“ลุงแมคคีย์ช่วยยิงไปที่ฟองพวกนั้นด้วยครับ ด่วนๆเลย!” สมิธ้าความปลอดภัยมากขึ้นจึงบอกให้ลุงแม็คคีย์ผู้มีการ์ดทักษะประเภทโจมตีเพียงคนเดียวโจมตีไปยังฟองอากาศเ่าั้ที่กำลังเคลื่อนตัวใกล้เข้ามา
“จัดไปหลานชาย!” แม็คคีย์ยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมทำตามคำพูดของสมิธอย่างไม่ลังเล
ปืนปรากกฏบนมือแม็คคีย์อย่างรวดเร็วจากนั้นแม็คคีย์ทำการสาดะุไปยังบริเวณที่สมิธบอกอย่างมันมือ ความสามารถของแม็คคีย์คือ
[หน่วยรบพิเศษ]
[ระดับ : ธรรมดา]
[ความสามารถ : ปืน! ปืน! ปืน!]
ลุงแม็คคีย์ยังคงกระหน่ำยิงอย่างต่อเนื่อง ลุงสก๊อตคอยบังคับเรือไม่ให้หลุดเส้นทาง พ่อเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน ลุงสวอนซันเตรียมตัวแบบเดียวกับพ่อ ส่วนลุงเจฟฟรี่กำลังภาวนาต่อเทพธิดาแห่งท้องทะล
สถานการณ์โดยรวมบนเรือดูไม่ค่อยจะแตกตื่นสักเท่าไหร่ ดูแล้วสามารถรับมือกับสิ่งที่เผชิญได้เป็อย่างดีโดยเฉพาะลุงแม็คคีย์ดูจะมีความสุขมากกว่าคนอื่น นี้สินะเขาเรียกว่าเก๋าเกม
“สก๊อตอีกไกลไหมกว่าจะถึงฝัง? ฉันเริ่มที่จะเหนื่อยแล้ว” แม็คคีย์ะโออกมาหลังจากที่ตัวมันยืนยันฟองอากาศเหล่านี้นานเกือบชั่วโมง หากเป็ปืนปกติตัวมันคงฝืนทนได้จนถึงฝังอย่างแน่นอนแต่นี้เป็ปืนจากการ์ดแม้มันจะมีะุไม่จำกัดแต่ก็แลกมาด้วยใช้พลังงานในการยิงแทน
“ฉันเองก็ไม่รู้!” สก๊อตะโตอบกลับเพื่อนอย่างมั่นใจเพราะตัวมันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
สมิธกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่าจะเอาอย่างไรดี แม้พวกโอเชี่ยนแมนจะค่อนข้างนิสัยดุร้ายแต่พละกำลังและความฉลาดของพวกมันค่อนข้างแย่ หากจะโต้ตอบใช้เพียงของแข็งอะไรสักอย่างทุบไปที่หัวของมันไม่กี่ทีก็สามารถจัดการได้แล้ว จุดที่ควรระวังของโอเชี่ยนแมนมีเพียงสิ่งเดียวคือความกัดเหยื่อไม่ปล่อย เมื่อไหร่ที่โอเชี่ยนแมนเล็งเหยื่อแล้วเหยื่อนั้นจะไม่มีทางหลุดรอดสายตาจากมันไปได้ดังนั้นมีทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากสายตามันคือฆ่าพวกมันก่อนที่จะถูกพวกมันฆ่า
‘แล้วชีวิตที่แล้วพ่อและเพื่อนๆรอดมาได้ไงกัน?’ สมิธชักสงสัยแล้วสิว่า่เวลาที่แล้วพวกพ่อและเพื่อนได้เผชิญหน้ากับโอเชี่ยนแมนหรือไม่ ถ้าเผชิญหน้ารอดมาได้ยังไง?
แต่แล้ว...จากทะเลที่เคยนิ่งสงบมาตลอดกลับปรากฏคลื่นโดยไม่ทราบสาเหตุ แถมยังเป็คลื่นที่แปลกอีกด้วยเพราะด้วยระยะเวลาแค่ไม่กี่นาทีจากคลื่นทู่งเพียงไม่กี่เมตรกลายร่างมาเป็คลื่นสูงไม่ต่ำกว่า 10 เมตรอย่างรวดเร็ว
“ฉันบังคับเรือไม่อยู่แล้ว!” สก๊อตะโออกมาด้วยความหงุหงิดเพราะเ้าคลื่นบ้าพวกนี้ที่จู่ๆก็โผล่ออกมาอย่างไร้วี่แวว แม้แต่เรดาห์เรือยังตรวจคลื่นพวกนี้ไม่พบ
“เทพธิดา! เทพธิดามาช่วยพวกเราแล้ว” ทุกคนแตกตื่นกับคลื่นที่โผล่มาอย่างกระทันแต่เจฟฟรี่ดันดีใจซะอย่างงั้น ทำเอาทุกคนแม้แต่สมิธหันมามองเจฟฟรี่พร้อมกับคำพูดว่า “อะไรนะ...”
“ความสามารถของฉันไงการ์ดของฉัน เทพธิดาแห่งท้องทะเลมาช่วยพวกเรา” หลังคำอธิบายสั้นๆของเจฟฟรี่
คลื่นที่เคยเกรี้ยวกราดเริ่มสงบลง! อย่างไรก็ตามความสงบอยู่ได้ไม่นานนักเพราะหลังจากนั้นน้ำทะเลเริ่มเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับกำลังจะเกิดแผ่นดินไหว น้ำทะเลเริ่มรวมตัวกันเป็กลุ่มก้อน จากกลุ่มก้อนน้ำขนาดใหญ่เริ่มเปลี่ยนแปลงเป็รูปร่างของสิ่งมีชีวิตจนในที่สุดการเปลี่ยนแปลงก็หยุดอยู่ที่ร่างหญิงสาวขนาดใหญ่ไม่ต่ำกว่า 10 เมตร
น้ำทะเลเบื้องหน้าของพวกเขาได้เปลี่ยนมาเป็หญิงสาวร่างใหญ่ ภาพเบื้องหน้าทำเอาทุกคนพากันอ้าปากค้างโดยเฉพาะเจฟฟรี่ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปลื้มปิติอย่างที่สุด
“พวกเ้าทำอะไรกันรีบคุกเข่าเร็วเข้า” เจฟฟรี่หันไปบอกเพื่อนๆทุกคนให้รีบคุกเข่าทำความเคารพเพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าพวกมันในตอนนี้คือเทพธิดา! เทพเ้าแห่งท้องทะล!
ทุกคนรวมถึงสมิธรีบคุกเข่าทำความเคารพในทันทีโดยเฉพาะแม็คคีย์ที่เคยบอกเื่พวกนี้เป็เพียงเื่เพ้อฝันแถมยังเคยล้อเลียนเจฟฟรี่อยู่บ่อยครั้ง
‘ร่างจำแลงของทวยเทพ’ สมิธอึ้งเหมือนกันที่ลุงเจฟฟรี่มีความสามารถมากถึงขนาดนี้ เพราะการจะเรียกร่างจำแลงของเทพได้จำเป็จะต้องมีแรงศรัทธาและพลังที่สูงเป็อย่างมาก แต่กับลุงเจฟฟรี่สามารถเรียกใช้พลังระดับนี้ได้หลังจากได้พลังมาแค่ไม่กี่วัน สมิธยอมคารวะเลยว่าลุงเจฟฟรี่โคตรสุดยอด
ร่างจำแลงเทพธิดาแห่งท้องทะเลเริ่มเคลื่อนไหว ฝ่ามือทั้งสองของเทพธิดาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปยังตำแหน่งเหล่าโอเชี่ยนแมนอยู่ เทพธิดาทำการตบไปหนึ่งที่ด้วยสองฝ่ามือ หลังจากนั้นฟองอากาศที่เคยบ่งบอกถึงการมีอยู่ของโอเชี่ยนแมนก็ได้หายไปแถมด้วยละอองเืลอยขึ้นผิวน้ำจำนวนมากจนกลายเป็ทะเลเืขนาดย่อม
‘นี้สินะคือคำตอบว่า่เวลาที่แล้วพ่อและเพื่อนรอดมาได้ไง’