เกิดใหม่...เป็นเจ้าแม่ขนมเปี๊ยะ ( 餅家女王Reborn...as The Mooncake Queen )

"สถานีต่อไปสะพานควาย ...The Next Station Saphan Khwai”

กรุงเทพฯยามเย็นในปลายเดือนกันยายน
สายฝนโปรยบาง ๆ จากฟ้าสีเทาน้ำขังตามร่องฟุตบาทผสมเศษใบไม้และกลิ่นน้ำท่วมเฉอะแฉะจนคนเดินเท้าต้องเบี่ยงหลบ
พลอยยืนอยู่ตรงบันไดสถานี BTSสะพานควายมองป้ายชื่อสถานีอย่างเหม่อลอย

“ควาย...แม่นแท้ข้อยกะควายนี่แหละ”
เธอพึมพำทั้งที่น้ำตาไหลแห้งคาแก้ม

กระเป๋าผ้าใบเก่าห้อยอยู่บนไหล่รอยขาดตรงหูหิ้วปริแตกจนเผยให้เห็นกล่องพลาสติกใสใบเล็กข้างใน —กล่องที่บรรจุขนมเปี๊ยะฝีมือเธอเอง

ของชิ้นสุดท้ายที่ยังเหลือจาก“ความฝัน” ที่เธอเคยมี

—

อดีตเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
พลอยเคยเป็๞พนักงานออฟฟิศฝ่ายบัญชีมีแฟนหนุ่มที่คบกันมา๻ั้๫แ๻่มหาวิทยาลัย และเคยฝันอยากเปิดร้านขนมเล็ก ๆ ใช้สูตรที่คุณยายแอบจำตอนไปทำงานร้านขนมเปี๊ยะแถวเยาวราชในวัยสาว

วันนี้...ทุกอย่างพังหมด

เธอถูกเลิกจ้างกะทันหันบริษัทล้มละลาย
แฟนที่เคยบอกจะดูแลกันตลอดชีวิตหันไปควงเลขาสาวหน้าใหม่
เงินเก็บที่เคยมีถูกนำไปจ่ายค่ารักษายายก่อนจากไปเมื่อเดือนก่อน
ค่าเช่าห้อง...ค้างมาสามเดือนแล้ว

และที่แสบสุด —ขนมเปี๊ยะสูตรของเธอที่อร่อยจนมีคนต่อคิว
กลับไม่มีใครลงทุนร่วมต่อ เพราะ “มีคู่แข่งนับร้อยรายในแพล็ตฟอร์มต่างๆ และมันไม่ทันสมัยพอจะขายออนไลน์ได้”

“เอาเถอะ...ถ้าโลกนี้ไม่มีที่ให้คนแบบเราอยู่ก็ไม่ต้องอยู่ก็ได้”

เธอขึ้นไปบนชานชาลา
ฝนยังไม่หยุดตก
ขอบฟ้าสีหม่นสะท้อนบนรางรถไฟที่ยาวเหยียดไร้ปลายทาง
พลอยยืนตรงมุมหนึ่งหลบจากกล้องวงจรปิด เธอไม่ร้องไห้อีกแล้ว

มือหนึ่งกุมกล่องขนมแน่น
มืออีกข้างเอื้อมออกไป...ก้าวเล็ก ๆแต่อาจใหญ่ที่สุดในชีวิต

แต่ก่อนที่เท้าจะก้าวพ้นขอบราวกั้น—
เสียงดังเปรี้ยงฟ้าฟาดจากเหนือหัวพร้อมลมแรงปะทะหน้าอย่างจัง

เธอเซถอยหลังเสียหลัก
กล่องขนมหลุดมือ กลิ้งหล่นพื้น
ก่อนภาพทั้งหมดจะดับวูบ....

กลิ่นอะไรบางอย่างลอยมา...ไม่ใช่ควันรถไม่ใช่กลิ่นฝน
แต่เป็๲กลิ่นหอมของ “แป้งอบถ่าน” และ“ถั่วบดกวนด้วยน้ำตาลทรายแดง”

“...เอิ่ม...ขนมเปี๊ยะเหรอ?”
พลอยค่อย ๆ ลืมตา

เธอไม่ได้อยู่บนสถานีรถไฟฟ้าอีกแล้ว
ตรงหน้าเธอคือเตาไฟอิฐเก่า ๆกองถ่านร้อน ๆ ควันลอยฟุ้ง
ร่างกายเธอรู้สึกร้อน หนักและเหนียวเหนอะ
มือสองข้างดำปี๋เหมือนเพิ่งล้วงหม้อเขม่าควันมาโดยตรง

“นี่มันอะไรกัน...ข่อยอยู่ไสเนี่ย?”
เสียงตัวเองเบาแหบและไม่ใช่น้ำเสียงเดิมที่เธอคุ้นเคย

ตรงกระจกทองเหลืองเก่าๆ บนผนังไม้ เธอเห็นเงาของ “เด็กสาวผมยาว ผิวคล้ำ หน้าตาอิดโรย รอยขีดข่วนเต็มตัว”

ไม่ใช่เธอ
ไม่ใช่ “พลอย”

“ฮ่วย!ข่อยฝันอยู่บ้อ!? ฝันโลดดด!”

ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงหญิงวัยกลางคนตวาดลั่นจากข้างหลัง

“ยืนเอ๋ออยู่ทำไม!?ขนมยังไม่เสร็จอีกเหรอ นังเซียงเซียงเ๽้าเด็ก๳ี้เ๠ี๾๽!”

พลอยสะดุ้งเฮือก
หญิงคนนั้นคือใครกันนะ

และยังมีเด็กสาวอีกคนที่เดินถือพัดจีบอยู่ข้างๆ นั่นล่ะ

จั๊กแม่นไผ ดูทรงแล้วท่าทางหัวสูง น่าจะถือตัวอย่างแรง

พวกนางกำลังจ้องเธอเหมือนจะเผาให้กลายเป็๲เถ้าถ่านมากกว่าจะช่วยอบขนม

“เออเอาเว้ย...ฝันกะฝัน ข่อยสิเอาตัวรอดให้ได้ก่อนแล้วกัน”

“น้าเป็๲ใครคะ”พลอยถาม