บทที่50 ดูดกลืนพลังชีวิต
ภายใต้การโจมตีของหมิงหลง พลังนั้นเทียบเท่าเจ็ดในสิบส่วนของระดับขอบเขตปราณปล่อยพลัง เจตจำนงแห่งดาบถูกยกระดับขึ้นอย่างเด่นชัด นี้เป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นกับสิ่งที่เขาได้เก็บเกี่ยวจากคัมภีร์เจตจำนงศาตราวุทธ‘จ้าสิงโต หมี กิ้งก่า กอลิล่า เป้าหมายของพวกเจ้าคือเจ้าตัวสีเขียว จัดการมัน’ หมิงหลงส่งกระแสจิตสั่งพวกมันประกายแสงสีแดงควบรวมกันเป็นกลุ่มก้อนนับสิบ พุ่งวาบไปยังทางหมิงหลงราวกับอุกาบาต ตกลงมาจากเบื้องบนบรรยากาศรอบบริเวณแปรเปลี่ยนเป็นร้อนระอุอย่างฉับพลัน แรงบีบอัดอากาศพร้อมปลดปล่อยพลังทำลายล้างนัยน์ตาของหมิงหลงหดแคบลงกลายเป็นแววตาคมกริบ มีเม็ดเหงื่อโฉลมกายเล็กๆสิบดาบรวมหนึ่ง!!ชายหนุ่มเริ่มโครจรตามเคล็ดวิชาจักรพรรดิวายุทั่วทั้งกาย แสงสีขาวร้อมรอบร่างกายเต็มไปด้วยกระแสลมปั่นป่วนชั้นอากาศ ร่างกายทุกส่วนบิดเกร็ง ก่อนจะส่งพลังทุกส่วนของร่างกายไปยังดาบ พร้อมปลดปล่อยเส้นแสงดาบนับสิบ เข้าปะทะ ลูกบอลเพลิงกว้างยาวหนึ่งเมตรนับสิบลูกตูมม!!บนอากาศกลับกลายเป็นทะเลเพลิงในทันใดพลังปราณควบรวมพลังจิตของเขาปลดปล่อยออกไปเต็มสิบส่วน ทว่ายังคงเป็นรองพลังของมันหลายส่วน อากาศหายใจในอากาศถูกเผาไปกับเปลวเพลิง การหายใจนั้นติดขัดเล็กน้อยม่านหมอกเปลวเพลิงถูกแหวก ปรากฏราชาเหยี่ยวอัคคี พร้อมพายุอัคคีย่อมตามหลังมาติดๆ พุ่งเข้าโจมตีหมิงหลงความน่าเกรงขามของราชาเหยี่ยวอัคคี ที่มีขนปีกเป็นดั่งเกราะเพรช แสงสุริยันถูกบนบังภายใต้ปีกอันมหึมา ด้วยความกว้างนับ12เมตร ‘เจ้าตะขาบพิษเข้าปะทะมัน!!’ เท้าของหมิงหลงตวัดวูบ หายไปในอากาศธาตุ ปรากฏตัวอีกที่ด้านหลังเจ้าตะขาบพิษเขาจำเป็นต้องรักษาระยะห่างเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะตรงๆ จากประสบการณ์ในคราก่อนทำให้ทั้งร่างกายของเขาด้านชาหนึบ หากจำเป็นจริงๆก็ไม่เกรงกลังแต่อย่างใด ในเมื่อเขามีทักษะฟื้นฟูอันยอดเยี้ยม อย่างทักษะดูดกลืนพลังชีวิต บาดแผลสาหัสเพียงใด ขอแค่มีแหล่งดูดกลืนพลังชีวิตนับว่าเป็นพอคมเขี้ยวกรรไกรอันแหลมคม ปะทะเข้ากับ จงอยปากอันใหญ่โตอย่างรุนแรง ตูมม!พลังโจมตีอันหนักหน่วงในขอบเขตที่สูงกว่าบวกกับ การดำดิ่งลงสู่ผืนปฐพีได้เสริมพลังโจมตีอีกเท่าตัว ร่างเจ้าตะขาบพิษถูกส่งลอยไปกระทบกับกำแพงภูเขา จนผนังหินอันแข็งแกร่งถูกบดขยี้เป็นหลุมบ่อซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าเจ้าตะขาบพิษไม่ใช่คู่มือของราชาเหยี่ยวอัคคี เขาเพียงต้องการจังหวะที่มันจะหาเผยช่องโหว่จากจุดอ่อนของมันนภาไร้เงา !!ฟุ่บ!!ร่างของหมิงหลงหายไป ทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันย่อมๆกระจายออกไปด้านหลังราชาเหยี่ยวอัคคีปรากฏร่างของชายหนุ่มลอยคว้างอยู่บนอากาศ พลังปราณวายุที่น่าพรั้นพรึงได้ระเบิดออกคมดาบจิตวายุ!!ปีกทั้งสองถูกพลังคมดาบสายลมแหวกอากาศ พุ่งเข้าโจมตีอย่างจังซับบ!! ร่างของราชาเหยี่ยวอัคคีถึงกับสั่นสะท้าน พร้อมเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแกว้กกก!!รอยฟันบาดลึกเข้าไปถึงกระดูกด้านใน จนเป็นแผลเหวอะ ไม่อาจใช้ปีกบินได้อีกต่อไปจุดอ่อนถูกสร้างขึ้นเป็นผลสำเร็จ!ส่วนทางด้านราชาเหยี่ยวเมฆาอีกตัว กำลังถูกกลุ้มรุมจากสัตว์อสูรทั้งสี่ ทว่าผลลัพธ์กลับออกมาสูสี ราชาเหยี่ยวเมฆาก็ได้รับการช่วยเหลือจากบริวารของมันเช่นกัน ทางด้านเหยี่ยวเมฆาไม่กล้าเข้าโจมตีอย่างบุ่มบ่าม มันคอยรักษาสถานะการณ์และคอยโจมตีเว้นระยะห่างจากบนนภาหมิงหลงไม่ได้หวังให้พวกอสูรหุ่นเชิดชนะซะทีเดียว แต่หวังให้ราชาทั้งสองแยกออกจากกัน มันคือแผนการที่เขาคิดไว้ !เพื่อเป็นการง่ายในการจัดการทีละตัวหมิงหลงในตอนนี้เข้าปะทะกับราชาเหยี่ยวอัคคีโดยตรง ประสิทธิภาพพลังของมันลดลงอย่างมาก จากการสูญเสียทักษะการบิน การโจมตีของมัน ใช้จงอยปาก กงเล็บบ้าง พ่นอัคคีบ้าง ทว่ามันกลับเชื่องช้ายิ่งนัก บริเวณการปะทะนั้นรุนแรงมากจนไม่อาจมีเหยี่ยวตัวอื่นเข้ามาสอดแทรกระหว่างการต่อสู้ของทั้งสอง การปะทะกันผ่านไปหลายร้อยกระบวนท่าหมิงหลงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี แม้มันจะถูกลดทอนพลังลงหลายส่วนหมิงหลงมองเห็นโอกาสที่ดี ที่จะทดลองใช้ทักษะดูดกลืนพลังชีวิต มาฟื้นฟูร่างกายฟุ่บ!!หมิงหลงหายไปด้วย นภาไร้เงา ปรากฏอีกทีก็มีเหยื่ยวเมฆาที่ถูกกำลำคออยู่ในมือ พร้อมสำแดงทักษะใหม่ออกมาดูดกลืนพลังชีวิต!!พลังสีแดงค่อยๆไหลออกจากร่างกายของเหยี่ยวเมฆา เข้าสู่ร่างกายหมิงหลง จนในที่สุดเหยื่อก็กลายเป็นเหือดแห้งและตกตายลง เพียงไม่เกินสิบวินาที‘พลังสีแดงยังคงไหลเวียนในร่างกายของข้า รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งได้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย’ ไม่นานหมิงหลงก็นำพลังเหล่านั้นมากลั่นแปรสภาพมารักษาร่างกายแทนความรู้สึกที่ได้รับ ความเหนื่อยล้า บาดแผล รอยช้ำ อาการชาที่เกิดขึ้นถูกบรรเทาลงสองในสิบส่วน ‘พลังชีวิตคงไม่พอสินะ ข้ามีความรู้สึกว่าพลังชีวิตสามารถนำมาใช้ได้หลากหลายรูปแบบนัก’ ความสามารถของทักษะนั้น กล่าวได้ว่าไม่เสียใจที่ได้ดูดซับมันเลยแม้แต่น้อยไม่นาน หมิงหลงก็ไล่ดูดกลืนอยู่พักนึงก็กลับไปปะทะกับราชาเหยี่ยวอัคคีต่อ มันวิ่งตรงเข้ามาพร้อมโจมตีด้วยจงอยปากอันแหลมคมเข้าใส่หมิงหลง ทว่าชายหนุ่มกลับกลายเป็นภาพเบลอหายไปจากตรงนั้น แม้มันจะพลาดเป้า ด้วยสายตาเหยี่ยวของมัน กลับติดตามหมิงหลงได้ทันท่วงทีตูมม! ตูมม!!