ข้างนอกหมู่บ้าน เป็แนวป่าทึบที่อุดมสมบูรณ์อย่างมากแต่ทำไมคนในหมู่บ้านถึงดูขัดสนกันนะแล้วไอ้เื่หมูป่านี่มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง
ผมเดินออกมาก็สอบถามเฟิร์สทันที
“เฟิร์ส ยังสามารถค้นหาได้เหมือนเดิมไหม”
“ได้ค่ะ เพียงแต่ระยะค้นหาจะลดลงมากกว่าครึ่งนะคะ”
“แล้วตอนนี้สามารถค้นหาได้ไกลแคไหนครับหากปล่อยคลื่นตรงนี้ก็ราวๆสิบกิโลเมตรค่ะ ว่าแต่ทำไมนายท่านถึงไม่ใช้ทิพยจักษุคะ”
“ผมยังควบคุมไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกครับเอาเป็ว่ารบกวนเฟิร์สช่วยค้นหาชาวบ้านที่เหลือรอดได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ……ตอนนี้ตรวจพบ ชาวบ้านที่ยังมีชีวิต ห่างจากตรงนี้ไปทางทิศเหนือสองกิโลเมตร เจ็ดสิบเมตรค่ะ”
“ขอบคุณมากครับ ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าจะไปได้เร็วแค่ไหนลองดูหน่อยแล้วกัน” ว่าแล้วผมก็พุ่งตัวหายเข้าไปในป่าทันทีเอาเป็ว่าพลังยังเหลือเยอะพอสมควร(ตรงไหน)
ทางด้านชาวบ้านที่ยังมีชีวิต
ตู้มมมมม! ! ! อึกกกกก! ! !
ชายคนหนึ่งกำลังอยู่ในท่าที่หมดสภาพแขนหัก ขาหัก ลำตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อยรอบๆตัวมีแต่แผลเหวอะหวะดูน่ากลัว แต่เขาก็ยังพยายามคลานไปเรื่อยๆด้านหลังเขามีหมูป่า ใช่หมูป่า ตัวสูงประมาณ เอ่อสามเมตร เขี้ยวตรงหน้าโค้งยาวแลน่ากลัว กำลังตั้งหลักแล้วก็พุ่งเข้าหาชายคนนั้นทันที
“ข้าน่ะ จะมาตายตรงนี้ไม่ได้ อึก ต้องเอาอาหารนี่ไปให้ลูกๆก่อน”ด้วยความมุ่งมั่น เขากลั้นความเ็ปทั้งหมด ฝืนตะเกียกตะกายร่างที่มีแต่าแมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้าน แต่ว่าเมื่อเขาหันไปดูด้านหลังก็เจอกับเ้าหมูพุ่งมาอย่างสุดแรงภาพที่เห็นตรงหน้ามันติดตาอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกถึงความตายที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ระหว่างที่ตาเขากำลังค้างนั้นก็เห็น
กึก! ! ! ครืดๆๆๆ
หมูป่าถูกหยุดไว้ด้วยมือสองข้างของบุรุษผู้หนึ่งจากนั้นเขาก็ง้างหมัดต่อยไปที่หมูป่าั์ตัวนั้นทันที
ตูม! ! ! !
เสียงหมัดกระทบกับหัวของหมูป่าดังกึกก้อง กับภาพของหมูป่าลอยละลิ่วไปกระแทกกับต้นไม้หักหลายต้น
และอีกภาพหนึ่ง เขาเอามีดออกมา แล้วทำการแล่เนื้อหมูป่าอย่างรวดเร็วเขาเก็บใส่กระเป๋าใบเล็กๆใบหนึ่ง จนตอนนี้เหลือแต่กระดูกหมูเท่านั้น มันจะเร็วเกินไปแล้ว
แต่ว่า
อู๊ด!!! ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงของหมูป่าดังขึ้น ภาพที่เห็นต่อมาคือ หมูป่าตัวสูง 3 เมตร 4 เมตร 6 เมตร จำนวนไม่ต่ำกว่า15 ตัว กับตัวที่สูง 10 เมตร 1 ตัว กำลังประจันหน้ากับหนุ่มนั่นอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงเขาพูดเป็ภาษาอะไรไม่รู้
“เฮ้ย ห่าเหวตะเลวแตกแดกปลาดุกพ่อมึงฟลุกจุกน้ำตาย เว้ยยยยยยย
หมูป่าบ้าอะไรวะ ตัวสูงเป็เมตรแล้วนี่มีเป็ฝูงอีก ตรูจะบ้าตาย เฮ้ยยยย แล้วจะจัดการไงดีเนี่ย” หลุดแล้วมาตรเมิด ไม่เหลือแล้ว เหอๆ
“เอาไงดี เอาไงดี เ้าหมูช่วยคิดหน่อยดิ” ผมหันไปถามความคิดเห็นของหมูตัวสูงเป็เมตร(สูงมากกว่าเมตรอีกเฟ้ย)แต่คำตอบที่ได้คือพวกมันพุ่งมาหาผมทันที เว้ยยย บอกกันหน่อยว่าจนชนก็ไม่เสียหายนะเว้ยไอ้หมูบ้า
“ไม่มีทางเลือกแล้วจัดการแร่เนื้อทำเสบียงแม่ม” ผมบ่นกับตัวเองแล้วจับมีดแร่เนื้อระดับS ให้แน่นทันที แล้วจากนั้นผมก็พุ่งไปตวัดเส้นเืใหญ่ตรองคอของหมูตัวสามเมตรทันทีจากนั้นก็เอี้ยวตวัดข้อเท้า ทั้งสี่ของมัน ตามด้วยะโเฉือนสะดือมัน ทันที มันร้องอู๊ดด แล้วล้มลงดิ้นกับพื้นจากนั้นผมก็ทำแบบนี้กับตัวต่อไปเรื่อยๆจนถึงตัวสุดท้าย แต่ตัวสุดท้ายมันใหญ่ไปแฮะมีดเฉือนไม่ค่อยโดนจุดสำคัญ ผมจึงประเคนหมัดไปตู้มหนึ่งแล้วปามีดเข้ารูหูซ้ายทะลุหูขวาทันที มันล้มลงดิ้นพรวดๆกับพื้นยังไม่ทันไรผมก็วิ่งไปเก็บมีดแล้วจัดการแร่เนื้อมันทันทีด้วยความรวดเร็วและผมก็ทำอย่างนี้กับทุกๆตัว (สรุปว่ามันยังไม่ตาย นายก็แล่เนื้อมันออกเลยว่างั้นไอ้...)
จนตอนนี้ในกระเป๋า มีหนังหมู เนื้อหมู เขี้ยวหมู และเครื่องในหมูบรรจุอยู่ และผมก็รู้อีกอย่างว่าสัตว์พวกนี้ไม่ดรอบของแฮะ(นี่มึงไม่ฟังที่มาเรียพูดใช่ไหม)แสดงว่าเป็โลกจริงๆสินะ(ไม่ได้ฟังจริงๆสินะ:ไรท์)
ผมง่วนอยู่สักพักก็สังเกตเห็นลุงเขาหอบหายใจแฮกๆแล้วจึงรีบหยิบน้ำยาเพิ่มเืระดับ A กรอกปากทันทีไม่รู้ว่าจะได้ผลหรือเปล่า แต่พอสักพัก ผลก็ปรากฏ แผลของลุงเขาค่อยๆสมานกระดูกค่อยๆกลับคืนรูปเดิม ไม่นึกว่ามันจะทำได้แฮะ ไอ้น้ำยานี่เนี่ย เอ่อ แล้วมันเอาทฤษฏีไหนมาวะ น้ำยาเพิ่มเืสมานแผลได้เนี่ย เว้ยยยยคอยดูเถอะ เมื่อผนึกคลายเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่ ถามว่าผมจะทำอะไรนะเหรอผมก็จะหาทางกลับบ้านไง อยู่ไปก็ปวดหัว ไอ้โลกนี้เนี่ย
ถามว่าทำไมผมถึงรั่วได้ขนาดนี้นะเหรอหนึ่งคือผมเป็มนุษย์ครับมีความรู้สึก เมื่อมีอะไรมากระทบก็ต้องมีอารมณ์ทั้งหลายเหมือนกัน สองก็เพราะไม่รู้นะสิครับ รู้แต่ว่า่นี้อารมณ์แปรปรวนบ่อยมากแฮะ
มาเข้าเื่เหมือนลุงเขาจะสลบไปแล้วนะครับ ผมต้องแบกเขากลับหมู่บ้านสินะ แต่ว่าก่อนกลับหมู่บ้านผมขอไปตัดไม้ก่อนก็แล้วกัน เมื่อกี้ตอนวิ่งมารู้สึกจะเห็นต้นไม้เนื้อดีหลายต้นอยู่ และมหกรรมล้างป่าก็เริ่มขึ้นจนถึงเย็น
ผมแบกลุงเขาเดินเข้ามาในหมู่บ้านก็เห็นชาวบ้านส่วนใหญ่ยังอยู่ตรงลานหมู่บ้านลานที่กว้าง 100 คูณ 100 เมตรพอผมเดินผ่านประตูหมู่บ้านเข้ามาก็มีชาวบ้านหลายคนวิ่งมาช่วยพยุงลุงที่ผมแบกทันทีแล้วเขาก็ถามไถ่ถึงเื่ๆต่างๆอีกเยอะ ผมก็ตอบเบี่ยงๆไป
“คุณพ่อ คุณพ่อจริงๆด้วย”เสียงของมาเรียดังขึ้นตรงหน้าผมแล้วเธอก็วิ่งเข้ามาดูอาการของพ่อเธอเอง เมื่อเธอดูอาการของพ่อเธอจนหายห่วงแล้ว
“คุณออฟ” เธอโผกอดผม เฮ้ยยยย แต่ผมก็ทำหน้านิ่งไว้ แต่สายตาของชาวบ้านที่มองมานี่สิมองอย่างกับผมเป็คนรักเขางั้นแหละ เฮ้อออออ
“ขอบคุณนะคะ” เธอค่อยๆคลายกอด
“ผมบอกไปแล้วนี่ครับ ว่าจะกลับมาเห็นไหม กลับมาแล้วครับ” ผมพูดด้วยอารมณ์ที่ไม่ทุกข์ร้อนออกไป
“ค่ะ กลับบ้านกันเถอะค่ะ พรุ่งนี้เราต้องเข้าเมืองหลวงแล้วนะคะ”ว้าวว เธอตอบผมด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก
“ครับ ผมเหนื่อยแล้วล่ะขอพักก่อนนะครับ” ผมเดินนำเธอไปทันที
“เดี๋ยวฉันจะเตรียมอาหารเย็นไว้ให้นะคะ”
“อย่าพึ่งดีกว่าครับ วันนี้ผมเลี้ยงเอง”
เมื่อกลับไปถึงบ้านมาเรียผมก็นำข้าวกล่องทั้งหกกล่องออกมา เบลน้องสาวของมาเรียเห็นดังนั้นก็วิ่งกรูเข้ามาหาผมทันที
“ว้าววว พี่ชายเอาข้าวแสนอร่อยมาให้ด้วยละเย้ๆๆๆๆ” เอ่อ คือผมยังไม่ได้ให้นะครับ แต่หนูเบลหยิบไปเอง
เบล เป็เด็กหญิงหน้าตาน่ารักส่วนสูงระดับเอวของผม(ไม่รู้ว่าสูงกี่เซน อิอิ)หน้าตาเหมือนถอดโครงมาจากมาเรียเลยเบลอายุสิบสองขวบนะครับ
เมื่อเบลหยิบข้าวกล่องไปแล้วผมก็หยิบขึ้นไปบนห้องกล่องหนึ่งทันที แล้วแกล้งหลับ
ตอนดึกๆ ผมออกมานอกหมู่บ้านแล้วร่ายเวทย์นิทราที่อยู่ในความทรงจำออกมา เพื่อให้ทุกคนหลับสนิทจากนั้นผมก็เคลื่อนย้ายพวกมาเรียออกมาข้างนอก แล้วจัดการซ่อมแซมบ้านให้อย่างรวดเร็วบ้านของมาเรียตอนนี้ใหม่เอี่ยม ด้วยฝีมือของผม จากนั้นผมก็นำกระเป๋ามิติออกมาสองใบ ผมจัดการแบ่งเนื้อหมูป่า และหนังหมูป่า(คาดเอา ตัวหกเมตร 3 ตัวไว้ในกระเป๋าพร้อมกับ ใส่ข้าวสาร(หุง)ไป 100 กระสอบใหญ่ อาหารกระป๋องอีก 2,000 กระป๋อง เกลือ 10 กระสอบ น้ำดื่ม 100ถัง แล้วผมก็นำกระเป๋าไปวางไว้ข้างบนกล่องไม้ที่แกะสลักกล่องหนึ่งซึ่งก็คือผมเองที่ทำมันขึ้นมา ในกล่องนั้น มีธนูระดับ A อยู่อันหนึ่งและสร้อยคอระดับ A เส้นหนึ่งจากนั้นผมก็ออกไปข้างนอก
ผมเดินไปยังลานหมู่บ้านก็จัดการนำไม้ที่ตัดตอนเย็นมาทำเป็โรงเก็บของขนาดใหญ่ และนำเนื้อหมู หนังหมูเครื่องในหมู ไปวางไว้เป็ล๊อคๆ โดยผมกะออกมาประมาณ 8 ตัวใหญ่ ล็อคต่อไปผมนำข้าวสาร(หุง)ไปไว้ 1500 กระสอบใหญ่ เกลืออีก 500 กระสอบ อีกล็อคหนึ่งเป็น้ำ 1000 ถังล็อคสุดท้ายเป็ไม้แผ่นที่ผมแปรรูปออกมา
เมื่อทำเสร็จดังนี้แล้วผมก็ใช้เวทย์พรางตาทันทีรวมไปถึงบ้านของคุณมาเรียด้วย เพื่อไม่ให้เป็ที่ตื่นตระหนกของชาวบ้าน
ทำเสร็จทุกอย่างผมก็เข้านอนทันที อ้อผมไม่ลืมนำคุณมาเรีย ลุงบ๊อป และหนูเบลเข้าไปนอนในบ้านหรอกนะครับ
ทีนี้ก็รอให้ถึงวันพรุ่งนี้สินะและแล้วผมก็นั่งสมาธิจนถึงตอนเช้า การนั่งสมาธิครั้งนี้ ผมก็รู้เลยว่าไม่สามารถเข้าธรรมะได้ แต่ก็ทำจิตใจให้สงบ ไม่คิดอะไรดีกว่า ที่เหลือ ช่างมัน
และแล้วเวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว//
........................................................................
1K
