ในความเงียบสงบของยามค่ำคืน คฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ร่มรื่น สำหรับ แพรพิมพ์ หญิงสาวผู้รักโลกส่วนตัวและความสันโดษ บ้านหลังนี้เปรียบเสมือนรังนอนที่แสนปลอดภัยและเป็ส่วนตัวที่สุดที่เธอร่วมสร้างมากับ ภพ สามีหนุ่มผู้เป็นักธุรกิจใหญ่ เธอใส่ใจจัดแต่งทุกซอกมุมของบ้านเพื่อให้มันเป็พื้นที่ปิดที่เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรี ปราศจากสายตาคนภายนอกรบกวน
ค่ำคืนหนึ่งในห้องนอนใหญ่ชั้นบน แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องบรรยากาศอบอุ่น แพรพิมพ์สวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวบางเบา เอนกายอิงเตียงนุ่มรอคอยสามี ภพเดินออกมาจากห้องน้ำพลางลูบผมของเธอเบาๆ ก่อนจะเริ่มพูดคุยหยอกเย้าเื่แผนการเดินทางไปต่างประเทศของเขาในวันพรุ่งนี้
“ทริปนี้พี่ต้องเดินทางยาวนานหลายสัปดาห์เลยนะครับพิมพ์ คงคิดถึงพิมพ์แทบแย่เลย แต่เพื่อโปรเจกต์ใหญ่ของบริษัท พี่จำเป็ต้องไปดูหน้างานด้วยตนเองครับ” ภพเอ่ยด้วยรอยยิ้มละมุน พลางหอมแก้มเนียนของภรรยาเบาๆ
“พิมพ์ก็ต้องคิดถึงพี่ภพเหมือนกันค่ะ บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ พอไม่มีพี่ภพอยู่ พิมพ์ก็คงเหงาน่าดูเลย” แพรพิมพ์ตอบพลางกระชับกอดสามีอย่างแสนรัก ปูพื้นฐานความโดดเดี่ยวและความห่างเหินที่กำลังจะมาเยือนเธอในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
ภพทรุดตัวลงนั่งกุมมือเรียวบางของภรรยาขึ้นมาลูบไล้แ่เบาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเกรงใจ ก่อนจะเข้าเื่สำคัญ “แต่พิมพ์ครับ... พี่มีเื่สำคัญของภัทร์ น้องชายของพี่อยากจะปรึกษาและขอร้องพิมพ์หน่อยครับ... ภัทร์เขาเพิ่งเรียนจบและกำลังจะเข้ามาหางานทำในกรุงเทพฯ พี่ไม่อยากให้น้องต้องไปเผชิญอันตรายหาหอพักอยู่คนเดียวข้างนอก พี่เลยอยากจะขออนุญาตพิมพ์ ขอให้ภัทร์ย้ายเข้ามาพักอาศัยอยู่ในบ้านของเราชั่วคราวระหว่างตั้งหลัก พิมพ์จะว่าอย่างไรบ้างครับ?”
คำพูดของสามีเปรียบเสมือนหินหนักที่โยนลงกลางผืนน้ำที่เงียบสงบ แพรพิมพ์คัดค้านในใจทันทีอย่างรุนแรง ความกังวลใจและห่วงแหนโลกส่วนตัวของเธอก่อตัวเป็กำแพงหนา เธอรักความอิสระเสรีในบ้านหลังนี้ที่สุด ความสุขส่วนตัวสูงสุดของเธอคือการได้สวมใส่ชุดนอนผ้าซาตินบางเบาไร้ซับใน เดินเฉิดฉายก้าวเดินไปมาในคฤหาสน์หลังโตโดยไม่ต้องแคร์สายตาของใคร หรือบางครั้งยามที่สามีอยู่บ้าน เธอก็ชอบที่จะเปลือยกายคลอเคลียพลอดรักกันในห้องนั่งเล่นอย่างอิสระ การมีบุคคลที่สามเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเธอ ย่อมทำให้อิสระส่วนตัวอันแสนหอมหวานเ่าั้ต้องหายวับไปกับตา กลายเป็กฎระเบียบและความอึดอัดที่ต้องระวังตัวตลอดเวลา
“พี่ภพคะ... พิมพ์รักความเงียบสงบและโลกส่วนตัวของเรามากนะคะ การมีคนอื่นเข้ามาอยู่ด้วยคงทำให้พิมพ์รู้สึกอึดอัดแย่เลยค่ะ พี่ภพช่วยหาสถานที่พักที่อื่นให้น้องชั่วคราวแทนไม่ได้เหรอคะ?” แพรพิมพ์พยายามอธิบายความรู้สึกอัดอั้น
ภพกระชับมือแน่น แววตาเว้าวอนระคนเกรงใจ “พี่รู้ว่าพิมพ์อึดอัด แต่ภัทร์เขาเป็เด็กดี รักสะอาด และเรียบร้อยมาก พี่รับรองและสัญญาเลยว่าน้องจะไม่ออกมารบกวนชีวิตคู่หรือรังนอนของเราแน่นอน เขาจะอยู่แต่ในห้องนอนแขกชั้นล่าง พี่จะตั้งกฎเื่มารยาทกับเขาอย่างเคร่งครัด ได้โปรดทำเพื่อพี่และช่วยเหลือน้องชายคนเดียวของพี่สักครั้งเถอะนะครับพิมพ์”
สายตาเว้าวอนและคำขอร้องด้วยความจริงใจของสามีแสนดี ทำให้กำแพงในใจของแพรพิมพ์ค่อยๆ สั่นคลอนและทลายลงทีละน้อย เพื่อเห็นแก่ความสุขและความรักที่มีต่อสามี เธอจึงพยักหน้าจำยอมตกลงในที่สุด
“ก็ได้ค่ะพี่ภพ พิมพ์ยินยอมให้ภัทร์มาอยู่ชั่วคราว แต่พี่ภพต้องรักษาสัญญาที่ว่าจะกำชับเื่ขอบเขตความเป็ส่วนตัวกับน้องอย่างเด็ดขาดนะคะ”
ภพยิ้มกว้างโล่งอก ดึงเธอเข้ามากอดแแ่ แพรพิมพ์ซบหน้ากับอกสามี ทว่าลางสังหรณ์ประหลาดที่หาคำอธิบายไม่ได้กลับสะกิดเตือนใจเธอว่า ความผันแปรครั้งใหญ่หลวงกำลังคืบคลานเข้ามาสู่คฤหาสน์หลังนี้
---
บ่ายวันหนึ่งในสัปดาห์ต่อมา บรรยากาศร้อนอบอ้าว แพรพิมพ์ยืนสำรวจห้องนอนแขกชั้นล่างที่เธอเพิ่งจัดเตรียมความพร้อมเสร็จสิ้น เตียงนอนหนานุ่มปูด้วยผ้าสีน้ำเงินเข้มสะอาดตึงเรียบร้อย แม้จะยินยอมตามสามีแต่ในใจของเธอก็ยังหวั่นเกรงต่ออิสระที่กำลังจะเสียไป เสียงรถยนต์แท็กซี่แล่นเข้ามาจอดที่รั้วหน้าบ้านทำให้แพรพิมพ์สะดุ้งตัวเล็กน้อย สูดลมหายใจลึกและก้าวเดินออกไปยังเฉลียงหน้าบ้านเพื่อต้อนรับตามมารยาท
แสงแดดจัดจ้าสาดส่องลงบนเรือนร่างแกร่งของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวลงจากรถ ภัทร์ยืนหันหลังยกกระเป๋าเดินทางลงจากท้ายรถ เผยแผ่นหลังกว้างและไหล่หนาผึ่งผายภายใต้เสื้อยืดคอกลมสีดำธรรมดาที่รัดตึงกระชับ ทันทีที่เขาหันตัวกลับมาและก้าวเดินขึ้นเฉลียง สายตาของคนทั้งคู่ก็ประสานกันอย่างเป็ทางการ
สายลมร้อนระอุหอบใหญ่พัดผ่านเฉลียงหน้าบ้านจนปอยผมของแพรพิมพ์ไหวเอน ทั้งคู่ต่างสบประสานสายตากันนิ่งค้าง สะกดสายตาและความรู้สึกของกันและกันจนโลกเงียบงัน แพรพิมพ์หยุดชะงักงันอยู่กับที่ราวกับร่างทั้งร่างถูกสาบ หัวใจดวงน้อยสั่นสะท้านเต้นรัวเร็วโครมครามจนแทบกระดอนออกมา แก้มเนียนร้อนผ่าวและซับสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ ชายหนุ่มตรงหน้าสูงใหญ่สง่างาม ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวประติมากรรมชั้นเลิศ แววตาสีเข้มคมปลาบของภัทร์ไล่สายตามองสำรวจกวาดผ่านชุดสายเดี่ยวผ้าลินินบางเบาที่เน้นทรวดทรงเว้าโค้งของพี่สะใภ้อย่างลืมตัว ท่ามกลางลมร้อนปะทะเรือนร่าง เสน่ห์ทางเพศอันหนุ่มแน่นและรุนแรงของภัทร์ช่างตรงตามภาพของ "ชายในฝัน" ที่เธอแอบเพ้อฝันถึงในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกยามค่ำคืนที่แสนโดดเดี่ยวทุกประการ!
*‘บ้าจริง... นี่เรากำลังคิดเื่น่าอายอะไรอยู่! ตื่นสิพิมพ์ เขาคือน้องชายของสามีเธอนะ ห้ามคิดเื่พรรค์นี้เด็ดขาด!’* เธอกู่ร้องเตือนสติตัวเองในใจด้วยความตื่นตระหนก
ขณะเดียวกัน ภัทร์ที่สบประสานสายตากับพี่สะใภ้ เขาก็ต้องชะงักงันไปเช่นกัน ดวงตาสีเข้มคมปลาบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนหลงใหลในความงามสะคราญ ผิวพรรณของเธอขาวเนียนละเอียดประดุจน้ำนมล้อแสงแดด รูปร่างเต็มไปด้วยโค้งเว้าเย้ายวน และกลิ่นกายหอมดอกไม้ป่าอ่อนๆ ชวนเคลิ้มฝัน ความงามของแพรพิมพ์ส่งกระแสะเืกระแทกจิตใจของชายหนุ่มเข้าอย่างจังั้แ่ก้าวแรก
ความเงียบงันโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสอง บรรยากาศรอบกายตึงเครียดอบอวลไปด้วยกระแสเคมีแห่งแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น ทั้งคู่ยืนสบตากันเนิ่นนานโดยไม่มีใครเอ่ยคำพูดใด ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ในห้วงแห่งความรักและลับที่กำลังก่อตัว
“อ้าว... ภัทร์ มาถึงแล้วเหรอเรา!”
เสียงทักทายของภพดังขึ้นจากด้านในบ้าน ดึงทั้งคู่หลุดออกจากภวังค์ความคิดอันปั่นป่วน ภัทร์รีบเก็บสีหน้าและแววตารัญจวนลง ปรับท่าทีสุภาพนอบน้อมยกมือไหว้พี่สะใภ้
“สวัสดีครับพี่พิมพ์... ผมภัทร์ครับ ขอฝากเนื้อฝากตัวพักอาศัยร่วมบ้านด้วยนะครับ”
แพรพิมพ์สะกดจิตใจที่สั่นไหวและยกมือรับไหว้อย่างอบอุ่นตามมารยาท “สวัสดีค่ะภัทร์ ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะคะ คิดซะว่าเป็บ้านของตัวเองก็แล้วกันค่ะ”
ภพเดินเข้ามาโอบไหล่น้องชายต้อนรับอย่างยินดีและพากระเป๋าเดินนำเข้าห้องนอน แพรพิมพ์เลี่ยงตัวเดินเร็วเข้าครัวเพื่อตักน้ำเย็นมาต้อนรับเพื่อลดความประหม่าอึดอัด ในขณะที่ยืนเทน้ำเย็นลงในแก้วใส มือของเธอยังสั่นเทาไม่หาย เสียงภพหัวเราะพูดคุยอย่างสนิทสนมกับภัทร์แว่วดังมาจากห้องนั่งเล่น ยิ่งตอกย้ำให้แพรพิมพ์เกิดความรู้สึกปั่นป่วนในใจ กลิ่นอายความผิดศีลธรรมและความบาปในใจที่ยังไม่เกิดขึ้นเริ่มก่อตัวเงียบเชียบช้าๆ รอยร้าวในกำแพงศีลธรรมที่เคยแ่าเริ่มกรีดรอยเล็กๆ ที่เธอยังไม่อาจล่วงรู้ได้เลย
1K
