ตอนที่ 1
ยินดีต้อนรับสู่โลกใหม่
ไป๋เซี่ยหนิงสะดุ้งตื่นเพราะแรงกระแทกบนอก เธอลืมตาขึ้นมาพร้อมใบหน้าโกรธเกรี้ยว ทว่าความโกรธค่อยๆ สลายไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่เธอรู้สึกเจ็บ!
ไม่สิ ตายไปแล้วจะเจ็บได้อย่างไร
ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือตอนที่ตนกระเสือกกระสนอยู่กับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยาแ เธอทรมานใจจะขาด คิดว่าตนเองคงอยู่ได้อีกไม่นานหากไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น แต่แล้วในหัวก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้น
ไป๋เซี่ยหนิงไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไร เธอเจ็บไปทั้งร่าง หัวหูอื้ออึง รู้เพียงว่าตนเองใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ใครก็ได้ช่วยที
[ตรวจพบดวงจิตที่เหมาะสม อัตราความเข้ากันได้ 99.99% ระบบกำลังเชื่อมต่อ…]
์เหรอ…นี่คงเป็เสียงจาก์สินะ แต่เป็ไปไม่ได้หรอก เธอเป็ปีศาจงูก่อกรรมทำชั่วไว้มาก ไม่เคยสั่งสมบุญบารมีหรือบำเพ็ญเพียรอะไรกับเขาเลยจะได้รับการตอบรับจาก์ได้อย่างไร คงเป็นรกมากกว่า
[เชื่อมต่อสำเร็จ กำลังทำการย้ายดวงจิต]
ย้าย…ย้ายไปไหน สภาพข้าจะตายแหล่มิตายแหล่เช่นนี้จะไปไหนได้อย่างไร เ้าเสียงนรกอย่าเพิ่งเงียบ กลับมาช่วยข้าก่อน!
ไป๋เซี่ยหนิงกรีดร้องในใจ แต่เพียงพริบตาเดียวสติของเธอก็ดับวูบ ไม่มีความรู้สึกเ็ปทรมานใดหลงเหลืออยู่อีก เธอเหมือนจะหลงอยู่ในความว่างเปล่า ลอยคว้างอย่างไร้จุดหมาย
เธอเริ่มยอมรับการตาย แต่ไม่นานจากนั้นเธอก็ถูกบางสิ่งกระแทกและกลับมารู้สึกอีกครั้ง
แบบนี้ก็ไม่ตายแล้วน่ะสิ! ไม่ตายก็ดี ไม่ตายก็ยังล้างแค้นได้ ยังสามารถกู้คืนศักดิ์ศรีที่เสียไปคืนมาได้ เธอกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความดีใจ แต่เมื่อสังเกตเห็นสภาพความเป็อยู่โดยรอบที่ผิดแผกไปจากสิ่งที่คุ้นเคย ความดีใจก็สลายกลายเป็ควัน
ที่นี่ที่ไหน…
ขณะกำลังงุนงง เสียงนรกก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
[เชื่อมต่อดวงจิตกับร่างกายสำเร็จ ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่]
หา…???
ข้าเป็งูตัวหนึ่ง ไม่เคยได้รับการศึกษามาก่อน จู่ๆ พูดอะไรแบบนี้ขึ้นมา ไป๋เซี่ยหนิงย่อมไม่เข้าใจ
[ลงทะเบียนระบบ ผู้ใช้ : ไป๋เซี่ยหนิง โปรดยืนยันตัวตนอีกครั้ง]
“คืออะไร…จะให้ข้าทำอะไร”
[ยืนยันตัวตน…คุณคือไป๋เซี่ยหนิงใช่หรือไม่]
“ใช่ ข้าคือไป๋เซี่ยหนิง แห่งหุบเขาอสรพิษ ปีศาจงูั์ที่หุบเขาคือข้าเอง”
[???]
ระบบคล้ายจะหยุดทำงานด้วยความงุนงงไปชั่วขณะ ไป๋เซี่ยหนิงเองก็งงไม่แพ้กัน ยิ่งเธอมองดูสภาพความเป็อยู่โดยรอบและพิจารณาเงาของร่างที่ตนอาศัยอยู่ในกระจกก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
มนุษย์ผู้หญิงหน้าตาซื่อบื่อทั้งยังอวบอั๋นน่ากัดน่ากินในกระจกนี่คือร่างที่ตนอาศัยอยู่อย่างนั้นหรือ!
ไป๋เซี่ยหนิงอยากกรีดร้องดังๆ ให้คอแตก เธอเกลียดมนุษย์! มนุษย์เป็แค่อาหารสำหรับเธอ…สิ่งมีชีวิตชนิดนี้นอกจากเป็อาหารแล้วก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ทำลายธรรมชาติ ทำลายสิ่งมีชีวิตอื่น บางคนพอมีฝีมือหน่อยก็มาตามล่าจองล้างจองผลาญพวกปีศาจอย่างเธอ ทั้งที่ปีศาจบางคนก็ไม่ได้ไปทำอะไรพวกเขาสักหน่อย ยิ่งคิดก็ยิ่งขยะแขยง
[ตรวจพบการต่อต้านของดวงจิต ขอถามความสมัครใจอีกครั้ง คุณไป๋เซี่ยหนิงยินดีผูกดวงจิตและทำภารกิจกับระบบกอบกู้โลกหรือไม่]
“ยินดีแล้วอย่างไร ไม่ยินดีแล้วอย่างไร ข้าออกจากร่างนี้ได้หรือ” เธอถามเสียงเรียบ ดวงตากลมโตที่เคยดูซื่อๆ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็เ็า ร่างกายแผ่รังสีบางอย่างออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงจิตของเธอค่อยๆ ผสานเข้ากับร่างกายนี้ช้าๆ
[หากโฮสต์ยินดี ระบบจะทำการเริ่มต้นภารกิจทันที แต่หากไม่ยินดี ระบบจะยกเลิกการเชื่อมต่อและส่งโฮสต์กลับร่างเดิม]
กลับร่างเดิมอย่างนั้นหรือ… ไม่ใช่ว่าข้าตายไปแล้วหรือ ข้าจำได้ว่าข้าตายแล้วนะ
“อย่ามาหลอกข้านะ ข้าจะกลับร่างเดิมได้อย่างไร ข้าตายไปแล้ว!” เธอกรีดร้องเสียงแหลม คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็ปม
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ตอบกลับอย่างไร้ความรู้สึก
[ไม่ผิด ดวงจิตของไป๋เซี่ยหนิงออกจากร่างเดิมเนื่องจากเสียชีวิต] สิ้นเสียงก็มีหน้าจอปรากฏขึ้นเบื้องหน้าท่ามกลางอากาศว่างเปล่า ไป๋เซี่ยหนิงใมากแต่เธอก็ตั้งสติโดยเร็ว ตั้งใจดูภาพบนหน้าจอ
มันปรากฏร่างเดิมของเธอให้เห็น — งูขาวที่เคยสง่างาม เงาสะท้อนของตนเองที่เธอจดจำได้อย่างแม่นยำ ชุดสีขาวที่เธอชอบใส่ประดับด้วยลายเมฆเลือนลาง บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยโลหิตสีแดงเข้มจนดูเหมือนลายใหม่
เธอยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางภาพฝันร้ายขณะที่ท่อนร่างของตนเองค่อย ๆ แปรเปลี่ยน
กล้ามเนื้อแตกขยาย เสียงกระดูกดังกรอบแกรบในความเงียบงัน
ร่างอันอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็งูั์สีขาว ตลอดทั้งลำตัวเต็มไปด้วยาแเหวอะหวะ เนื้อบางจุดยังมีเปลวไฟลุกไหม้อยู่ราง ๆ
มันไม่ใช่แค่ภาพทรงจำ มันคือคำตัดสิน
แล้วเขาก็ปรากฏตัว—ชายผู้ถือดาบนิลวาววับ ใบหน้าของเขานิ่งเสียจนน่าขนลุก ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีแววลังเล
เขาเงื้อดาบขึ้น และในการฟันเดียว—ลำตัวของเธอขาดออกเป็สองท่อน
โลหิตพุ่งออกมาราวน้ำพุ ราวกับภาพนั้น้าสาดซัดทุกสิ่งในใจของเธอให้แตกกระจาย
“เอาไปแบ่งกันกิน” เสียงของเขาดังขึ้นชัดเจน ราบเรียบ... แต่แทงลึกกว่าดาบเสียอีก
เสียงเฮจากสมุนปีศาจของเขาดังลั่น และเพียงไม่นาน คบเพลิงดวงหนึ่งก็ถูกโยนเข้าสู่ร่างท่อนบนของเธอ
กลิ่นไหม้
กลิ่นหนังสดที่เธอจำได้แม่น
เสียงลุกไหม้ที่ไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่เป็ไฟจากพลังปีศาจอันบริสุทธิ์
“เหยียนหลัว…ไอ้งูสารเลว ข้าดีกับเ้าทุกอย่าง แต่เ้ากลับทำกับข้าแบบนี้! ฟ้าดินเป็พยาน ข้าไม่อาจอยู่ร่วมโลกกับมันได้อีกต่อไป” หญิงสาวกรีดร้อง ดวงตาสั่นระริกจากความโกรธเกรี้ยวที่เกือบกลืนกินเธอทั้งเป็ มือเรียวจิกลงบนฝ่ามือของตัวเอง เืไหลซึมออกมาจากซอกเล็บ แต่เจ็บแค่นั้นนับว่าไร้ค่าเมื่อเทียบกับาแในใจ
“วันนี้ข้าไม่ตาย… วันหน้าจะเป็วันตายของเ้า”
ไป๋เซี่ยหนิงกัดฟันกรอด เธอพยายามควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ให้พลุ่งพล่านมากเกินไป ดวงตาคู่งามแดงก่ำด้วยความแค้น
“ข้ายินดีรับภารกิจเชื่อมต่อกับระบบอะไรนั่น ขอเพียงข้าได้อาบเืสารเลวของมัน ข้ายินดีทำทุกอย่าง!”
ระบบเงียบไปชั่วขณะ มันกำลังประเมินผลว่าจะยอมแลกข้อตกลงกับเธอหรือไม่ แต่แล้วมันก็ตกลง
[ได้ เริ่มต้นเชื่อมต่อระบบกอบกู้โลกกับไป๋เซี่ยหนิงใน 3…2…1]
2K
![[นิยายแปลจีน] ทะลุมิติไปเป็นเพื่อนสมัยเด็กของหวานใจในนิยาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119563_54554754.webp)
