ั้แ่นั้นมาพัชก็เอาแต่ทำงานหาข่าวอย่างเดียว เธอไม่ยอมรับรู้เื่ราวของวิทย์อีกเลย จนกระทั่งวันหนึ่ง จักรโทรหาพัช
“มีอะไรหรือเปล่าคะจักร” พัชสงสัย
“คุณกับวิทย์ มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ” จักรอยากรู้
“พวกเราเลิกกันแล้วค่ะ และไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกแล้ว” พัชพูดเสียงแข็ง
“ถึงว่า ผมเห็นวิทย์ควงผู้หญิงคนใหม่ และเขาก็ทำเป็ไม่รู้จักผมด้วย” จักรบ่น
“ฉันขอไม่รับรู้เื่ราวของวิทย์นะคะ หวังว่าคุณจะเข้าใจ” พัชทนฟังไม่ได้
“ก็ได้ครับ แต่ผมว่ามันเหมือนไม่ใช่วิทย์ตัวจริงเลยนะครับ นิสัยของมันไม่น่าจะเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ ผมแค่จะไปทักมันเฉยๆ มันก็ต่อยผมซะตาเขียวปั๊ดเลย พิณเลยต้องมานั่งประคบตาให้ผมแบบนี้” จักรยังคงบ่น
“แล้วคุณดีขึ้นหรือยังคะ” พัชเป็ห่วง
“ครับ ผมดีขึ้นแล้ว ผมแค่เป็ห่วงคุณเท่านั้นเอง” จักรกล่าว
“ฉันก็ดีขึ้นแล้วค่ะ ต่อไปคุณไม่ต้องเล่าเื่ของวิทย์ให้ฉันฟังอีกนะคะ ฉันขอไม่รับรู้เื่ราวของเขาค่ะ” พัชยังคงยืนยันคำเดิม
“ก็ได้ครับ ในเมื่อคุณไม่เป็อะไร ผมก็สบายใจแล้วครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ผมปวดตามากเลย” จักรบ่น
“หายไวๆ นะคะ” พัชแอบสงสาร
แล้วพัชก็หันมาเขียนข่าวต่อ โดยที่ไม่ยอมสนใจเื่ของวิทย์อีก
สามวันผ่านไป พัชจะต้องกลับไปที่กรุงเทพฯ เพื่อติดต่อสำนักงานใหญ่ ดังนั้นเธอจึงไปพักที่อพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง แต่ทว่าอยู่ดีๆ เธอก็มองเห็นผู้ชายอยู่ในห้องของเธอ
“ใครน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันเรียกตำรวจจริงๆ ด้วย” พัชรีบขู่
“ผมเองครับพัช” วิทย์ปรากฏตัว
“ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้จะคะวิทย์ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ” พัชพูดเสียงแข็ง
“ฟังผมก่อนนะครับพัช คุณต้องฟังผม” วิทย์เดินเข้าไปหาพัช
“อย่าเข้ามานะ ออกไป” พัชเดินถอยหลังจนติดกำแพง เลยกล่าวว่า “คุณมีแฟนใหม่แล้ว มายุ่งกับพัชทำไม”
พัชเลยรีบผลักเขาออกไปทันที แต่ทว่าเธอไม่อาจััเขาได้เลยจนเธอใ พัชหันไปมองกระจกก็ไม่พบเงาของวิทย์เลยว่า “นี่ คะ คุณ ตาย ไปแล้วหรอคะ”
“เปล่าครับ ผมแค่ออกจากร่างเท่านั้น” วิทย์กล่าวด้วยสีหน้าเศร้า
“หมายความว่ายังไงคะ แล้วร่างจริงๆ ของคุณถูกิญญาตนอื่นสิงอยู่หรอคะ” พัชสงสัย
“เปล่าครับ ชายคนนั้นไม่ใช่ผม แต่เป็คนร้ายที่ศัลยกรรมให้มีใบหน้าเหมือนกับผมครับ” วิทย์กล่าว
“แล้วร่างของคุณอยู่ที่ไหนคะ” พัชรีบถาม
“ผมประสบอุบัติเหตุนอนป่วยเป็เ้าชายนิทราเมื่อเดือนที่แล้วครับ ตอนนี้นอนพักอยู่ที่คลินิกศัลยกรรมแห่งหนึ่งที่อยู่ภาคใต้” วิทย์เล่า
“แสดงว่าชายคนนั้นตั้งใจสวมรอยเป็คุณ” พัชพูดพึมพำ
“ใช่ เขาหลบตำรวจด้วยวิธีนี้ เขาคือพ่อค้าขายยาเสพติดข้ามชาติที่ตำรวจกำลังหาตัวอยู่ครับ” วิทย์กล่าว
“คุณรีบกลับเข้าร่างสิคะ ฉันไม่อยากเห็นคุณตาย” พัชเริ่มมีน้ำตาคลอ
“ผมเข้าร่างไม่ได้ครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี ผมเป็ห่วงทั้งแม่และคุณ กลัวนายนั่นมันทำอะไรคุณด้วย” วิทย์มีสีหน้าเศร้าหมอง
“ขอฉันส่งงานให้สำนักงานพรุ่งนี้นะคะ ฉันจะไปพาตัวคุณให้มาอยู่ในที่ที่ปลอดภัย” พัชกล่าวด้วยคำมั่น
“ผมขอโทษที่ทำให้คุณทุกข์ใจและเดือดร้อนแบบนี้” วิทย์รู้สึกผิด
“แต่ฉันดีใจนะคะที่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คุณจริงๆ” พัชกล่าวปลอบ
“ผมรักคุณมากนะพัช ผมไม่มีทางมีคนอื่นหรอก” วิทย์เห็นพฤติกรรมของนายนั่นทุกอย่าง แต่ยังไม่มีพลังพอที่จะปรากฏให้พัชเห็น
“ฉันก็รักคุณค่ะ และฉันต้องช่วยคุณให้ได้” พัชให้คำมั่น
“แต่ตอนนี้ คุณต้องรีบเตือนเื่ราวทุกอย่างให้เพื่อนผมฟังเสียก่อน จักรได้ไปเห็นเหตุการณ์ที่ผู้ชายสวมรอยคนนั้นส่งยาให้กับลูกค้า ตอนนั้นจักรกำลังลังเลว่าจะแจ้งตำรวจดีมั้ย แต่ในขณะเดียวกันลูกน้องลูกค้าคนนั้นก็มองเห็นจักรแอบอยู่เสียด้วย พวกมันเลยจะตามไปเก็บเพื่อนผมถึงที่บ้านครับ”
“งั้นฉันจะรีบโทรไปบอกเขาเดี๋ยวนี้ค่ะ” พัชรีบเดินไปคว้ามือถือทันที
พัชใกับเื่ราวทั้งหมด แต่เธอนิ่งเฉยไม่ได้เพราะจักรกับพิณกำลังตกอยู่ในอันตราย
“สวัสดีค่ะ พิณพูดค่ะ” พิณเป็คนรับสายเพราะจักรเข้าห้องน้ำ
“แล้วจักรล่ะคะพิณ ขอฉันคุณกับเขาด่วนเลยนะคะ” พัชพูดอย่างร้อนรน
“จักรมาพอดี สักครู่นะคะ” พิณยื่นมือถือให้จักรและบอกว่าพัชโทรมา
“มีอะไรหรือเปล่าครับพัช” จักรสงสัย
“คุณเห็นเหตุการณ์ที่วิทย์ส่งยาเสพติดให้ลูกค้าใช่มั้ยคะ” พัชรีบพูด
“คุณรู้ได้ยังไง ผมยังไม่เคยบอกใครเลยนะ” จักรงง
“ฟังฉันดีๆ นะคะ วิทย์คนนั้นไม่ใช่วิทย์ตัวจริงเหมือนอย่างที่คุณคาดการณ์ไว้เลยค่ะ” พัชยอมบอก
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงครับ” จักรสงสัย
“อย่าเพิ่งถามเลยนะคะ ช่วยฟังฉันก่อน” พัชไม่สามารถอธิบายได้ในตอนนี้
“พวกคนร้ายได้เห็นคุณแอบอยู่ด้วยค่ะ พวกมันกำลังจะมาเก็บพวกคุณถึงที่บ้าน ดังนั้นพวกคุณต้องหนีและแจ้งตำรวจทันที คุณไม่ต้องห่วงวิทย์นะคะ ในเมื่อไม่ใช่วิทย์ตัวจริงก็ให้ตำรวจตรวจสอบลายนิ้วมือของคนร้ายได้เลย ตำรวจก็จะรู้เองว่ามันเป็ใคร” พัชกล่าว
“ได้ครับผมจะแจ้งเบาะแสเอง คุณไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ” จักรรับคำ
“ระวังตัวด้วยนะคะจักร” พัชเป็ห่วงทั้งคู่
“ขอบคุณมากครับพัช”
จักรเลยบอกให้พิณรีบแจ้งตำรวจให้ เพราะเขาเปิดลำโพงด้วยเลยทำให้พิณรู้เื่ราวทุกอย่าง สักพักอยู่ดีๆ ก็มีคนเคาะประตู พิณกำลังจะไปเปิด แต่ถูกจักรห้ามไว้ เขากระซิบบอกภรรยาให้รีบโทรหาตำรวจโดยไม่ต้องสนใจใคร
จักรแอบย่องไปดูที่คอม เพราะเขาติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้หน้าบ้านด้วย เลยทำให้รู้ว่ามีผู้ชายจำนวนสามคนอยู่หน้าบ้าน พวกมันเป็เพียงนักเลงหัวไม้มีแค่ตะบองกับมีดพก ไม่ได้เป็มือปืนอย่างที่คาดเอาไว้ ดังนั้นจักรจึงเปิดเสียงปืนที่อัดไว้ในคอม เขาเปิดลำโพง แล้วแกล้งเปิดเสียงปืนให้ดังสามนัด จากนั้นก็ะโทันที “ผมมีปืน การที่คุณบุกรุกมาแบบนี้ ผมมีสิทธิ์ยิงคุณได้โดยไม่มีความผิด ดังนั้นออกไปซะหากไม่อยากตาย อีกอย่างผมแจ้งตำรวจแล้ว อีกไม่นานตำรวจก็จะมาถึง”
คนร้ายได้ยินเสียงปืนก็รีบวิ่งหนีจากไปทันที เพราะพวกมันไม่ได้เตรียมปืนมาด้วย กะว่าจะแค่สั่งสอนให้หลาบจำเท่านั้น สักพักตำรวจก็บุกเข้าจับกุมชายทั้งสามทันที จักรเลยพาพิณไปสถานีตำรวจเพื่อสอบปากคำ อีกทั้งเล่าเื่ราวทุกอย่างให้ตำรวจฟัง
สองวันถัดมา ตำรวจได้บุกเข้าจับกุมวิทย์และฝนเพราะมีภาพถ่ายที่วิทย์ส่งยาให้กับลูกค้าด้วย แต่ทว่าวิทย์กับฝนกลับหนีไปได้
“มันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมต้องบุกมาจับลูกชายฉันด้วย” แม่ของวิทย์สงสัย
“ชายคนนั้นไม่ใช่วิทย์ครับ เขาศัลยกรรมให้มีใบหน้าเหมือนวิทย์เพื่อหลบตำรวจ ความจริงแล้วเขาคือพ่อค้ายาข้ามชาติที่ตำรวจกำลัง้าตัว” ตำรวจอธิบาย
“แล้วลูกชายตัวจริงของฉันล่ะคะอยู่ที่ไหนแล้ว” แม่ของวิทย์ใ
“ตอนนี้อัฐวิทย์ลูกชายของคุณกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลใหญ่ในกรุงเทพนี้เอง เขาประสบอุบัติเหตุรถคว่ำเนื่องจากคนร้ายยิงไปที่ล้อของเขา ตอนนี้เขามีสภาพเป็เ้าชายนิทราครับ” ตำรวจจำใจต้องเล่า
แม่ของวิทย์เป็ลมจนตำรวจต้องรีบช่วยกันประคองไว้ เมื่อเธอมีอาการดีขึ้น ตำรวจก็พาตัวเธอไปที่โรงพยาบาลดังกล่าว
แม่วิทย์เดินไปพร้อมกับตำรวจ เธอก็เห็นพัช พัน จักรและพิณนั่งรออยู่ที่หน้าห้องอยู่แล้ว ตอนนี้อัฐวิทย์มีอาการโคม่าอยู่ในห้องไอซียู
แม่ของวิทย์กอดพัชร้องไห้ พัชจึงต้องคอยปลอบคุณป้าอยู่ไม่ห่าง “วิทย์เป็คนดี เขาต้องหายค่ะคุณป้า”
“ป้าก็หวังเช่นนั้น”
“หมอต้องรักษาวิทย์อย่างสุดความสามารถครับคุณป้า” จักรกล่าวเสริม