ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวแสบในยุค 80

        ตอนนั้นเธอรีบร้อนจึงไม่ได้สังเกต จริง ๆ แล้วในร้านอาหารยังมีลูกค้าอยู่อีกไม่น้อย ประจวบเหมาะกับเป็นช่วงเที่ยง ผู้คนจึงเดินเข้าเดินออกเพื่อมากินข้าว พนักงานบริการหนึ่งคนกับลูกค้าผู้หญิงสามคนช่วยกันใช้เสื้อผ้าและผ้ากันเปื้อนบังตัวหญิงตั้งครรภ์เอาไว้

        คนอื่น ๆ ที่ได้ยินเสียงต่างก็เป็นห่วงหญิงตั้งครรภ์ และแอบซุบซิบกันว่า ทำไมแค่มากินข้าวถึงจะคลอดลูกเสียได้ แล้วท้องแก่ขนาดนี้ยังจะออกมากินข้าวที่ร้านอาหารทำไมกัน?

        มันอันตรายขนาดไหน เกือบจะเสียทั้งแม่และลูกแล้ว ดีที่ได้แม่หนูคนนี้ช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่ ๆ ถ้าต้องรอจนถึงโรงพยาบาล เกรงว่าทุกอย่างคงสายเกินแก้

        ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ หญิงตั้งครรภ์ได้ยินเข้าก็รู้สึกหวาดกลัวจนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

        โจวเซี่ยดึงเข็มเงินออก เมื่อเห็นว่าไม่มีของสำหรับห่อตัวเด็ก จึงไม่มีทางเลือกนอกจากถอดเสื้อกั๊กของตัวเองออกมาห่อตัวเด็กไว้ แล้วขอผ้ากันเปื้อนจากพนักงานบริการมาห่อทับด้านนอก โชคดีที่ข้างในเธอสวมเสื้อชั้นในอยู่

        เธอสวมเสื้อเชิ้ตทับลงไปแล้วติดกระดุมให้เรียบร้อยก็ดูไม่ออกว่าเป็นอย่างไร เป็นเพราะเมื่อเช้าเธอออกจากบ้านเร็วและอากาศค่อนข้างเย็น จึงสวมเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายเพิ่มเข้าไปอีกชั้น หากเป็นปกติที่อากาศร้อนจัด เธอจะไม่สวมหลายชั้นขนาดนี้ และคงต้องรีบร้อนจนทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ

        หลังจากห่อตัวเด็กเรียบร้อยแล้ว โจวเซี่ยถึงสังเกตเห็นว่าคุณแม่มือใหม่ร้องไห้ เธอจึงรีบปลอบว่า "คุณร้องไห้ทำไมกันคะ? ลูกชายตัวอ้วนท้วนแข็งแรงดีมาก คุณนอนพักอีกสักครู่ก็ลุกขึ้นได้แล้ว ไม่มีตรงไหนฉีกขาดเลย เห็นไหมคะว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี"

        "ฉันรู้สึกว่าเป็นเพราะฉันตะกละเอง ตั้งแต่ท้องก็อยากกินบะหมี่หมูเส้นของร้านนี้มาตลอด แต่ไม่มีโอกาสได้กิน วันนี้อาศัยจังหวะที่ไม่มีคนอยู่บ้าน และเห็นว่ากำหนดคลอดเหลืออีกประมาณครึ่งเดือน คิดว่าคงยังไม่คลอดหรอก เลยค่อย ๆ เดินมาที่นี่เองค่ะ"

        โจวเซี่ยช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ ในยุคสมัยนี้ผู้คนเพิ่งจะหลุดพ้นจากชีวิตที่ยากจน สิ่งที่อยากกินจึงไม่มีให้เลือกมากนัก โดยเฉพาะบ้านที่มีสมาชิกหลายคน แม้จะเป็นหญิงตั้งครรภ์ก็ไม่สามารถได้รับสิทธิพิเศษอะไร "ไม่เป็นไรค่ะ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว คุณไม่เป็นอะไร และไม่มีอันตรายใด ๆ แล้วค่ะ"

        "น้องสาว ถ้าไม่ได้เธอช่วยไว้ ลูกกับฉันคงตกอยู่ในอันตรายทั้งคู่ ขอบคุณมากนะ ต่อไปฉันจะตอบแทนเธออย่างแน่นอน"

        โจวเซี่ยสังเกตอาการของเธออย่างละเอียด เพราะกลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาด เนื่องจากในช่วงครึ่งชั่วโมงหลังคลอดนั้นอันตรายมาก ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

        เธอยังคงเฝ้าสังเกตอย่างตั้งใจ "ฉันไม่ต้องการให้คุณตอบแทนหรอกค่ะ ฉันเป็นหมอ เมื่อเห็นแล้วก็ไม่อาจยืนดูเฉย ๆ ได้ คุณไม่ต้องคิดมากนะคะ ไม่ว่าใครมาเจอก็ต้องเข้ามาช่วยทั้งนั้น"

        ผ่านไปเกือบสี่สิบนาที โจวเซี่ยช่วยให้หญิงหลังคลอดสวมกางเกงให้เรียบร้อย และให้เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ในตอนนั้นเอง ประตูร้านอาหารก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง มีหญิงชราท่าทางเหมือนข้าราชการนำเด็กหญิงสองคนเดินเข้ามา

        หลังจากเข้ามาในร้าน เธอไม่ได้ไปซื้ออาหาร แต่กลับมองไปรอบ ๆ ด้วยความร้อนใจ เมื่อทุกคนหันมามอง เธอก็มองไปยังกำแพงคนที่ล้อมรอบอยู่ "พวกคุณเห็นหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งไหม อายุประมาณสามสิบปี ท้องแก่มาก กำลังจะคลอดแล้ว"

        มีคนชี้เข้าไปในวงล้อม "เมื่อกี้มีหญิงตั้งครรภ์คลอดลูกอยู่ในนี้ครับ ไม่แน่ใจว่าอายุเท่าไร"

        พอหญิงชราได้ยินก็ยื่นมือจะไปเลิกเสื้อผ้าที่บังอยู่ คนที่ยืนล้อมวงอยู่ด้านนอกซึ่งหันหน้าออกไม่รู้ว่าข้างในเป็นอย่างไร จึงรีบห้ามไว้ "เอ๊ะ ๆ คุณยาย ทำอะไรน่ะครับ? ไม่ได้ยินเหรอว่าข้างในมีหญิงตั้งครรภ์กำลังคลอดลูกอยู่?"

        หญิงชราหดมือกลับ แล้วตะโกนเรียกจากด้านนอกด้วยความร้อนใจ "ซูหลาน เป็นลูกหรือเปล่า? ถ้าเป็นลูกก็ขานหน่อย"

        หญิงหลังคลอดที่นั่งอยู่ตรงนั้น ซึ่งโจวเซี่ยเพิ่งจะส่งลูกให้ถึงมือ เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากด้านนอก ก็รีบขานรับทันที "แม่คะ ฉันเองค่ะ ฉันอยู่นี่!"

        หญิงชราเลิกผ้าออก เมื่อเห็นลูกสะใภ้อุ้มเด็กอยู่ในอ้อมกอด ก็ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก "ลูก... ลูก... ซูหลาน ลูกคลอดแล้วเหรอ?"

        อวี๋ซูหลานวางลูกลงในมือแม่สามีอย่างระมัดระวัง "แม่คะ ฉันได้ลูกชายค่ะ แม่รีบดูเร็วเข้า ในที่สุดฉันก็คลอดลูกชายแล้ว"

        ย่าเหลียงร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ "เอาละ กลับบ้านไปค่อยดูเถอะ!"

        เมื่อนึกถึงช่วงหลายปีที่ผ่านมา เพราะลูกสะใภ้คลอดลูกชายไม่ได้ เธอจึงมักจะมองค้อนและพูดจาถากถางอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้เธอรู้สึกหน้าแดงด้วยความละอายใจจนทำตัวไม่ถูก

        อย่างไรก็ตาม อวี๋ซูหลานไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นมากนัก แม้แม่สามีจะมีช่วงที่ทำเกินไปบ้าง แต่ถ้าเทียบกับแม่สามีบ้านอื่นแล้ว ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

        แม้แม่สามีจะพูดจาไม่เกรงใจในบางครั้ง แต่การกระทำกลับไม่เลวเลย เรื่องอาหารการกินไม่เคยปิดบังซ่อนเร้น เธอได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกับสะใภ้ของน้องชายสามีที่คลอดลูกชาย

        ยิ่งไปกว่านั้น แม่สามียังช่วยสร้างบารมีในฐานะพี่สะใภ้ให้เธอ โดยผลักดันให้เธอเป็นคนตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ เพื่อให้เธอมีปากมีเสียงในบ้าน

        เพียงแต่เพื่อนบ้านรอบข้างต่างชอบซุบซิบกันว่า เธอคลอดลูกสาวมาสองคนแล้วยังคลอดลูกชายไม่ได้ บ้านตระกูลเหลียงฐานะดีขนาดนี้ แถมเหลียงจงเฉิงยังเป็นข้าราชการ เขาต้องหย่ากับเธอเพื่อไปแต่งงานใหม่แน่นอน

        เดิมทีอวี๋ซูหลานมีความกดดันเรื่องการตั้งครรภ์สูงมาก พอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหดหู่ จนไม่กล้าบอกว่าอยากกินอะไร เนื่องจากตอนนี้มีการควบคุมเข้มงวด เธอจึงทำได้เพียงตั้งท้องอีกคน

        ตั้งแต่ตั้งท้องจนถึงตอนนี้เธอใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงมาตลอด และในช่วงสองวันนี้เธออยากกินบะหมี่หมูเส้นมาก โดยเฉพาะบะหมี่หมูเส้นของร้านอาหารของรัฐ ถ้าเป็นแบบที่ทำเองก็ไม่อยากกิน

        ทว่าเธอไม่กล้าบอกคนในครอบครัวสามี จนรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอดทั้งวัน หากไม่ได้กิน ก็เหมือนชีวิตนี้ขาดอะไรบางอย่างไป

        คิดว่ายังเหลือเวลาอีกครึ่งเดือนถึงจะถึงกำหนดคลอด วันนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ จึงลางานล่วงหน้าจากที่ทำงาน ออกมาตอนสิบโมงกว่า ๆ แล้วค่อย ๆ เดินมากินบะหมี่

        ตอนที่เธอคลอดลูกในร้านอาหาร บังเอิญมีเพื่อนบ้านแถวบ้านสามีเห็นเข้า จึงกลับไปบอกย่าเหลียง แม่สามีจึงพาเด็กหญิงสองคนตามมาหา

        ย่าเหลียงกล่าวขอบคุณทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อย่างสุดซึ้ง และควักเงินห้าหยวนออกมาเพื่อเลี้ยงอาหารทุกคนเป็นการขอบคุณ แต่ทุกคนต่างปฏิเสธ โดยเฉพาะผู้จัดการร้านอาหารที่คิดว่า ขอแค่แม่และลูกปลอดภัยเธอก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว เพราะหากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ตำแหน่งผู้จัดการของเธอคงต้องจบสิ้นลงตรงนี้แน่

        "ไม่ต้องหรอกค่ะคุณยาย ขอแค่คนไม่เป็นอะไร ทั้งแม่และลูกปลอดภัย พวกเราก็สบายใจแล้ว"

        ผู้คนในยุคนี้ต่างก็ซื่อสัตย์และมีน้ำใจ อย่าว่าแต่การช่วยเหลือเรื่องแบบนี้เลย ต่อให้เป็นงานแรงงานในชนบท หรือการขออาศัยติดรถไป ก็ไม่มีใครคิดเงิน ไม่ว่าบ้านไหนจะมีเรื่องอะไร ขอแค่เอ่ยปากเรียก ก็จะเข้าไปช่วยเหลือกัน แม้ว่าแต่ละบ้านจะไม่ค่อยมีเงิน แต่ผู้คนในยุคนี้ก็ยังมีน้ำใจไมตรีอย่างยิ่ง

        หญิงชราถอดเสื้อตัวนอกออกมาเปลี่ยนแทนผ้ากันเปื้อนของร้านอาหารเพื่อห่อตัวเด็ก เมื่อไม่ใช้ผ้ากันเปื้อนของร้านแล้ว ย่าเหลียงจึงใช้ผ้ากันเปื้อนนั้นพันศีรษะให้อวี๋ซูหลาน ส่วนโจวเซี่ยช่วยยัดขากางเกงของอวี๋ซูหลานเข้าไปในถุงเท้า

        หญิงชราอุ้มทารก โดยมีเด็กหญิงสองคนช่วยกันจูงมือแม่เดินออกไปข้างนอก

        โจวเซี่ยเดินตามออกไปที่หน้าประตูร้านอาหาร เธอต้องไปที่ตรอกตามที่นัดไว้เพื่อหาคนขายปลา พอเธอกล่าวลา อวี๋ซูหลานก็รีบคว้าข้อมือเธอไว้

        "น้องสาว เธออย่าเพิ่งไปสิ เธอช่วยชีวิตเราสองแม่ลูกไว้ ฉันยังไม่ได้ถามชื่อเธอเลย"

        โจวเซี่ยยิ้มแล้วตอบว่า "พี่คะ ฉันแค่บังเอิญผ่านมาเห็นและช่วยเท่าที่ทำได้ ไม่ต้องใส่ใจหรอกค่ะ ฉันมีธุระต้องไปแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ ไว้มีโอกาสค่อยพบกันใหม่ค่ะ"

        โจวเซี่ยพยายามดึงมือออก แต่อวี๋ซูหลานยังคงจับไว้ไม่ปล่อย "น้องสาว เธอจะไปไม่ได้ ต้องไปนั่งเล่นที่บ้านฉันก่อน"

        หญิงชราก็เข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม “แม่หนู วันนี้ต้องขอบคุณเธอที่ช่วยไว้จริง ๆ ยังไงก็ต้องไปนั่งเล่นที่บ้านก่อนนะ"

        โจวเซี่ยไม่มีทางเลือก เพราะอีกฝ่ายเพิ่งคลอดลูก ไม่สามารถดึงรั้งแรง ๆ ได้ จึงจำใจตอบว่า "พี่คะ ฉันชื่อโจวเซี่ย พักอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลโจว หน่วยย่อยที่เก้าของกองผลิตเฉียนจิ้น คอมมูนอวี๋หลิน พ่อของฉันเป็นพนักงานบัญชีของหน่วยย่อยที่เก้าค่ะ คราวนี้ฉันไปได้หรือยังคะ ฉันมีธุระจริง ๆ "

        "ได้ ๆ น้องสาว เดี๋ยวฉันกลับไปจะให้สามีไปขอบคุณเธอที่บ้านแน่นอน"