ตอนที่11ลอบทำร้าย
สถานการณ์ตรงนั้นช่างน่าตึงเครียดเป็อย่างมากเมื่อคีย์และโพรทาเลียจ้องมองหน้ากันอย่างไม่ชอบขี้หน้าเป็ที่สุด ยิ่งทำให้คนอื่นที่อยู่ละแวกนั้นต่างพากันไม่กล้ายุ่งกับสองคนนี้เลยสักคนเพราะกลัวโดนลูกหลงมาก เบเดอร์กับเอเดอร์มองไปที่คีย์ที่กำลังจ้องมองหน้าน้องสาวพวกเขาด้วยสีหน้าที่ไม่เคยเห็นทำให้พวกเขาแปลกใจเพราะอีกฝ่ายนั้นดูเป็เด็กร่าเริง แต่ในเวลานี้นั้นช่างไม่น่าเข้าไปยุ่งเป็ที่สุด
จนแอนนาเบ็ธที่กำลังรอคีย์กลับมาจากการขนหนังสือไปอีกห้องนั้นเธอรู้สึกว่าเด็กชายหายไปเป็เวลานานจนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ก่อนจะเดินออกมาจากห้องเธอก็ได้ยินเสียงข้างนอกคุยกันอย่างเสียงดังจนเธอเปิดประตูออกอย่างแ่เบาจนเห็นลูกของเธอยืนอยู่ข้างนอกแล้วได้เห็นสถานการณ์ที่ลูกสาวคนโตของเธอนั้นกำลังจ้องเขม็งให้คีย์ทำให้สงสัยเลยว่าลูกของเธอนั้นจะทำอะไรอีกฝ่ายกัน จนกระทั่งหนึ่งในหกรู้สึกไม่ชอบใจบรรยากาศตรงนี้และเธอไม่ชอบคำพูดของพี่สาวฝาแฝดที่ต่อว่าหนังสือเป็แค่เศษกระดาษทำให้เธอนึกถึงสมัยก่อนที่อยากอ่านหนังสือแต่ก็โดนพี่สาวะโหรือไม่ชอบใจที่เธอทำอะไรก็ตามทีเธอมองไปทางคีย์ที่กล้ากับพี่สาวเธอนั้นทำให้เธอมีความกล้าที่จะต่อกรกับพี่สาวขึ้นมา
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว!!” โฟกัสะโออกมาให้ทั้งสองคนตรงหน้าเธอเลิกทะเลาะกัน
ทั้งสองคนหันไปมองคนที่สั่งให้พวกเธอเลิกทะเลาะกันสีหน้าของคีย์นิ่งอย่างไม่รู้สึกอะไร แต่สีหน้าของนูอัสกับไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายเข้ามาวุ่นวายกับเธอ
“ยุ่งอะไรด้วย!! โฟกัส” นูอัสะโใส่โฟกัสทันที
“ฉันต้องยุ่งสิ!! ถ้าแม่อยู่ที่นี่แล้วเห็นพี่เป็แบบนี้ ฉันก็จะไม่ช่วยแก้ตัวให้พี่เด็ดขาดว่าพี่ทำอะไร!!” โฟกัสขมวดคิ้วออกมาทันที
“แก!! เป็น้องฉัน!! แกต้องช่วยฉัน!! ไม่ใช่เป็น้องที่ไม่ได้เื่จริงๆ!!”
“โพร!!” เบเดอร์กับเอเดอร์ฟังน้องสาวพูดก็ไม่ชอบใจ
สิ้นเสียงของนูอัสทำให้คนเป็พี่สาวอย่างโพรทาเลียถึงกับโกรธเคืองที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นกับน้องสาวของเธอทำให้เธอกำมือจนเกือบจิกมือจนเืไหล
“ถอนคำพูดของเ้าซะ!!” โพรทาเลียะโออกมาทันที
ทุกคนต่างหันไปมองคีย์ที่ะโออกมาอย่างงุนงงว่าอีกฝ่ายถึงดูโกรธกับคำพูดของโพรทาเลียโฟกัสจ้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยกับสีหน้าและท่าทางอีกฝ่ายที่ไม่พอใจคำพูดของพี่สาวเธอ
โพรทาเลียเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมกับจ้องมองอย่างไม่ชอบใจ“ถอนคำพูดที่เ้าพูดแบบนั้นน้องสาวเ้า เดี๋ยวนี้!!”
“ทำไมล่ะ!! มันเป็น้องฉันฉันจะพูดอะไรก็ได้นี่!!”
โพรทาเลียได้ยินคำพูดนั้นจนอยากชกหน้าอีกฝ่ายก่อนจะะโใส่อีกฝ่ายอีกครั้ง
“ถึงเป็น้องสาวเ้ามันก็ไม่ใช่...สิ่งที่ควรพูดกับคนที่เป็น้องสาวเลยสักนิด!! พวกเขาไม่ใช่ขี้ข้าเ้า!!พวกเขาเป็พี่น้องเ้า เป็พี่น้องที่ออกมาจากแม่คนเดียวกับเ้า ถึงแม้...”
‘แกจะไม่ใช่ครอบครัวเดียวกับพวกเขาแต่พวกเขาเป็ครอบครัวข้า!!’ โพรทาเลียคิดอยู่ในใจ
นูอัสมองอย่างเหมือนตัวเองได้เปรียบมากกว่า “ถึงแม้อะไรล่ะ? ไม่รู้จะพูดอะไรสินะแกมันก็ลูกหมาตัวหนึ่งนั้นล่ะ วันเดอร์เลอร์”
โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างโกรธเคือง ถ้าไม่ใช่ว่าอยู่ในค่ายเธอคงซัดหน้าอีกฝ่ายไปแล้วโพรทาเลียที่กำลังโกรธจัดอยู่นั้น เธอกำหมัดเพื่อจะยกขึ้นมาชกหน้าอีกฝ่ายแต่แล้วก็มีคนคนหนึ่งที่แทรกเข้ามาอยู่ตรงหน้าของเธอ จนเธอเงยหน้ามองบุคคลตรงหน้าที่มาบังเธอไว้พอได้เห็นชายตรงหน้าที่หันหน้ามามองเธอโพรทาเลียจับจ้องมองอีกฝ่ายก็เห็นว่าเขามีผมสีดำ ดวงตาสีเขียวมรกตเหมือนเธอเขายิ้มให้เธอก่อนจะกล่าวคำทักทาย
“ขอบคุณที่ช่วยพี่สาวผมนะ วันเดอร์เลอร์”
“พี่สาว?” โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็ใครกันแน่
“ผมขอแนะนำตัวนะ ผมมีชื่อว่า มาร์โค แจ็กสันน้องคนสุดท้องของบ้านแจ็กสัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ พี่ชาย”
“อ๊ะ...มาร์โค...น้องคนสุดท้อง...”
โพรทาเลียจับจ้องมองอีกฝ่ายแล้วประมวลผลว่าอีกฝ่ายเป็ใครกันนะก่อนจะนึกภาพน้องชายที่แสนน่ารักของเธอได้นั้น ก็ใเลยว่าคนต้องหน้านั้นเป็น้องชายคนเล็กสุดของเธอจริงเหรอ
‘เดียวนะ!! มาร์โคเหรอ!! ทำไม ทำไมทำไมตัวสูงแบบนี้ล่ะ!!’
โพรทาเลียถึงกับมึนงงเลยว่าอีกฝ่ายตัวสูงกว่าเธอน่าจะสิบเิเได้ไม่นึกว่าน้องชายเธอจะตัวสูงได้แบบนี้แถมมีหน้าตาคล้ายพ่อและพี่โอราอุสมากๆแล้วเธอใช้สายตามองพี่สาวอีกสองคนของอีกฝ่าย เด็กสองคนนั้นตัวเล็กกว่าอีกฝ่ายอีกทำเอาเธอสงสัยเลยว่าครอบครัวเธอนั้นมีแต่คนหล่อ สวย น่ารัก ใช่ไหมเนี่ยยิ่งจ้องมองน้องชายเขาก็ยิ่งยิ้มให้เธอ ทำให้โพรทาเลียหน้าแดงต่อหน้าน้องชายของตนนูอัสเห็นมาร์โคมาวุ่นวายทำเอาเธอโกรธเป็อย่างมาก
“แก! มาร์โค! กล้ามาขัดจังหวะของฉันเหรอ!!”
“ห๊า!?” มาร์โคได้ยินแบบนั้นเขาหันหน้าไปหาพี่สาวทันทีพร้อมกับสีหน้าบอกบุญไม่รับ“ก็จริงที่ฉันมาขัดจังหวะของพี่ แต่ฉันมาขัดก็แค่รำคาญกับนิสัยแย่ ๆ ของพี่เท่านั้นล่ะ”
“แกว่าไงนะ!!”
“ฉันไม่พูดเป็ครั้งที่สองหรอกนะเอาไปคิดเองละกันว่าตัวเองนะ ทำตัวดีแล้วจริงๆ นะเหรอ!!”
“แก!!”
โพรทาเลียเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันเลยเธอเลยเดินถอยหลังทันที เพราะกำลังช็อกกับที่เจอมาร์โคที่ตัวสูงกับเธอแถมนิสัยที่ดูมืดมนหน่อย ๆ อีก น้องชายเธอดูเป็คนน่ากลัวไปเลยจริง ๆโพรทาเลียกำลังถอนหายใจอยู่นั้นก็มีสองสาวตัวน้องเข้ามากอดแขนทั้งสองข้างของโพรทาเลียโพรทาเลียหันไปมองทันทีว่าใครมากอดแขนเธอ พอเธอเห็นคนที่มากอดเธอเธอก็รู้เลยว่าสองคนนี้เป็ใครกันที่เข้ามากอดแขนเธอ
“หึ ๆ พี่ชายเท่จังนะคะ ช่วยพี่โฟกัสที่โดนพี่โพรทาเลียใช้คำไม่ดีนะคะ”
“จริงด้วยค่ะ พี่ชายเท่มาก ๆ เลยล่ะ”
“ขอบใจนะ...เอ่อ...พวกเ้าคือ...” โพรทาเลียเห็นทั้งสองก็รู้ว่าใครแต่ว่าอยากถามออกไปแบบนั้น
“ขอโทษค่ะที่ยังไม่ได้แนะนำตัว” ทั้งสองคนต่างพูดพร้อมกันทั้งสองคนต่างปล่อยมือแล้วมาอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายทันที
“หนูชื่อ คารีเซล แจ็กสัน ค่ะ”
“หนูก็ชื่อว่า เรน่า แจ็กสันค่ะ”
“พวกเราเป็ลูกคนที่ 6 กับ7 ของบ้านแจ็กสันค่ะ แล้วก็เป็พี่สาวของมาร์โคค่ะ!!” ทั้งสองคนจับมือกันและกันแล้วก็หมุนตัวประกบหลังเข้าหากัน
โพรทาเลียจ้องมองอย่างตะลึง แต่ว่าภายในใจนั้นกลับอิ่มใจกับความน่ารักของน้องๆ ทั้งสองของตนเอง
‘อ๊ากกกกกก!! บ้าจริง!!ทั้งสองคือคารีเซลกับเรน่าจริงๆ ด้วย น้องสาวก็น่ารักมากๆมาร์โคก็อีกคนโตมาทำไมหล่อแบบนี้ ฉันไม่อยู่ตั้งเกือบ 9 กว่าปีทำไมทุกคนถึงเปลี่ยนกันไปเยอะแบบนี้!! แต่ว่า...’ โพรทาเลียคิด
โพรทาเลียจ้องมองเด็กทั้งสองด้วยสายตาที่นิ่งเฉยไปสักระยะแล้วเธอก็ก้มหน้าตัวสั่นอยู่สักระยะทำเอาเด็กทั้งสองคนจ้องมองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นจ้องมองอะไรก่อนจะถามอีกฝ่ายด้วยความเป็ห่วงว่าเป็อะไรหรือเปล่าถึงได้ตัวสั่นแบบนั้น
“พี่ชายสั่นทำไมเหรอคะ?” คารีเซลถามเข้าไปจับแขนเสื้ออีกฝ่ายอย่างเป็ห่วง
“เป็อะไรหรือเปล่าคะ? พี่ชาย”
“ไม่เป็ไรหรอก...ข้าก็แค่...” โพรทาเลียพุ่งเข้าไปกอดเด็กทั้งสองในทันใด“งือออออ!! ทำไม...ทำไม...พวกเ้าทั้งสองถึงน่ารักแบบนี้กัน!!”
“เอ๊ะ!!” ทั้งสองคนนั้นใที่อีกฝ่ายเข้ามากอดตนเอง
ความน่ารักของเด็กทั้งสองทำให้เธอชอบใจมาก ั้แ่เด็ก ๆเธอรักน้องมาก ๆ เพราะน้องน่ารักมาก ๆ สำหรับเธอ แล้วยิ่งน้อง ๆตอนนี้ตัวเล็กไซซ์เล็กแบบนี้กอดอุ้มได้สบายมาก ๆ ระหว่างที่เธอกอดนั้นโฟกัสก็เข้ามาดันตัวคีย์ออกจากน้องสาวทั้งสองของเธอในทันใด
“วันเดอร์เลอร์ออกจากน้องฉันเดี๋ยวนี้นะ!!”
“อ๊ะ!” โพรทาเลียโดนดันออกก็รู้สึกเศร้าหน่อยๆ ที่น้องสาวเขามาขวางแบบนี้ แต่ก็ต้องทำหน้าขอโทษน้องสาว “ทะ...โทษทีๆน้องของเ้าน่ารักนี่น่า”
“ฉันรู้ว่าน้องฉันน่ารัก แต่ว่านาย...” สายตาของโฟกัสจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจขึ้นมา“ชอบเด็กเหรอ!?”
“อ๊ะ...ก็ไม่เชิงน่านะ...เมื่อก่อนข้าเคยเลี้ยงเด็กเลยชอบเด็กๆน่านะ...เลยแบบคิดว่าเป็น้องของตัวเองอะไรแบบนั้นล่ะนะ เลยพอเห็นเด็ก ๆน่ารักอย่างน้องเ้าที่ตัวเล็กแบบนี้ เลยเผลอกอดเด็กน้อยทั้งสองนะ”
โพรทาเลียอธิบายอย่างยิ้มแย้มแต่สายตาของน้องสาวมันเหมือนข่มขู่เธอสุด ๆทำเอาเธอรู้สึกว่าไม่น่าพูดแบบนั้นเลยแฮะ ก่อนที่มาร์โคจะเอ่ยพูดบางอย่างขึ้นมา
“แล้วไม่ชอบน้องที่ตัวสูงเหรอครับ?” มาร์โคโผล่หน้ามาด้านข้างอีกฝ่ายในทันที
“เย้ย!!” โพรทาเลียเห็นว่าอีกฝ่ายเข้ามาด้านข้างทำเอาเธอสะดุ้งใทันที“อะไรของเ้ากัน...เอ่อ...แจ็กสันน้อย...”
“มาร์โค!! ผมชื่อ มาร์โคช่วยเรียกชื่อนั้นด้วย แล้วก็ที่ผมถามไม่ชอบน้องตัวสูงหรือครับ?”
“เอ่อ...ก็ชอบนะ...แต่...ไม่รู้สิมันดูแปลก ๆ...ทำไมเ้าถามข้าแบบนี้กัน”
“ก็แค่สงสัยนะ!!” มาร์โคหันหน้าไปทางอื่นด้วยสีหน้านิ่งเฉย“แต่นะ พี่ชายนะ ทำให้พี่ ๆ ของผม มองพี่แบบเป็คนโรคจิตชอบเด็กแล้วนะ”
“เอ๊ะ!!” โพรทาเลียหันไปทางพวกโฟกัสทันทีพวกเขาจ้องเธอแบบแปลก ๆ ทันที “เดียวสิ!! ข้าไม่ใช่คนโรคจิตนะ!!”
สองแฝดชายรีบพุ่งตัวเขามาแซวคีย์กันในทันใดว่าอีกฝ่ายนั้นเป็โรคจิตชอบเด็กแต่ตัวคีย์ก็ปฏิเสธทันทีว่าตนเองไม่ได้เป็แบบที่พวกเขาแซวกันพวกคารีเซลเห็นท่าทางของคีย์ก็ขำกันเล็กน้อยพวกเธอเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่โรคจิตแต่ไม่รู้ทำไมตอนที่อีกฝ่ายกอดพวกเธอทั้งสองคนมันช่างรู้สึกดีและอบอุ่นมาก ๆจนอยากให้กอดอีก ระหว่างที่พวกเขาสนุกกันโดยไม่สนใจหนึ่งในนั้นมันก็ทำให้รู้สึกไม่พอใจที่คีย์มาทำให้ครอบครัวแจ็กสันมีความสุขแบบนี้แอนนาเบ็ธแอบฟังไปก็ขำไปกับการแซวของเด็ก ๆแต่เธอก็กลัวว่าคีย์จะเจอเื่ลำบากอีกแน่ ๆ เธอเลยเปิดประตูออกมาในทันใด
“เด็ก ๆ จ้ะ” แอนนาเบ็ธหันไปมองเด็กๆ ที่จับกลุ่มอยู่
“คุณนายแจ็กสัน?” โพรทาเลียหันไปมองแม่ที่เดินออกมาเธอกำลังโดนเอเดอร์กอดคออยู่
“แม่ค่ะ/แม่ครับ!” พี่น้องทั้ง6 คนต่างหันไปทางแม่ของพวกเขาทันที
“มากันแล้วสินะ แม่รออยู่เลยนะวันเดอร์เลอร์ก็ยกหนังสือที่เอาออกมาเมื่อกี้ไปเก็บอีกห้องเลยนะจ๊ะ”
“ขอรับ”
โพรทาเลียรับคำสั่ง เธอดันแขนเอเดอร์ออกจากคอของเธอก่อนจะเดินไปยกกองหนังสือที่วางไว้ข้าง ๆ ประตูห้องที่กำลังค้นของอยู่นำไปเก็บห้องวางข้าง ๆ ทุกคนต่างมองคีย์ที่ยกของไปแล้วนั้นคารีเซลก็เดินไปหาคนเป็แม่แล้วกอดในทันใด
“แม่อยากให้พวกเราเก็บเอกสารพวกนั้นสินะคะ”
“จ้ะ ช่วยหน่อยนะ”
“ได้เลยค่ะ” คารีเซลตอบรับทันที
“หนูจะช่วยด้วยค่ะ!” เรน่าพูดขึ้นทันที
“พวกหนูต้องทำยังไงก่อนเหรอคะ?” คารีเซลถามทันที
“ลูก ๆ ไปถามคีย์ละกันเดียวแม่จะไปหาพ่อเขาหน่อยนะ”
“ค่าาาาาาาาาาาาาาาา” คารีเซลกับเรน่ารับปากทันทีก่อนจะรีบวิ่งไปคีย์ทันที “พี่ชายยยยยยยยยยยยมีอะไรให้พวกหนูช่วยไหมคะ!!”
โพรทาเลียได้ยินเสียงน้อง ๆเรียกเธอเลยหันไปมองทั้งสองคนตัวน้อยมองมาที่เธอทันที
“อ๊ะ...แหะ ๆงั้นมาช่วยกันยกเอกสารและหนังสือมาห้องนี้ละกันนะ” โพรทาเลียอธิบายสิ่งที่เด็กๆ ต้องช่วยเขาทำอะไรบางอย่าง
“ค่าาาาาาาาาาาาาาาา” ทั้งสองขานตอบรับในทันใด
พอลูกสองคนไปหาคีย์แล้วแอนนาเบ็ธก็หันมามองลูกที่เหลือต่อ เธอก็หันไปหาสองแฝด
“งั้นแม่ฝากเบเดอร์กับเอเดอร์ดูแลน้อง ๆหน่อยนะ”
“ครับผม” เอเดอร์ขานรับทันที
“พวกเราจะดูแลน้อง ๆ ให้ครับ” เบเดอร์ก็รับคำจากแม่ของเขา
ทั้งสองคนเป็พี่ชายที่อายุมากกว่าเลยต้องเป็ผู้ใหญ่ดูแลน้องๆ แทน
“จริงสิ โพรทาเลียลูกห้ามหนีนะลูกยังโดนกักบริเวณอยู่คงจำได้นะ”
“หึ! ไม่ลืมอยู่แล้วล่ะ!”
แอนนาเบ็ธขมวดคิ้วก่อนจะเดินออกไป โพรทาเลียมองอีกฝ่ายที่ตอบแม่ของเธอโดยไม่มีคำว่าค่ะเลยสักนิด มันน่าหงุดหงิดสำหรับเธอจริง ๆ
“งั้นพวกเราไปเก็บของกันดีกว่านะ คารีเซลเรน่า” โพรทาเลียชวนทั้งสองคนไปทำงานทันที
“ค่ะ!!”
โพรทาเลียนำทางพาน้องทั้งสองของเธอเดินเข้าไปข้างในห้องเอกสารทันที พวกเบเดอร์ก็ตามเข้าไปด้วย ยกเว้นนูอัสที่กำหมัดแน่นมากๆ เพราะกำลังเก็บความอารมณ์ไม่พอใจในตัวคีย์พวกพี่น้องบ้านแจ็กสันก็ช่วยคีย์ตามที่อีกฝ่ายแนะนำพวกเขาก็ทำตามจนขนพวกเอกสารและหนังสือออกไปหมด พวกเขาก็เตรียมทำความสะอาดต่อนำสิ่งของทุกอย่างออกไปข้างนอกห้อง โพรทาเลียก็จัดแจงออกคำสั่งให้ทุกคนทำตามแล้วก็อธิบายเกี่ยวกับการจัดห้องเอกสารใหม่พวกเบเดอร์เห็นอีกฝ่ายเขียนอธิบายก็เข้าใจมาก ๆ พอเข้าใจแล้วพวกเขาก็ไปทำหน้าที่ทำความสะอาดในห้องนี้ทันทีแต่ก็มีใครบางคนที่ไม่ยอมทำนั้นก็คือ นูอัสที่เอาแต่นั่งอยู่กับพื้นอย่างเดียวทำเอาพวกพี่ ๆ ทั้งสองก็เข้าไปติว่าแล้วสั่งให้อีกฝ่ายทำงานเหมือนคนอื่น ๆโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายโดนพี่ ๆ ว่า เธอไม่สนใจหรอกนะว่าอีกฝ่ายนั้นจะทำหรือไม่ทำเพราะยังไงเธอก็มีพวกพี่น้องมาช่วยอยู่ดีระหว่างที่ทุกคนเช็ดทำความสะอาดตรงจุดอื่น ๆ นั้นโพรทาเลียก็ไปยกบันไดมาเพื่อเช็ดบนเพดานห้องที่ทั้งฝุ่นดำและมีใยแมงมุมเต็มไปหมดเธอทำงานโดยไม่สนใจตัวเองจะตกลงมาบางคนตรงนั้นก็มองอย่างเป็ห่วงมาก ๆที่อีกฝ่ายไม่จับบันไดแต่แล้วบางคนก็คิดที่จะแก้แค้นคือเ้าคนที่ทำให้เธอไม่สบอารมณ์สุด ๆ
ทางประตูทางเข้าบ้านใหญ่เปิดค่อย ๆเปิดออกเผยให้เห็นที่ชายหนุ่มผมทองอ่อน ๆ นั้นก็คือ ฟีนีอุสกำลังเดินเข้ามาข้างในบ้านใหญ่เขานั้นกำลังนำเอกสารรายงานเื่ที่เข้าออกไปข้างนอกเมื่อหลายเดือนก่อนมารายงานให้คุณแจ็กสันเขาเดินไปที่ห้องทำงานของคุณแจ็กสันแต่ว่าไม่เจออีกฝ่ายเลยทำให้สงสัยว่าเขาอยู่ไหน เลยลองเดินหาใครสักคนที่อยู่ที่นี่ระหว่างที่เดินอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของคนหลายคนที่อยู่ภายในห้องห้องหนึ่งเขาเลยลองเดินเข้าไปใกล้ ๆ ห้องนั้นก็เห็นว่าห้องนี้คือห้องเอกสารที่มีั้แ่เอกสารและหนังสือเต็มไปหมดเขาลองเปิดประตูเข้าไปดูก็เห็นพวกบ้านแจ็กสันอยู่ข้างใน
“นี่พวกนายนะ ทำความสะอาดให้มันดี ๆหน่อยสิ” เบเดอร์ออกคำสั่งน้องๆ ของตนเอง
“พี่ต่างหากที่ไม่ทำความสะอาดต่อนะ!! พวกหนูต้องมาทำต่อให้นะ”คารีเซลจ้องมองหาพี่ชาย
“เห้ย!! ว่าพี่ว่าทำไม่ความสะอาดเหรอ!?”
“ใช่!!”
ฟีนีอุสได้ฟังเสียงพวกบ้านแจ็กสันคุยกันก็ส่ายหัวอย่างขบขันที่พวกนี้ทะเลาะกันได้ตลอดแต่ก็สมกับเป็บ้านแจ็กสันถึงทะเลาะกันก็ยังรักกันอยู่ดี แต่เขาก็ค่อย ๆเข้าไปอยู่ข้างในช้า ๆ แล้วลองพูดให้พวกนั้นได้ยิน
“เอ่อ...มีใครเห็นคุณแจ็กสันไหม?”
แต่น้ำเสียงของเขานั้นเบาไปนิด เลยไม่มีคนสนใจเท่าไรเขาเห็นทุกคนกำลังสนใจการทำความสะอาดอยู่ เขามองรอบ ๆก็หันไปเจอคีย์ที่กำลังทำความสะอาดเพดานอยู่ เขาเห็นอีกฝ่ายก็ยิ้มออกมาในทันใดแต่แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัยนั้นก็คือโพรทาเลียหยิบถังน้ำขึ้นมายกแล้วเดินมาแถว ๆ ที่โพรทาเลีย ตอนนี้คีย์อยู่กลางห้องเลยเห็นเด่นชัดว่าจะเกิดอะไรขึ้นนั้นทำให้ฟีนีอุสเห็นว่าโพรทาเลียกำลังจะทำอะไรคีย์เธอเดินผ่านไปหาคีย์ก่อนจะแอบเตะขาบันไดสุดแรงจนมันสั่นะเืในทันใด
“คีย์!! ระวัง!!” ฟีนีอุสรีบวิ่งพุ่งตรงไปหาอีกฝ่ายในทันใด
โพรทาเลียได้ยินคำเตือนบันไดก็สั่นะเืแล้วกำลังเซล้มไปด้านหลังทำให้ตัวของเธอกำลังหงายไปข้างหลัง
“ไม่นะ!!”
ดวงตาของโพรทาเลียเบิกกว้างเลยที่เห็นว่าตัวเองกำลังจะตกจากบันไดทุกคนที่ได้ยินเสียงฟีนีอุสเตือนอะไรขึ้นมาพวกเขาก็หันไปมองกันทันทีก็เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังตกลงก่อนจะมีเสียงโครมพร้อมกับฝุ่นควันจากถุงที่โพรทาเลียเก็บไว้ข้างเอวของตนเอง
“คีย์!!!” เบเดอร์เอ่ยเรียกอีกฝ่ายก่อนจะวิ่งไปดู
“พี่ชายค่ะ!!” สองแฝดใที่คีย์ตกลงมาจากบันไดจริงๆ
พวกเบเดอร์รีบเข้าไปดูก่อนจะปัดฝุ่นควันพวกนั้นออกไปจากบริเวณนั้นจนหมดก่อนจะเห็นภาพตรงหน้านั้นก็คือคีย์อยู่ในอ้อมกอดของชายคนหนึ่งที่มาช่วยไว้แล้วอยู่ในท่าเหมือนไถลพื้นเข้ามารับในทันใดพวกเขาต่างงุนงงเลยว่าอีกฝ่ายนั้นมาอยู่ตรงนี้ได้ไง
“พี่ฟีนีอุส นาย...”
ฟีนีอุสค่อย ๆเงยหน้าขึ้นมายกมือทักทายทุกคนที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ “ไงพวก!”
เสียงอีกฝ่ายทำให้โพรทาเลียที่หลับตาปี๋อยู่ค่อย ๆลืมตาขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยแล้วเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่เจ็บอะไรเลยแต่ตรงหน้าของเธอนั้นเหมือนเสื้อผ้าสีส้มคล้ายๆ ของเธอ เธอเลยลองจิ้ม ๆ ดูก่อนจะมีเสียงนั้นดังขึ้นอีก
“จิ้มแบบนั้นฉันจั๊กจี้นะ”
“อ๊ะ!?” โพรทาเลียเงยหน้าช้าๆ ก็เห็นใบหน้าของชายหนุ่มสุดหล่อจนใ “อ๊าก!! เกรซ!!”
ฟีนีอุสจ้องมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “คิก ๆ ไง คีย์รู้สึกว่าเราสองคนเจอกันทีไร ฉันจะต้องช่วยนายตลอดเลยนะ”
“อึ้ก!!” โพรทาเลียถึงกับหันหน้าหนีด้วยความเขินอายก่อนจะเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย “ขอบ...ขอบคุณ...ที่ช่วย...เกรซ”
“อืมมมมพอนายเรียกว่าเกรซแล้วมันดูห่างเหินยังไงชอบกลแฮะ? ฉันว่านายเรียกฉันว่าฟีนีอุสน่าจะดีกว่านะ!”ฟีนีอุสกอดอีกฝ่ายไว้แน่นขึ้นพร้อมกับยื่นใบหน้าของตนเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น
“อ๊ะ!!” โพรทาเลียหันกลับไปจนใบหน้าของอีกฝ่ายใกล้ใบหน้าเธอมากๆ ตอนนี้หัวใจนั้นเต้นตึกตักอย่างรุนแรงจนใบหน้าเธอแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ “ไว้ครั้งหน้าละกัน!!แล้วก็เอาหน้าของเ้าออกไปเลย!!”
โพรทาเลียใช้มือของเธอดันใบหน้าอีกฝ่ายออกห่าง ๆจากเธอในทันใด
“อ๊ะ!! อะไรล่ะ? ฉันจะรอนายเรียกชื่อฉันละกันนะคีย์” ฟีนีอุสยิ้มอย่างชอบใจแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยอีกฝ่าย
โพรทาเลียทำหน้าต่างขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจที่อีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกแปลกๆตลอดเวลาใจของเธอเต้นตึกตักอย่างเร็วแถมอีกฝ่ายนั้นเป็คนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้เธอพึ่งรู้จักอีกฝ่ายเอง เธอสงสัยขึ้นมาเลยว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไร ระหว่างที่เธอนั้นตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบเดินตรงมาทางห้องเอกสารแล้วประตูก็เปิดออกทุกคนก็หันไปมองก็เห็นคนที่พวกเขาไม่อยากเจอจริง ๆ นั้นก็คือเพอร์ซีย์กับแอนนาเบ็ธ พ่อแม่ของเด็ก ๆ แจ็กสันทั้งสองเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่นหลังจากได้ยินเสียงดังโครมดังไปทั้งบ้านใหญ่
“เกิดอะไรขึ้นกันนะ!?” เพอร์ซีย์ะโออกมาทันที
“เด็ก ๆ ไม่มีใครเป็อะไรนะ?” แอนนาเบ็ธมาหาลูกๆ ด้วยความเป็ห่วงทันที
“ไม่มีใคราเ็ครับ...แม่ พ่อ” เบเดอร์เข้ามาพูดทันที
“แล้วเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นนะ?” เพอร์ซีย์ถามย้ำอีกครั้งอย่างสงสัย
โพรทาเลียได้ยินคำถามของพ่ออีกครั้งเธอรีบลุกออกจากอ้อมกอดของฟีนีอุสในทันทีก่อนจะลุกมามองพ่อของเธอในทันที
“ขอโทษขอรับ คุณแจ็กสัน...” โพรทาเลียโค้งขอโทษทันทีโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นตกจากบันไดไง “เพราะข้าไม่ระวังตัวเอง เลยตกลงมาจากบันไดนะขอรับ”
“คีย์ แต่ว่า…” ฟีนีอุสรีบลุกขึ้นพร้อมกับกำลังจะจะพูดบางอย่างเกี่ยวกับเื่เมื่อกี้เพราะเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายกันแน่
“ช่างเถอะ!!” เพอร์ซีย์พูดขึ้นทันที
“อ๊ะ...” ฟีนีอุสมองคุณเพอร์ซีย์ที่ไม่สนใจอะไรเลยเหรอ
“ถือว่าไม่เป็ไรก็พอแล้วล่ะ” เพอร์ซีย์มองคีย์ด้วยสายตาเยือกเย็น
พอสายตาของเพอร์ซีย์เปลี่ยนไปนั้นฟีนีอุสก็ต้องมองอย่างระแวงว่าคีย์จะโดนอีกฝ่ายทำอะไรหรือเปล่าก่อนที่แอนนาเบ็ธจะเอ่ยขึ้นมาในทันใด
“ก็จริงนะ เธอไม่เป็อะไรก็ดีแล้วล่ะนะจ๊ะวันเดอร์เลอร์” แอนนาเบ็ธเข้ามาหาคีย์แล้วยกมือขึ้นจับใบหน้าเด็กน้อยก่อนจะตรวจร่างกาย “ไม่เจ็บตรงไหนนะจ๊ะ?”
“ไม่ขอรับ” โพรทาเลียส่ายหน้าเบาๆ
“ครั้งหน้าก็ระวังละกันนะ วันเดอร์เลอร์” เพอร์ซีย์เข้ามาหาคีย์ใกล้ๆ
“ขอรับ” โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่าย
เพอร์ซีย์เห็นเด็กหนุ่มยิ้มให้เขา ทำให้เขานึกถึงรอยยิ้มของโพรทาเลียตอนเด็กเขาหันหน้าไปทางอื่นก่อนจะหันหลังกลับทันที
“ฉันไปล่ะ ต้องไปทำงานต่ออีก แอนนาเบ็ธฝากดูแลต่อด้วยนะ”
“อืม ฉันจะดูและต่อเองจ๊ะ” แอนนาเบ็ธตอบรับคำสั่งของสามีก่อนจะมองเด็กๆ ต่อ
โพรทาเลียมองพ่อที่เดินออกไป เธออยากให้เขาลูบหัวเธอเบา ๆเพื่อปลอบใจเธอที่เกือบตกลงมาตาย แต่เธอก็ลืมไปว่าตัวเองนั้นไม่มีวันตายแต่สิ่งที่เกิดขึ้นสมัยก่อนเธอก็ไม่รู้ว่าออกมาจากข้างนอกนี้เธอจะยังเป็แบบนั้นอยู่ไประหว่างที่คิดเธอก็ลืมว่าเธอกับพ่อนั้นเป็เหมือนคนไม่รู้จักกันมาก่อนแถมเธอนั้นยังเป็แค่เด็กใหม่ของค่ายด้วยสีหน้าของโพรทาเลียดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย ทำให้ฟีนีอุสเดินเข้ามาใกล้ ๆเธอพร้อมกับถามด้วยความเป็ห่วง
“นายไม่เป็ไรนะ? คีย์”เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความห่วงดีที่คุณแจ็กสันไม่กล่าวโทษอีกฝ่ายว่าก่อเื่จนทำให้เกิดอันตรายต่อคนรอบข้าง
“ข้าไม่เป็ไรทั้งนั้นล่ะฟีนีอุสไม่ต้องมาห่วงข้าก็ได้!!” โพรทาเลียหันไปมองอีกฝ่ายแล้วพูดออกไปโดยลืมนึกไปว่าเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายซะแล้ว“อ๊ะ!!”
“หึ ๆ ดีจัง นายเรียกชื่อฉันแล้วสินะ คีย์” ฟีนีอุสยิ้มให้จนใบหน้าของอีกฝ่ายแดงจนเขาสังเกตได้ตลอด
“ไม่ต้องมาวุ่นวายกับข้าเลยนะ!!” โพรทาเลียะโใส่อีกฝ่าย
ก่อนที่นูอัสที่อยู่แถวนั้นรีบเดินเข้ามาขวางทันที “นี่!!วันเดอร์เลอร์! อย่ามาส่งสายตาหวานให้แฟนคนอื่นได้ไหม?”
“แฟนคนอื่น?” โพรทาเลียมองอย่างงุนงงว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
“นี่ พอสักที แจ็กสัน!!” ฟีนีอุสะโขึ้นมาอย่างไม่พอใจสุดๆ
“ห๊า!! นี่พี่พูดห่างเหินกับฉันเหรอ?!!”นูอัสหันไปถามฟีนีอุสที่เรียกเธอแบบนั้นแล้วยังขึ้นเสียงใส่อีก
“เราเลิกคบมานานแล้วนะเธอน่าจะเข้าใจว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้วนะ อย่ามาขวางทางฉันกับคีย์ได้ไหม!? แล้วก็อีกอย่างคีย์ไม่เคยมีนิสัยหว่านเสน่ห์ใส่ใครเหมือนเธอ!!อย่าเอาคนอื่นไปเปรียบกับเธอดีกว่านะ!!”
“...”
สีหน้าของนูอัสสั่นกลัวไปหมดเพราะใบหน้าของฟีนีอุสตอนนี้ดูโกรธเคืองที่อีกฝ่ายเข้ามาขัดขวางเขา ระหว่างที่ทั้งสองคนนั้นเถียงกันนั้นโพรทาเลียจ้องมองการทะเลาะนี้อย่างเหนื่อยใจที่เห็นทั้งสองคนทะเลาะกัน แต่เธอนึกย้อนไปว่านูอัสบอกว่าฟีนีอุสเป็แฟนของตนคำว่าแฟนหมายถึงคนรักของโลกมนุษย์ โพรทาเลียไม่เข้าใจคำของพวกมนุษย์ทั่วไปเท่าไรคงต้องศึกษาบางคำเรื่อย ๆ นั่นล่ะ แต่แอบสงสารฟีนีอุสที่คบหากับนูอัสแต่ดีที่อีกฝ่ายนั้นเหมือนจะเลิกกับอีกฝ่ายแล้ว โพรทาเลียหันไปทางบันไดที่เธอตกลงมานั้นเธอก็เห็นพวกสามแฝดกำลังตรวจสอบบางอย่างเกี่ยวกับบันไดเธอเลยเดินไปหาพวกเขาทั้งสองอย่างสงสัยว่าทำอะไรกัน
“ทำอะไรกัน?”
เด็ก ๆ ทั้งสามหันมองมาคีย์ที่ถามพวกตนก่อนที่สองสาวจะเรียกคีย์ในทันใด
“พี่ชาย!!” สองสาวเขามากอดแขนเธอทันที“พวกเรากำลังดูนะคะว่าอะไรทำให้บันไดมันงอนะ!!”
“งอเหรอ?” โพรทาเลียยกคิ้วอย่างสงสัยแต่เสียงน้อง ๆ ประสานกันนั้นช่างน่ารักมากจริง ๆ
“ใช่ครับ!!” มาร์โคลุกขึ้นแล้วมายืนอยู่ตรงหน้าของโพรทาเลียก่อนจะพูดต่อ“ตรงขาบันไดมันมีรอยงออยู่ เหมือนว่ามันโดนอะไรบางอย่างเช่น การเตะที่รุนแรงมากจนมันงอเข้าข้างในแล้วทำให้พี่ล้มไปด้านหลังนะครับ”
โพรทาเลียสงสัยเลยเดินมาดูใกล้ ๆ “จริงด้วย...นี่มัน...งอแบบแปลกๆ เหมือนคนเตะเลยนะ”
“ใช่ไหมล่ะ!? มันเลยน่าแปลกที่ว่ามันงอได้ไงนะ!!”มาร์โคเหมือนพูดเน้นเสียงดังๆ ให้ใครบางคนได้ยิน
“มันก็ต้องมีเหตุผลนั้นล่ะ” ฟีนีอุสพูดขึ้นเขาเดินออกมาจากการทะเลาะกับนูอัสแล้วเดินมาหาพวกเขาทันที "ว่า...ทำไม ถึง ได้ งอ นะ!!"
เขาพูดจบแล้วมายืนตรงหน้าคีย์แล้วหางตาของเขาหันไปมองโพรทาเลียเพราะว่าเมื่อกี้เขาเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้เลยรู้ว่าใครทำอะไร
โพรทาเลียมองสายตาอีกฝ่ายก็รู้ทันที ก่อนจะลองถามอีกฝ่าย“เอ่อ...สนทนากันจบแล้วเหรอ?”
“ยังนะ แต่ฉันรำคาญเธอนะ!!เลยเดินหนีออกมานะ” ฟีนีอุสพูดออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“จริงของพี่ฟีนีอุส พี่สาวฉันคนนี้!! โคตรน่ารำคาญ!!พี่วันเดอร์เลอร์” มาร์โคเน้นคำว่าพี่สาวฉันคนนี้ให้ใครบางคนรับรู้บางอย่าง
“เหอะ ๆ งั้นเหรอ” โพรทาเลียหัวเราะเหอะๆ ออกไป แต่เธอรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของมาร์โคชอบกล
คำพูดของพวกนั้นทำให้นูอัสเคืองใจที่โดนนินทาเมื่อกี้เธอก็โดนชายที่ตนเองหลอกให้รักเมินไปแล้วแล้วยิ่งเจอตัวปัญหาอย่างคีย์เข้ามาวุ่นวายในค่าย ทำให้เธอกำหมัดอย่างไม่พอใจมาก ๆแผนของเธออุตส่าห์กำลังไปด้วยดีแท้ ๆ แต่อีกฝ่ายเข้ามาใครค่ายก็ทำพังหมดยิ่งแผนที่จะแก้แค้นคีย์นั้น ถ้าไม่มีฟีนีอุสป่านนี้เธอคงได้เห็นคีย์าเ็จนตายแล้วก็ได้ แบบนั้นคงทำให้นูอัสสะใจสุด ๆแต่ก็ผิดแผนไปหมดจนเจ็บใจสุด ๆ
หลังจากฟังทั้งสองคนคุยกันนั้น โพรทาเลียก็รู้ว่าคนที่จะทำให้เธอาเ็นั้นคือนูอัสช่างหาเื่เธอได้ตลอดเวลาจริง ๆ นึกว่าเกือบตายซะแล้วแต่ว่าเธอชักสงสัยว่าฟีนีอุสเริ่มไม่ชอบนูอัสเพราะอะไรแต่คำพูดเมื่อกี้ตอนที่อีกฝ่ายทะเลาะกับนูอัสคงทำให้เขาเสียใจที่อีกฝ่ายโปรยเสน่ห์ให้ชายอื่นจนเขาหึงแน่ ๆ แต่ถ้าเป็เธอชายหล่อแบบนี้เธอไม่หนีไปหาชายอื่นแน่ ๆ ระหว่างที่เธอมองเขาอยู่นั้นฟีนีอุสก็เห็นสายตาของอีกฝ่ายจ้องมาทางเขา ทำเอาเขาหลงใหลสายตานั้นแล้วค่อย ๆยื่นมือไปจับมืออีกฝ่าย ทำเอาโพรทาเลียสะดุ้งในทัน
“อ๊ะ!! นาย!!” โพรทาเลียมองมือตัวเองที่อีกฝ่ายเข้ามาจับ
ฟีนีอุสเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับกระซิบบางอย่าง“ครั้งหน้ามีใครมาทำร้ายนายอีก บอกฉันนะ ฉันจะไปช่วยทันที”
“อ๊ะ...ขอบคุณนะ...ข้า...”
โพรทาเลียยิ่งรู้สึกร้อนข้างในทันทีใบหน้าแดงก่ำด้วยอาการเขินอายมาก ๆ เธอดีใจหรอกนะที่อีกฝ่ายหวังดีกับเธอแต่ทำไมอีกฝ่ายถึงเข้าใกล้เธอตลอดจริง ๆ แล้วก็มืออีกฝ่ายนั้นยังจับไม่ปล่อยอีกแต่แล้วก็มีคนดึงเธอเข้าหาตัวทำให้โพรทาเลียสงสัยว่าใครดึงเธอจนเธอค่อย ๆเงยหน้ามองหน้าก็คือมาร์โคนั้นเองแต่สีหน้าของมาร์โคนั้นดูนิ่งแต่ขมวดคิ้วด้วยความเคืองใจใส่ฟีนีอุสอีกทำให้เธอสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็อะไร
“มาร์โค!?” โพรทาเลียเอ่ยเรียกอีกฝ่าย
“ขอโทษนะ...พี่ฟีนีอุสแต่ว่า...คนนี้ผมจอง!!”
มาร์โคพูดแบบนั้นออกไปก็ทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ตรงนั้นใในทันใด
“เอ๋!?”
ทุกคนต่างอ้ำอึ้งไปเลยว่าอีกฝ่ายนั้นพูดอะไรคนเป็แม่ที่ยังอยู่ตรงนั้นก็ใที่ลูกชายพูดแบบนั้นออกมา แต่คนที่ใกว่าคือโพรทาเลีย เธออึ้งไปเลยที่น้องชายพูดแบบนั้นออกมาโดยที่จริงนั้นเธอคือพี่สาวอีกฝ่ายนะฟีนีอุสได้ยินก็หัวเราะในลำคอก่อนจะหัวเราะออกมาดัง ๆเขาเสยผมที่ปิดหน้าทำให้เห็นใบหน้าชัด ๆ ของเขาโพรทาเลียเห็นก็ตะลึงความหล่อของอีกฝ่าย
“โอ้...นายจะแข่งกับฉันเหรอ? มาร์โค”
“แล้วพี่อยากแข่งไหมล่ะ? ผมยอมเป็คู่แข่งได้อยู่แล้วถ้าพี่สนใจ!!”
“หือ? ได้สิ”
ทั้งสองคนจ้องกันจนเหมือนมีสายฟ้าออกมาจากตากันและกันโพรทาเลียผลักตัวออกจากมาร์โคเธอยังอ้ำอึ้งจนกระทั่งคารีเซลกับเรน่าเดินมาหาเพื่อเรียกสติของเธอ
“พี่วันเดอร์เลอร์ค่ะ...”
“อ๊ะ!! นี่พวกเ้า!!” โพรทาเลียะโออกมาทันทีทั้งสองคนหันไปมองทันที “อย่ามาแข่งอะไรบ้า ๆ นะ แล้วก็ข้าไม่ใช่สิ่งของนะ!!”
“ก็ไม่ได้แข่งเพราะเป็สิ่งของแต่...แข่งเพราะอยากได้นายต่างหาก!!” ฟีนีอุสพูดออกมาแบบไม่สนใจว่าใครจะคิดอะไร
“ใช่แล้วล่ะครับ” มาร์โคก็พูดเสริมทันที
โพรทาเลียมองทั้งสองอย่างอึ้ง ๆอีกคนเป็แฟนเก่าของนูอัส อีกคนก็เป็น้องชายเธอถ้ามาร์โครู้ว่าเธอเป็พี่สาวเขาจะใไหมเนี่ย โพรทาเลียส่ายหน้ากับสองคนนี้แล้วหันไปมองพวกพี่น้องของเธอที่กำลังจ้องมองเธอ
“พวกเ้ามองอะไรนะ?”
“ก็...” ทั้งห้าคนพูดพร้อมกัน
“คีย์ นายช่าง...” โฟกัสพูดออกมาพร้อมสีหน้าแบบเขินๆ
“พี่ชายเนื้อหอมจังค่ะ” คารีเซลกับเรน่าพูดพร้อมกัน
“เอ๋!!” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นหัวของเธอรู้สึกหนักไปหมดทันที ก่อนที่เธอจะะโออกมา “ไม่เอาน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!”
ทุกคนต่างหัวเราะกับคีย์ที่กำลังวิตกกังวลเพราะฟีนีอุสกับมาร์โคที่จะแย่งคีย์ให้เป็ของตัวเองกันเ้าตัวถึงกับอยากออกจากตรงนี้สุด ๆแต่คนที่อยู่ในมุมที่ไม่มีคนสนใจกำลังกำหมัดแน่นมาก ๆ จนเืออกมา เธอจ้องไปที่คีย์อย่างอาฆาตเธอกำลังคิดบางอย่างอยู่ในใจ
‘วันเดอร์เลอร์!! เ้าไม่ตายสักทีแกเข้ามาทำให้แผนของข้าล้มไม่เป็ท่า ข้าจะฆ่าเ้าให้จนได้!!’
จบตอนที่ 11 โปรดอ่านตอนที่12 ต่อไป
118
![คุณหนูโอเมก้ากับเบต้าคนสวน [โอเมก้าxเบต้า]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753970660_9338693.webp)
![[มี EBOOK] เกมรักเมียวิศวะปีสี่ NC 20+](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683305998_11805367.webp)
