เราแทบจะไม่ได้เจอลูกแก้วเลยเกือบสองสัปดาห์ถึงแม้ว่าจะอยู่ฐานเดียวกันก็จริงแต่พวกเราทุกคนต่างก็มีภาระการงานที่ต้องทำ เราเลยใช้วิธีเลิกงานแล้วเราจะไปหาลูกแก้วที่หน้ากระท่อมพักและวันนี้ก็เป็อีกวันที่เรามายืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมที่พักของลูกแก้ว
ปาย : แก้ว
ปาย : แก้วออกมาคุยกับเราหน่อย
ปาย : แก้ว เรารู้นะว่าแก้วอยู่ในข้างในอะ อึก ออกมาคุยกับเราไม่ได้หรอ?
ประชา : ปายเว้ยมึงอยู่ไหนเนี่ย อ้าวอยู่นี่เอง
ปาย : มีอะไรหรอประชา?
ประชา : จัดตั้งเรียกเข้าพบ ด่วนด้วย
ปาย : ห้ะ! เื่อะไรทำไมต้องเรียกพวกเราไปด้วย?
ประชา : ใครจะไปรู้ว่ะ? แต่ว่าไปก่อนดีกว่า ง้อสาวค่อยง้อตอนไหนก็ได้หรอก ไปเร็ว
เรารีบวิ่งไปกับประชาไปยังกองบก.เพื่อไปตามที่ประชาได้บอกมา และที่นั่นเราก็เห็นพี่นิศา พี่ศักดิ์ยืนรออยู่แล้วซึ่งเราก็พอรู้แล้วว่าเราอาจจะได้ไปที่ไหนไกลๆสักที่แต่ไม่ใช่ประเทศนี้แน่นอน
สหาย ผบ. : เอาล่ะในเมื่อมากันครบแล้วผมมีเื่ที่จะแจ้งให้พวกคุณทุกคนทราบ คือทางจัดตั้ง้าสหายไปเรียนกฎหมายที่จีน ทีนี้ผมเลยเห็นว่าพวกคุณเป็นักศึกษาคณะนิติของมธ. ถูกต้องเนาะ? และพวกคุณก็เคยเรียนกฎหมายกันมาก่อนอยู่แล้วน่าขะปูพื้นฐานไม่ยาก บางทีอาจจะใช้เวลาไม่ถึงสองปีในการเรียน ผมเลยส่งพวกคุณไป
ปาย : ถ้าไม่ไปจะเป็อะไรไหมคะ
สหาย ผบ. : ไม่ไปไม่ได้ ผมส่งรายชื่อพวกคุณไปแล้ว
ปาย : แต่............
สหาย ผบ. : ไม่มีแต่สหายขาม เอาเป็ว่าไม่ว่ายังไงก็เก็บของเตรียมไว้เลยนะ คาดว่าไม่เกินสัปดาห์พวกคุณก็น่าจะเดินทางแล้ว
เราแทบไม่สิทธิ์ที่จะโต้แย้งด้วยซ้ำ มันก็โมโหจริงๆนะเพราะว่าอยู่ๆก็ส่งเราไปจีนโดยที่ห้ามพวกเราปฏิเสธ เราแทบอยากจะต่อยกับสหาย ผบ. จีนน่ะไม่ใช่ใกล้ๆใครจะอยากไป ทุกคนอยากอยู่กับคนที่ตัวเองรัก อยากอยู่กับเพื่อน อยากทำงานกับมวลชนข้างล่าง แต่นี่แบบ.......... มิหน่ำซ้ำต้องไปสัปดาห์นี้อีก
นิศา : นี่ปายพี่ถามอะไรหน่อยสิ
ปาย : พี่นิศาจะถามอะไรค่ะ?
นิศา : ที่จะไปจีนเนี่ย แกบอกลูกแก้วยัง?
ประชา : โอ๊ยพี่นิศา มันจะไปบอกได้ไง ลูกแก้วไม่ออกมาเจอหน้ามันตั้งสองสัปดาห์มันจจะไปมีโอกาสบอกตอนไหนล่ะ?
นิศา : ไอ้นี่ ก็ไปพูดทำร้ายจิตใจเพื่อน
เราก็ได้ยิ้มแห้ง ไม่ได้ตอบอะไรเพราะที่ประชาพูดมันก็คงจริง เพราะเราก็ไม่รู้ว่าจะบอกลูกแก้วยังไงกับการไปจีนครั้งนี้ และอีกอย่างเราก็ไม่ได้คุยกับลูกแก้วก็จะเข้าสัปดาหืที่สามแล้ว เราได้แค่ถามสหายที่อยู่ข้างๆแต่สหายคนนั้นก็เอาแต่บแกว่าสบายดีถึงแม้ว่าเราจะไม่ค่อยเชื่อก็ตามเถอะจนถึงวันที่ต้องไป....................
นิศา : ปาย ปาย ปาย
ปาย : ห้ะ ค่ะ
นิศา : เหม่ออะไร ไปเตรียมขอได้แล้ว
เรากลับมาที่กระท่อมพักเพื่อมาเก็บของเราก็ตั้งใจว่าจะไปโดยไม่บอกลูกแก้วเพราะอย่างน้อยก็เป็การตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง แต่ก็นะยังไงได้ใจเราก็ไม่อยากให้ทำแบบนั้น เราเลยตัดสิ้นใจนั่งโต๊ะและจับปากกาเขียนข้อความสุดท้ายให้แก้วแล้วตัดสินใจไปหาแก้วก่อนออกเดินทาง เราค่อยๆย่องเปิดประตูเข้าไปในห้องของลูกแก้ว เราก็เจอลูกแก้วนอนซบที่เตียง
ปาย : แก้วหลับแล้วหรอ? คิดถึงแก้วจัง (ลูบหัว) ทำไมตัวร้อนจัง
ปาย : สหายฟ้า สหาย (ก็อกๆ)
ฟ้า : มีอะไรหรอสหายขาม
ปาย : พอมีผ้ากับน้ำไหม ตอนนี้สหายน้ำชาตัวร้อนมากเลย
ฟ้า : ก็มีนะ
ปาย : งั้นรีบๆเอามาเลยนะ
เราเช็ดตัวให้ลูกแก้วอย่างเบามือเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ เรามองลูกแก้วเราก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน ลูกแก้วก็ยังคงเป็ลูกแก้วที่ตัวเล็กเหมือนเดิมและดวงตายังเหมือนเดิม เราได้แต่ลูบหัวลูกแก้วไปเรื่อยๆจนเวลาเริ่มใกล้เวลาออกเดินทางเราจึงฝากให้สหายฟ้าดูแลต่อ
ปาย : สหายฟ้า เราฝากดูแลสหายน้ำชาด้วยนะแล้วก็ฝากกระดาษให้สหายน้ำชาด้วย แต่อย่าบอกสหายน้ำชานะว่าเราให้
ฟ้า : ทำไมหรอ?
ปาย : เอ่อ........ไม่อะไรหรอก เราฝากแค่นี้แหละ เราไปก่อนนะสหาย
ฟ้า : อืม โชคดีนะสหายขาม
ปาย : เราไปก่อนนะแก้ว (จูบหน้าผาก) อึก ลาก่อนนะที่รัก
เราไม่รู้ว่าการจากลาครั้งนี้เป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เราไม่รู้ว่าการพบหน้ากันครั้งนี้จะเป็ครั้งสุดท้ายหรือไม่แต่เราก็ภาวนาในใจว่าขอให้เราได้เจอลูกแก้วอีกสักครั้งและขอให้ลูกแก้วยังคงรอเรา
สหาย ผบ. : เอาล่ะเดี๋ยวจะบอกเส้นทางการเดินทางไปนะ เราจะข้ามไปฝั่งลาวไปที่แนวร่วมเอสามศูนย์แล้วค่อยไปต่อไปค่าหลวงพระบาง ระหว่างนั่นเราก็ไปฐานที่มั่นที่เชียงยืนก่อนก็ได้ค่อยต่อไปที่เอสามศูนย์แล้วนั่งรถไปคนของเราจะไปรับ พอไปถึงชายแดนเอาหนังสือนี้ไปยื่นแล้วเขาจะส่งเราไปที่ทำการพรรคส่วนนี้เป็เบอร์ติดต่อฉุกเฉิน ขอให้สหานตั้งใจศึกษาแล้วกลับมาปฏิวัติด้วยกันนะ โชคดี
เราเดินเท้าั้แ่รุ่งสางเพื่อไปขึ้นรถที่อำเภอไปที่เชียงยืน จังหวัดเลย โดยมีคนของพรรครอรับซึ่งเป็ครูประชาบาลและวันนั้นเราก็ไปถึงที่ฐานเชียงยืนในเวลาเกือบห้าทุ่ม ซึ่งเราก็ไปพักที่นั่นก่อนออกเดินทางใน่เช้า
นิศา : ไงปาย
ปาย : อ้าว พี่นิศา
นิศา : คิดถึงลูกแก้วหรอ?
ปาย : ไม่รู้สิพี่นิศา ก่อนจะมาพวกหนูทะเลาะกันหนักจนไม่รู้ว่าสถานะตอนนี้คือเลิกกันรึเปล่า? แถมไม่ได้เจอหน้ากันไม่ได้คุยกันอีกก่อนออกมา หนูก็เลยรู้สึกคิดถึงเขากว่าปกติแหละมั้งค่ะ
นิศา : คิดถึงเขา แต่ทะเลาะกัน พี่ว่าลูกแก้วคงหาคนใหม่ระหว่างแกไปเรียนที่จีนแน่ๆ
ปาย : นี่พี่ทำให้หนูคิดมากนะเนี่ย
นิศา : ตรงไหน? เราเองรึเปล่าที่คิดมาก
ปาย : เห้อ.......
นิศา : แต่ว่านะเราก็ต้องทำภารกิจให้เสร็จก่อน อย่าพึ่งไปคิดถึงเื่อื่นมาก เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว
ปาย : ค่ะ
/////
พุทธศักราช 2522
" ที่นี่สถานีเสียงประชาชนแห่งประเทศไทยขอแจ้งข่าวสำคัญสำหรับสหายทุกเขตงานว่า เนื่องด้วยพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีนได้ทำข้อตกลงกับรัฐบาลไทยในการขอให้สถานีเสียงประชาชนแห่งประเทศไทยยุติการออกอากาศ ดังนั้นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทยจึงได้ทำคำสั่งด่วนในการปิดสถานีั้แ่บัดนี้เป็ต้นไป ขอให้สหายทุกคนโชคดี "
ั้แ่มีการยุติสปท.พวกเราที่อยู่ที่จีนก็เหมือนไม่ได้รับข่าวสารจากเขตงานภูพานเหมือนการสื่อสารถูกตัดขาด เป็เวลาเกือบสองปีแล้วที่พวกเราเข้ามาเรียนที่จีน ถึงแม้จะเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนที่พวกเราจะเรียนจบแล้ว แต่ก็แอบกังวลใจว่าสถานการณ์ในฐานจะยังดีอยู่รีเปล่าเพราะไม่เคยได้รับข่าวสารเลย ทั้งในเราก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง เราไม่รู้ว่าเราจะได้กลับไทยไหม เราไม่รู้ว่าฐานที่มั่นถูกตีแตกรึเปล่า จนสุดท้ายเราแทบไม่รู้ว่ามันเป็ครั้งสุดท้ายรึเปล่าที่เราจะได้เจอหน้าลูกแก้ว ไม่รู้เลย ไม่รู้จริงๆ............
1K
