รอรัก รอแค้น

เมื่อรถคันหรูที่ทั้งสองขับมาได้ถึงบ้านหลังใหญ่อย่างปลอดภัย“มาถึงกันแล้วเหรอลูก แม่เป็นห่วงแทบแย่ว่าจะเกิดอุบัติเหตุ”เวทิศยกมือไหว้ทุกคนในบ้านแล้วเขาหันมาสบตาศศิธร ทั้งสองมองหน้ากันไม่ยอมละสายตาออกจากกันเลยคนเป็นแม่ยิ้มหวานทักทายลูก“ไม่ต้องห่วงหรอกครับแม่ ลูกของแม่เก่งอย่างกับอะไรดี แต่ตอนนี้เดี๋ยวค่อยทักทายนะครับผมขอนอนก่อนไม่ไหวแล้วง่วงมาก” ธีรวิชญ์ปิดปากหาว“แม่ให้คนเตรียมห้องเอาไว้ให้ ก่อนขึ้นไปลูกกินข้าวกินปลาให้เรียบร้อยก่อน ไอรักกันเมเบลอุตส่าห์เข้าครัวทำให้“ห๊ะ แม่ผมไม่กินละผมนอนเลย กลัวอาหารเป็นพิษเข้าโรงบาล” ธีรวิชญ์เหลือบตามองพี่สะใภ้จำได้ครั้งล่าสุดที่กินอาหารฝีมือเมเบลเขายังสยดสยองอยู่เลย“กรี๊ดดดด”“บอกว่าอย่ากรี๊ด เสียงกรี๊ดเธอมันทำให้ฉันปวดประสาท พี่เอาเมียพี่ไปเก็บเลยนะ”“กรี๊ดดดดไอ้ปากปีจอ อยากตายมากใช่ไหม ฉันต้องเสียเล็บสวยๆ ของฉันไปตั้งเล็บกับการหั่นผักให้กินเนี่ย!” เมเบลยกมือขึ้นให้ดู นิ้วชี้เล็บยาวสวยที่ไว้โดนหันขาดไปนิดหน่อย“จ๊ะ เสียสละโคตรๆ พี่เอาเมียพี่ไปเก็บเลยนะก่อนผมจะฆ่ามันทิ้ง”“กรี๊ดดดด”พี่ชายคนโตถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเขาสอนเธอ เธอก็ไม่จำสักที แต่ก็เอาเถอะในตอนนี้เธอก็ยังรู้จักสร้างภาพให้คนภายนอกเห็นถึงจะกับคนภายในยังแสดงกิริยาเหมือนเดิมก็ตาม“ไปนอนเถอะสามทุ่มแล้ว”“นอนกรี๊ด” เมเบลกรีดร้องลั่นบ้านเหมือนเดิมเขินบิดไปบิดมาเหมือนคนบ้า “ผัวชวนเมียเข้านอนด้วย ไปสิรอไร”เห้อ ทั้งบ้านถอดหายใจเอือมระอาเหลือเกิน หากแต่ก็เอ็นดูเหมือนกัน ผู้หญิงคนนี้ไม่มีจริตมารยาคิดยังไงก็พูดอย่างนั้นน่ารักไปอีกแบบ สุทธิรักษ์อายหน้าแดงที่อยู่ๆ เธอก็พูดแบบนี้ เขารีบจูงมือเธอขึ้นบ้าน การกระทำเช่นนี้ไม่วายให้ธีรวิชญ์แซวได้อีก“จะรีบไปออกกำลังกายในร่มก้มแล้วแทงกันหรือไง อย่าให้พลาดและพี่ผมอยากอุ้มหลานจะแย่”บรรยากาศครื้นเครงในบ้านต้องสะดุดลงเมื่อพี่ชายหันมาเห็นน้องสาวยืนจ้องตากับคนที่มากับตัวเอง“จะท้องหรือยังล่ะไอรัก”“คะ”“ยืนจ้องตากันอยู่นั่น ถ้าเป็นปลากัดท้องไปแล้วนะเนี่ย”“คุณพี่ครับก็คนเขารักกัน ห่างกันตั้งหลายวัน ขอมองหน่อยไม่ได้หรอ” เวทิศตอบกวนๆ“ไม่ได้เว้ยน้องใคร ใครก็รักน้องใครใครก็หวง ใช่ไหมพ่อ”“ใช่ ลูกสาวฉันห้ามมอง เสียราคาหมด” พีรวิชญ์สวมกอดลูกสาวแน่นอย่างหวงแหน“เท่าไหร่ผมก็จ่ายครับ”“ไม่”“พอเถอะค่ะ ไปทานข้าวกันนะคะพี่เขาจะได้ขึ้นนอน” ศศิธรรีบเบรกทั้งสองฝ่ายดังนั้นธีรวิชญ์และเวทิศนั่งรับประทานอาหารที่สองสาวอุตส่าห์ทำให้ หลังกินอาหารเสร็จ ทั้งสองแยกย้ายกันขึ้นไปพักผ่อน ที่ทางบ้านศศิธรเป็นคนจัดเอาไว้ให้และแน่นอนต้องมีหญิงสาวเดินตามไปส่ง“คุณนอนห้องนี้นะ อุปกรณ์อาบน้ำทั้งหมดเตรียมเอาไว้ให้แล้ว ผ้าขนหนูก็มีอยู่ในตู้ ขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะคะ โทรศัพท์หัวเตียงจะโทรตรงไปห้องแม่บ้าน บอกให้พวกเขาช่วยหาให้ได้เลย”“ขอบคุณครับ ผมต้องการอยู่อย่างหนึ่งผมว่าแม่บ้านเขาหาให้ผมไม่ได้หรอก”“อะไรหรอ”“หมอนข้างไง”“หมอนข้างอยู่ในตู้ไงคะ”“แต่หมอนข้างที่ผมต้องการเป็นชนิดพิเศษ กลิ่นหอมแบบนี้” เขาสูดกลิ่นหอมของศศิธร "ต้องนิ่มแบบนี้" เวทิศสวมกอดหญิงสาวอย่างแรงศศิธรตกใจเธอเกือบร้อง หากแต่เวทิศเปิดประตูเข้าห้อง จากนั้นรีบปิดประตูอย่างไร เขาจัดการว่างร่างหญิงสาว ลงบนเตียงแล้วคล่อมร่างหญิงสาว“คุณทำอะไรไม่เล่นแบบนี้นะฉันกลัว” ศศิธรพูดเสียงสันๆ ถึงจะเป็นคนรักแต่เธอไม่ยอมเด็ดขาด“ไม่ต้องกลัวผมไม่ทำอะไรคุณหรอก ผมยอมอดเปรี้ยวไว้กินหวานดีกว่า”คนที่บอกจะอดเปรี้ยวไว้กินหวาน เชื่อไม่ค่อยได้เท่าไหร่ เพราะทันทีที่เขาพูดจบเขารีบประกบจูบหญิงสาว ศศิธรศศิธรจะขัดขืน แต่ด้วยชั้นเชิงและรสหอมหวานจากจูบนั้นก็สามารถหลงใหลกับรสสัมผัสของเขาได้อยู่ดี ชายหนุ่มไร่พรมจูบ ไปตามพวงแก้มและซอกคอต่ำลงมาที่ไหล่บาง ใจของสาวน้อยเต้นตุ๊กๆ ว่าเขาจะทำอะไรต่ออีก แล้วเขาก็หยุด เขาหลับตาลงเลื่อนแขนกอดร่างศศิธร“ไอรักคืนนี้นอนด้วยกันนะ”ศศิธรเหลือบตามองคนข้างๆ นี่เขาจะไม่ทำอะไรจริงๆ หรอ อ่าว ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือน สาวที่กำลังจะเข้าห้องหอแต่สามีดันเมาหลับไปดื้อๆ อย่างนั้นน่ะวันต่อมา“อืมมม”ศศิธรรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายมากกว่าทุกวัน เธอลืมตาเห็นเพดานสีขาว เมื่อกวาดตาไปรอบห้องถึงจะเป็นห้องสีขาวที่คล้ายกับห้องของเธอแต่มันไม่ใช่ เธอนิ่งคิดว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วต้องรีบดังตัวขึ้นนั่ง“โอ๊ยไอรักเอย ถ้าคุณพ่อคุณแม่รู้เข้า คุณพ่อ คุณแม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย“ตื่นแล้วหรอ”ศศิธรมองไปทางอีกคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขาเดฟสีดำเซ็ตผมซะหล่อเนี้ยบ แสดงว่าเขาคงอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยเธอเพิ่งตื่น เมื่อคืนเธอเอาแต่ใจเต้นแรงจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนกว่าจะหลับได้เกือบเช้าเข้าไปแล้ว ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่กลับห้องเอาแต่นอนมองหน้าผู้ชายอยู่ได้ และตอนนี้ต้องปวดหัวเพราะสายตาของเขา ไหนจะสายตาคนทั้งบ้านอีก เขามองเธอยังไงเนี่ย ผู้ชายมานอนที่บ้านวันแรกก็อ่อยเขาสุดฤทธิ์ ถึงขนาด มานอนห้องเขาเลย บ้าๆ ๆ ๆ“อย่าทำหน้าอย่างนั้นเลยไอ้รัก ผมยินดีรับผิดชอบ” เขาจุ๊บปากเธอเบาๆศศิธรตกใจตาโต เธอรีบผลักเขาออกแล้ววิ่งกลับห้องตัวเองทันทีที่ประตูเปิดออกเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ พี่ชายคนโตเดินออกจากห้องพร้อมภรรยาพอดี พี่ชายมองน้องสาวอย่างตกใจสุดขีดเพราะไม่คิดว่า น้องสาวจะกล้าถึงขนาดนี้แล้วเมื่อเขาเหลือบไปเห็น รอยช้ำเป็นจ้ำๆ เหมือนรอยที่ภรรยาเขาชอบทำบนตัวเขาบ่อยๆ เขายิ่งตะลึงหนักกว่าเก่า ศศิธรรีบกลับห้องตัวเองวันนี้หญิงสาวใช้เวลาไปกับการอาบน้ำแต่งตัวนานมาก จนในที่สุดหญิงสาวก็สามารถรวบรวมสติออกมาได้สำเร็จ หลังจากที่ทุกคนรับมื้อเช้าเสร็จหนุ่มๆ สาวๆ ของบ้านไปนั่งรวมตัวกัน ในห้องนั่งเล่นของบ้าน หัวข้อที่คุยก็คือจะนำวิญญาณทับทิมออกมาได้ยังไง“มันจะไปยากอะไรวะคนของคุณพ่อก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ ไปถล่มสำนักซะก็สิ้นเรื่อง หรือถ้าคนไม่พอนะใช้คนของเมียพี่ก็ได้นิ" ธีรวิชญ์เสนอ“ถ้าใช้คนของคุณพ่อถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาคุณพ่อจะแก้ไขยังไงพี่คิดบ้างดิ และยิ่งใช้คนของเมเบลยิ่งไปกันใหญ่เลย ไอรักว่าเราต้องทำเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด”“พี่เห็นด้วย พี่ว่าเราแอบเข้าไปขโมยดีกว่าหมอผีนั่นถึงจะมีวิชาอาคมแต่อายุก็ไม่ใช่น้อย เราแอบเข้าไปก็น่าจะพอไหว” สุทธิรักษ์สรุป“นายรู้หรือเปล่าว่าทั้งหุ่นทั้งกะโหลกอยู่ที่ไหน” เวทิศถาม“หุ่นอยู่ตรงโต๊ะบูชาหมอผีนั่นแหละ หัวที่ไม่รู้นะ มันไม่ได้ออกมาโชว์”“ถ้าอย่างนั้นเราต้องแยกกันหาสามคนมันจะพอหรอ”“ทำไมแค่สาม หกไม่ใช่หรอ” เมเบลแย้ง“เรื่องนี้มันอันตราย พวกผู้หญิงรออยู่ที่บ้านนี่แหละ”“What happen เพราะเป็นผู้หญิงเลยต้องรออยู่ที่บ้านนะหรอ ยังไงฉันก็จะไปถีบหัวไอ้หมอผีชั่วนั่นให้ได้”“รออยู่ที่บ้านนี่แหละเม เธอไปก็มีแต่เรื่องยุ่งเปล่าๆ”“ไม่เอาๆ”“ไม่ต้องไปหรอก เรื่องนี้ให้หนุ่มๆ จัดการดีกว่า”ทุกคนหันไปมองตามต้นเสียงและเห็นว่าคนพูดก็คือศิลาลูกพี่ลูกน้องนี่เอง แล้วไม่ใช่แค่คนเดียวสองฝาแฝดลูกของคุณลุง คุณป้าก็มากับเขาด้วย“เรื่องนี้คุณน้าเล่าให้ฟังแล้วพวกเราจะช่วยเอง สาวๆ รออยู่ที่นี่นั่นแหละ” แฝดพี่พูด“ใช่ เป็น support ไง” คนน้องเสริม“สิตาน้องพาพี่ๆ ไปหาขนมกินดีกว่านะ” ศิลาไปกระซิบบอกน้องสาวซึ่งแน่นอนแหละน้องสาว ผู้อยู่ในโอวาทก็ต้องยอมทำตามที่พี่ชายสั่ง เธอพาอีกสามสาวไปอีกห้อง“ใครจะไปยอม” เมเบลกอดอกเชิดหน้าพูด “พวกเธอจะเอาด้วยไหม ถ้าพวกเธอไม่เอาฉันก็จะตามผัวฉันคนเดียว”“ไม่” ศศิธรพูดแล้วกระตุกยิ้ม “ไม่ปฏิเสธอยู่แล้วเพื่อนรัก” เธอตบบ่าเมเบลเมเบลมองหน้าศศิธรอย่างเคืองๆ“ฉันเป็นใคร”“เป็นเป็นพี่สะใภ้ไง”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 29 หมอนข้าง

คล้ายกับเรื่องรอรัก รอแค้น ที่คุณอ่าน

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 29 หมอนข้าง

คล้ายกับเรื่องรอรัก รอแค้น ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้