาวอ่อนๆ

        ไม่เหมือนกลิ่นเครื่องหอมของเขาอีกทั้งยังมิใช่กลิ่นของเครื่องประทินผิวอันที่จริงไม่เหมือนกลิ่นหอมจากเครื่องหอมใดๆ เลย

        ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นกลิ่นกายของหลินเมิ้งหยา

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวพลันคลายลง

        “เหตุใดท่านอ๋องผู้สง่างามจึงมิรีบไปมีความสุขกับสาวสวยที่เพิ่งพามาล่ะเพคะ?”

        เสียงเย็นชาดังขึ้น

        หลงเทียนอวี้ชะงักยืมแสงสว่างจากแสงจันทร์จ้องมองหญิงสาวที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

        “ข้า...แค่...”

        อยู่ๆ ก็พูดไม่ออก หลงเทียนอวี้เองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองต้องกระโดดกำแพงมายังที่นี่

        “หากไม่มีเรื่องอันใด เชิญท่านอ๋องเสด็จกลับตำหนักเถิดเพคะตอนนี้ดึกมากแล้ว หม่อมฉันอยากพักผ่อน”

        หลินเมิ้งหยาออกปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า น้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งราวกับว่านางมิเคยรู้สึกอันใดเลยแม้แต่น้อย

        ทว่าประโยคนี้กลับทำให้ความรู้สึกของหลงเทียนอวี้เปลี่ยนไป

        “เจ้าเป็นชายาของข้าการที่ข้ามาพักผ่อนที่นี่ถือเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”

        อยู่ๆ น้ำเสียงเผยให้เห็นร่องรอยของความขุ่นเคือง

        ขณะที่พูด ขาขยับเข้าใกล้เตียงของหลินเมิ้งหยา

        ทั้งสองอยู่ในมุมที่ไม่มีทางให้หลบหลีก

        “ท่านอ๋องต้องการเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?”

        หลินเมิ้งหยายกแขนทั้งสองขึ้นกอดอก พลางจ้องมองร่างกำยำตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

        “ถ้าใช่แล้วอย่างไร? ถ้าไม่ใช่แล้วอย่างไร?”

        วันนี้หลงเทียนอวี้หาใช่ท่านอ๋องผู้เย็นชาราวกับว่าเหล้าขวดนั้นดึงเอาสัญชาตญาณของเขาออกมา

        “หากว่าใช่ เช่นนั้นท่านก็ขึ้นมานอนด้วยกันเถิดเพคะ”

        สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ยอมโอนอ่อนแล้ว!

        “เจ้า...ไม่โกรธหรือ?”

        หลงเทียนอวี้ลองเอ่ยถาม ต่อให้ตายอย่างไรเขาก็ไม่เชื่อหรอกว่าหลินเมิ้งหยาจะพูดว่าได้

        “โกรธแล้วมีประโยชน์อันใด ท่านเป็นองค์ชายท่านว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน”

        ประโยคนี้เสมือนไม่แยแสต่อสิ่งใด หลงเทียนอวี้จะนอนก็ได้ไม่นอนก็แล้วแต่

        แหวกผ้าม่านบังตาออก ภายในคือหลินเมิ้งหยาที่สวมใส่ชุดขาวและกำลังหลับตาอยู่

        แม้จะนอนนิ่งแต่ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าหลินเมิ้งหยาในเวลานี้กำลังโกรธเกรี้ยว

        “ข้าดื่มเหล้ามา”

        ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เสียงแผ่วเบาของหลงเทียนอวี้พลันดังขึ้น

        หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าเขานั่งลงข้างกายตนเองทว่านางไม่ยอมเปิดตาหรือส่งเสียงตอบโต้

        “หงอวี้คนนั้นคือสตรีที่ฮ่องเต้หมิงพระราชทานให้”

        ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลงเทียนอวี้จึงเป็นฝ่ายอธิบายกับหลินเมิ้งหยา

        บางทีอาจเพราะเป็นกฎระเบียบ หากท่านอ๋องต้องการรับชายาเพิ่มจำเป็นต้องรายงานแก่พระชายา

        “ฮ่องเต้หมิงมอบให้ท่านหรือไม่หาใช่กงการอะไรของหม่อมฉันขอเพียงท่านอ๋องชอบ ท่านอยากจะแต่งงานกับหญิงสาวอีกสิบคนก็ยังได้”

        ทันทีที่เอ่ยจบหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกว่าเหตุใดนางจึงทำตัวประหนึ่งภรรยาที่กำลังหึงสามีเช่นนี้?

        พลันนึกเสียใจขึ้นมา จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร หลงเทียนอวี้เป็นเพียงเจ้านายของนางเท่านั้น!

        “ข้าไม่มีทางแต่งงานกับเมียอีกสิบคนข้าจะแต่งก็แต่เพียงชายาองค์เดียวเท่านั้น!”

        หลงเทียนอวี้รู้สึกโกรธเล็กน้อย อย่าว่าแต่เขาที่เป็นองค์ชายเลยแม้แต่ฮ่องเต้ก็แต่งงานได้กับฮองเฮาเพียงคนเดียวเท่านั้น

        พูดจบ ก็สาวเท้ายาวๆ เดินจากไป

        หลินเมิ้งหยาลืมตามองห้องที่ว่างเปล่า

        ใช่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วหลงเทียนอวี้ก็จะต้องมีผู้หญิงที่ตัวเองรักอยู่ดี

        อีกทั้งยังหาใช่สตรีมือเปื้อนเลือดเช่นนาง

        อันที่จริงนางเองก็เตรียมตัวหาทางหนีไปจากที่นี่อยู่ตลอดเวลา...มิใช่หรือ?

        ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดต้องทุกข์ทนอยู่ที่นี่กันเล่า

        ออกจากตำหนักหลิวซินของหลินเมิ้งหยา ทว่าหลงเทียนอวี้กลับหยุดนั่งลงที่ศาลาเล็กในสวนดอกไม้

        สายลมพัดเอากลิ่นเหล้าจางหายไป อุณหภูมิในร่างกายเริ่มเย็นลง

        เขา...มาที่นี่ทำไม?

        หลงเทียนอวี้ส่ายหน้า ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ตนเองเป็นอะไรไป

        เขามีหลินเมิ้งหยาเป็นชายาอยู่แล้วส่วนผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงคนที่ถูกยัดเยียดมาให้เท่านั้น

        ยิ่งไปกว่านั้นนางยังเป็นคนจากเผ่าอื่นหัวใจของนางย่อมแตกต่างออกไป

        เขาไม่มีทางปล่อยให้คนที่ยังรู้สึกคลางแคลงใจมาร่วมเตียงเคียงหมอนกับตนเองอย่างแน่นอน

        ชายา...สำหรับเขาเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยามิใช่คนยุ่งยากวุ่นวาย อีกทั้งยังฉลาดนางเป็นผู้ช่วยคนหนึ่งของตนเอง

        แม้จะยังมีความลับปิดบัง แม้เขาจะยังไม่เข้าใจในตัวนางได้ทั้งหมดแต่นางเหมาะสมที่จะเป็นชายาของเขา

        นอกจากชายาเอกแล้ว เขาไม่มีทาง “แต่ง” กับหญิงอื่น

        หรือหลินเมิ้งหยาจะไม่รู้จักกฎระเบียบข้อนี้กัน?

        ทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงมิได้พูดปรับความเข้าใจกัน

        หลินเมิ้งหยาเข้าใจความคิดของหลงเทียนอวี้ผิดไป ส่วนหลงเทียนอวี้ก็ไม่คิดเข้าไปอธิบาย

        เช้าวันถัดมา ทุกคนในจวนต่างรู้สึกได้ถึงบรรยากาศกดดันภายในตำหนักหลิวซิน

        แม้หลินเมิ้งหยาจะยังทำตัวตามปกติและส่งยิ้มให้กับคนสนิทเล็กน้อยทว่าคนรับใช้คนอื่นๆ กลับไม่กล้าโผล่หน้าออกมาหาพระชายาเลยแม้แต่น้อย

        “พี่ป๋ายจี นี่คือน้ำล้างหน้าของพระชายาพี่ยกเข้าไปแทนข้าได้หรือไม่?”

        สาวใช้ภายในจวนเหลือบมองทางป๋ายจี สีหน้าแววตาล้วนขอความเมตตา

        “เจ้ายกไปเองก็ได้นี่? พระชายาไม่กินเจ้าหรอก”

        ป๋ายจีไม่เข้าใจ ปกติหลังจากที่สาวใช้เหล่านี้ตระเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วนางและป๋ายจื่อจึงเข้าไปรับใช้พระชายา

        เหตุใดวันนี้ทุกคนล้วนพากันหยุดยืนแต่เพียงหน้าประตู

        “เอาล่ะ วันนี้ข้ากับป๋ายจีจะรับใช้พระชายาเองพวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด”

        ป๋ายซ่าวที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินผ่านประตูเข้ามาก่อนจะรับอ่างน้ำไป

        “วันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดทุกคนพากันขี้เกียจไปหมด? ป๋ายซ่าว เจ้าทำแทนพวกนางทุกอย่างหากพระชายารู้เรื่องนี้จะมิเอาผิดจากเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

        แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ป๋ายจีก็ยกสิ่งของที่หลินเมิ้งหยาจำเป็นต้องใช้ตามป๋ายซ่าวเข้าไปในห้องหลัก

        “พี่สาวที่แสนดีของข้า ท่านไม่เข้าใจหรือแกล้งไม่เข้าใจกันแน่? เมื่อคืนท่านอ๋องพาผู้หญิงกลับมาหากดูจากอารมณ์ของพระชายา ถ้าไม่โกรธเกรี้ยวสิแปลก! สาวใช้พวกนั้นรับมือกับอารมณ์ของพระชายาไม่ไหวหรอกรังแต่จะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ”

        ป๋ายซ่าวอธิบาย ป๋ายจีที่รู้สึกตัวช้าคิดตามจนเข้าใจในที่สุด

        “แต่การที่ท่านอ๋องจะพาหญิงสาวกลับมาก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ? พระชายามิมีทางใจแคบเช่นนั้นหรอกกระมัง?”

        บรรดาเจ้าขุนมูลนายสกุลใหญ่ล้วนมีภรรยาอนุสามถึงสี่คนแม้แต่คนร่ำรวยเองก็มีเป็นโขยง

        แล้วพระชายาจะไม่อนุญาตเรื่องนี้ได้อย่างไร?

        ทว่าป๋ายซ่าวกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดของป๋ายจีผู้ชายมีภรรยาเพียงคนเดียวก็นับว่าเพียงพอแล้ว

        ยิ่งไปกว่านั้นพระชายาทั้งงดงามและมีความสามารถเหตุใดท่านอ๋องจึงไม่รู้จักพอกันนะ

        คุณหนูเจียงเอะอะโวยวายสร้างเรื่องไม่เว้นวัน

        คุณหนูรองเองแม้จะไม่แสดงออกแต่นางรู้ว่านางจะต้องคิดไม่ซื่อกับท่านอ๋องอย่างแน่นอน

        ทว่าคนเหล่านี้ล้วนเทียบไม่ได้กับพระชายาดังนั้นจึงไม่รู้ว่าท่านอ๋องกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

        ทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง ไม่พูดจาพร่ำเพรื่อ เข้าไปพยุงร่างหลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากเตียง

        ไร้ซึ่งความเย็นชา ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวหลินเมิ้งหยาในวันนี้ยังคงเหมือนเดิม

        ขณะเดียวกันสาวใช้ทั้งสองเริ่มสงสัยว่า พระชายาของตนเองอาจจะมิได้มองหญิงสาวจากซีฟานอยู่ในสายตา

        ทว่าเมื่อถึงเวลาอาหารเช้าหลินเมิ้งหยากลับขมวดคิ้วแล้วคีบแตงกวาดองไปไว้อีกฝั่ง

        “เหตุใดวันนี้แตงกวาดองจึงเปรี้ยวนัก?”

        ทันทีที่คำพูดของหลินเมิ้งหยาหลุดออกจากปากป๋ายซ่าวและป๋ายจีสบตากัน

        ดูเหมือนพระชายาจะไม่ไร้ความรู้สึกไปเลยเสียทีเดียวหรือว่า...จะหึงกันนะ?

        “นายหญิง หากเปรี้ยวเกินไปก็อย่ากินเลยเจ้าค่ะ”

        ป๋ายจีก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว หยิบชามแตงกวาดองกลับเข้าไปในกล่องคิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากัน ตะเกียบยกขึ้นคีบเห็ดเข็มทองผัดกับแตงกวา

        “เหตุใดอาหารชามนี้ก็เปรี้ยว? เกิดอะไรขึ้นกับโรงครัวน้ำส้มสายชูไม่ต้องใช้เงินซื้ออย่างนั้นหรือ?”

        หลินเมิ้งหยากระแทกตะเกียบลงบนโต๊ะ นางเกลียดอาหารรสชาติเปรี้ยวเป็นที่สุด

        อาหารพวกนี้ล้วนมีรสเปรี้ยว แล้วแบบนี้นางจะกินอย่างไร?

        “นายหญิงกินโจ๊กเถิดเจ้าค่ะ โจ๊กมีรสหวาน”

        ป๋ายซ่าวรีบเดินขึ้นมาข้างหน้าแล้วเก็บอาหารรสเปรี้ยวกลับเข้าไป

        หลินเมิ้งหยาไม่มีอารมณ์จะกินอีกต่อไป หยิบช้อนขึ้นมาตักโจ๊ก

        “เอ๋?เหตุใดแม้แต่โจ๊กก็เปรี้ยวกันเล่า ดูเหมือนโรงครัวจะไม่ตั้งใจทำงานเลยแม้แต่น้อยป๋ายซ่าว เจ้าจงไปจัดการพวกเขาให้กับข้า!”

        หลินเมิ้งหยาโมโหแล้วกระแทกชามโจ๊กรสเปรี้ยวลงบนโต๊ะ

        “เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ หนู่ปี้จะไปจัดการแน่นอนเจ้าค่ะพระชายาอย่าได้ทรงกริ้วไปเลย”