พรลภัสเห็นถึงสายตาพราวระยิบระยับ ที่ผู้หญิงคนที่เดินเข้าจ้องมองดูกรวีร์ เธอรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเอาซะเลยจริงๆ แต่ทำเป็นิ่งเรียบเฉย ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาให้เห็น เพราะเธออยากจะรู้ว่ากรวีร์จะเป็เช่นไร
“คุณวีขา... ดีใจจังเลยที่เจอคุณวี ่นี้คุณวีไม่ค่อยว่างหรือคะ จึงไม่แวะไปที่บาร์เลย จามน่ะคิดถึ๊งงงง คิดถึงคุณวีนะคะ”
จามจุรีเหลือบมองดูพรลภัสนิดหนึ่ง แล้วทำทีเป็ว่าพรลภัสไม่อยู่ในสายตา แต่จริงๆ ก็ไม่อยู่ในสายตาอยู่แล้วนั่นแหละ เพราะคนที่อยู่ในสายตาของจามจุรีตอนนี้คือกรวีร์คนเดียวเท่านั้น คนอื่นๆ นะเหรอก็แค่คนอื่น ที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ในขณะที่จามจุรีจีบปากจีบคอพูดกับกรวีร์ มือไม้ก็ยื่นไปจับแขนแกร่งของกรวีร์ไปด้วย
ซึ่งจามจุรีเป็ผู้หญิงที่ทำงานอยู่ที่บาร์ และเป็คนล่าสุดที่กรวีร์พาไปขึ้นเตียง แต่นั่นก็เป็่เวลาก่อนที่จะได้เจอกับพรลภัส ปกติผู้หญิงที่ทำงานที่บาร์ จะไม่มีข้อผูกมัดอะไรทั้งนั้น พอเสร็จสมอารมณ์หมาย ให้เงินแล้วก็แยกย้ายจากกันไป
แต่นั้นไม่ใช่กับจามจุรีคนนี้ เพราะจามจุรีถูกอกถูกใจกรวีร์เป็อย่างมาก ไม่ว่าจะเป็รูปร่างหน้าตา ฐานะการงานการเงิน และแม้กระทั่งเื่บนเตียง กรวีร์เผ็ดร้อนจนยากที่สาวๆ จะลืมเลือนกันไปตามๆ กัน ซึ่งจามจุรีขึ้นเตียงกับกรวีร์เพียงครั้งเดียว ก็ยังคิดถึงและโหยหามาจนถึงทุกวันนี้เลย
“ปล่อยแขน!”
กรวีร์มองจามจุรีด้วยสายตาเข้มดุ น้ำเสียงที่ใช้ก็เข้มดุไม่แพ้กัน จึงทำให้จามจุรีหน้าเจื่อน หลุบยิ้มหวานลงไปในทันที และปล่อยมือจากแขนแกร่งแต่โดยดี ถึงจามจุรีจะรับรู้ว่ากรวีร์นั้นเป็คนนิ่ง เงียบ เรียบเฉย แต่ไม่เคยได้เห็นเขาดุดันอย่างนี้มาก่อน เวลาที่เขาดุดันเช่นนี้ดูน่ากลัวมาก
“.........”
กรวีร์หันไปมองใบหน้าสวยหวานของพรลภัส ก็เห็นใบหน้าสวยหวานบึ้งตึง แต่เธอไม่พูดอะไรออกมา ทำเพียงนิ่งมองดูคนนั้นทีคนนี้ที กรวีร์จึงยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็กเอาไว้ เพราะกลัวว่าเธอจะสะบัดเดินหนีหายไป
แต่กรวีร์คิดผิดถนัด พรลภัสไม่คิดจะเดินหนีไปไหน เพราะเธอสงสัยและอยากจะรู้เป็อย่างยิ่ง ว่าผู้หญิงที่เดินเข้ามาบอกว่าคิดถึง แถมยังถือวิสาสะกอดแขนแกร่ง โดยไม่สนใจเธออย่างนี้เป็ใคร เกี่ยวข้องอะไรกับกรวีร์ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้กล้าทำตัวสนิทชิดเชื้อกับกรวีร์ได้มากขนาดนี้
“เธอไม่รู้เลยหรือไง ว่าฉันไม่ใช่ให้ใครมาทำตัวสนิทกับฉันอย่างนี้ คนอื่นๆ ไม่ได้บอกเธอหรือไง”
“เอ่อ!... จามขอโทษค่ะ จามก็แค่ดีใจที่ได้เห็นคุณ หลายวันแล้วที่คุณไม่ได้ไปที่ร้าน”
จามจุรีได้ยินเสียงเข้มดุพูดขึ้นมาอีก ซึ่งครั้งนี้รับรู้เลยว่าชายหนุ่มตัวโตค่อนข้างที่จะไม่ชอบใจ สิ่งที่จามจุรีกระทำลงไปเป็อย่างมาก จามจุรีจึงตีหน้าเศร้า กล่าวขอโทษขอโพยเขาไป
“ฉันอยากจะไปฉันก็ไป ไม่อยากจะไปก็ไม่ไป ก็เท่านั้นเอง... ในเมื่อไม่มีอะไร ฉันขอตัว”
กรวีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มดุ โดยไม่สนใจความรู้สึกของจามจุรีเลยสักนิดเดียว เพราะปกติเขาก็ไม่ค่อยชอบให้ผู้หญิงคนไหนมาทำตัวสนิทสนม ถึงเนื้อถึงตัวอย่างนี้ ถึงแม้ว่าจะเคยๆ กันมาก่อนก็ตามที
แต่ ณ ตอนนี้ มีคนเดียวที่เขาอยากให้เธอทำตัวสนิทสนม และอยากให้ถึงเนื้อถึงตัว ซึ่งก็คือผู้หญิงตัวเล็กที่เขากำลังจับมืออยู่นี่ไง แต่เธอไม่ค่อยอยากจะถึงเนื้อถึงตัวเขาสักเท่าไรเลย มีแต่เขานั่นแหละที่คอยแต่จะถึงเนื้อถึงตัวเธอ
“พรเดี๋ยวไปจ่ายเงินกัน”
กรวีร์หันมามองใบหน้าสวยหวานของพรลภัส ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม ผิดกับที่กล่าวกับจามจุรีลิบลับ พอกล่าวจบก็จับจูงมือเรียวเล็กเดินออกไปจากตรงนั้น ตรงไปยังเคาน์เตอร์จ่ายเงิน โดยไม่คิดจะสนใจจามจุรีเลยแม้แต่นิดเดียว
“บ้าจริงเลยเชียว ไอ้ผู้ชายบ้า คิดว่าตัวเองหล่อตัวเองรวย ลีลาถึงใจ จึงไม่แคร์ไม่สนใจใครเลยสินะ ชิ!”
จามจุรีสถบออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองใจ และเสียหน้าที่เข้ามาตีสนิทกับเขา ด้วยการออดอ้อนออเซาะฉอเลาะ แต่เขากลับไม่ยอมสนิทด้วยซะอย่างนี้ เป็อย่างนี้แล้ว จามจุรีคงไม่มีทางได้สานต่อกับเขาอย่างแน่นอน จึงทั้งเจ็บใจและเสียดายไปในคราวเดียวกัน
๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓
7K
