ภาพอดีตผุดพรายขึ้นมาในสมองของดามิซราวกับว่ามันเป็ภาพยนตร์ที่ถูกฉายซ้ำ และมันก็คงเป็ภาพยนตร์ที่ถูกบันทึกด้วยเทคโนโลยีทันสมัย เพราะมันไม่เพียงจะคมชัด แต่มันสามารถเก็บทุกรายละเอียดได้ดีแม้กระทั่งประกายตาอันระยิบระยับพราวคู่นั้น...
“น้องชื่ออัยนานนะ” เสียงของนายอะดีบ บิดาของเธอดังก้องอยู่ในโสตประสาทของดามิซ นั่นเป็ครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อของเธอ
ตัวเขาในวัยเจ็ดปียิ้มปากแทบฉีก จนเ้าของดวงตาเป็ประกายแวววาวคู่นั้นหัวเราะคิกคัก เสียงใสของเด็กหญิงอายุหกปีช่างเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์อย่างที่เขาคิดว่า คงจะไม่มีอะไรที่บริสุทธิ์ได้เท่านี้อีกแล้ว
ตอนนั้นเขารู้ได้ทันทีเลยว่า หากเขาจะมีภรรยาสักคน ผู้หญิงคนนั้นจะต้องมีดวงตาสดใสบริสุทธิ์เหมือนๆ กับอัยนาน และเขาหวังอย่างยิ่งว่าจะให้เป็เธอ
“นี่ซาอีย์นะ” นายซัลลัม บิดาของเด็กชายคนนั้นเอ่ยขึ้นบ้าง “อายุคงเท่าๆ กับเธอล่ะมั้ง ดามิซ”
เขายิ้มให้ แต่กลับได้รับความเฉยเมยของเด็กชายวัยเดียวกันเป็การตอบแทน ทว่าดวงตาเฉยเมยคู่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของดามิซหม่นหมองลงได้แม้แต่เพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับความสุขอันเกิดจากดวงตาอันสุกสว่างสดใสของอัยนาน เด็กหญิงที่มีดวงตาสวยสมกับชื่อของเธอ...
อัยนาน...สาวตากลมสวย
แต่ในเวลาต่อมา ดามิซก็ได้รู้ว่า สายตาที่เฉยเมยของซาอีย์นั้นก็เป็เพียงเพราะเขาไม่คุ้นกับคนแปลกหน้าเท่านั้น เพราะหลังจากวันนั้น ดามิซ อัยนาน และซาอีย์ก็ได้กลายมาเป็เพื่อนรักกันเหมือนอย่างกับที่ บิดาของเขา ดัฟฟา บาดีย์ กับ นายอะดีบ กอรีเราะฮฺ และ นายซัลลัม อิฮฺ-ฮาบ เป็เพื่อนรักกัน
พวกท่านล้วนแล้วแต่เป็เ้าพ่อทางด้านธุรกิจโรงแรมจากแต่ละจังหวัดของประเทศซัยฟุดดีน จนกระทั่งกลายมาเป็ผู้ร่วมทุนสร้างโรงแรม บุรูก อัล-อาหรับ เมื่อตอนดามิซอายุได้สองขวบ
โรงแรมบุรูก อัล-อาหรับเป็โรงแรมหรูที่ออกแบบโดยหนึ่งในสิบสุดยอดสถาปนิกนักสร้างสรรค์ที่ ฟาสท์คอมปานีดอทคอม หนังสือธุรกิจของสหรัฐอเมริกาได้ทำการจัดอันดับเอาไว้ ตัวโรงแรมตั้งอยู่บนเกาะเล็กๆ บริเวณชายฝั่งทะเลของอ่าวเปอร์เซีย และถูกออกแบบให้เหมือนชื่อของมัน
คำว่าบุรูกนั้นเป็ชื่อเกาะที่โรงแรมตั้งอยู่ มีความหมายว่าสายฟ้า ฉะนั้นสถาปนิกจึงออกแบบให้ตัวอาคารเป็รูปสายฟ้าที่กำลังฟาดลงมาบนเกาะกลางน้ำซึ่งเชื่อมต่อกับชายฝั่งด้วยสะพานบุรูกที่หากมองจากห้องพักกว่าสองร้อยห้องบนอาคารก็จะเห็นสะพานนี้มีลักษณะคล้ายสายฟ้าที่ฟาดเข้าสู่ฝั่งเช่นกัน ทั้งนี้ก็เพื่อสื่อเป็นัยให้รู้สึกว่าพลังงานอันมหาศาลจากสายฟ้านั้นมิได้กำลังแผดเผาทุกคนที่พักอยู่ในโรงแรม แต่มันได้ถูกลดทอนถ่ายทอดไปสู่แผ่นดินใหญ่จนเหลือจำนวนที่เพียงพอต่อการใช้สอยได้อย่างสะดวกสบายภายในอาคารเท่านั้น
การก่อสร้างใช้เวลาทั้งสิ้นห้าปี จนกระทั่งใกล้วันที่มันจะเปิดใช้งาน ครอบครัวของดามิซจึงได้ย้ายจากเมืองอัล-ฟาฮิดิทางตะวันออกของประเทศบินลัดฟ้าข้ามทะเลทรายอันกว้างใหญ่มาอยู่ในเมืองหลวงอัล-ฮาซัน และได้มารู้จักกับเด็กผู้หญิงที่ตาสวยที่สุดในโลก
สำหรับดามิซแล้ว...ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต่นี้ช่างคล้ายดั่งกับเขาได้พบกับชีวิตใหม่อันสดใส
ทว่าตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่า การเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นจะสร้างหายนะให้กับครอบครัวของเขาเสียจนไม่อาจจะกลับมาเป็ครอบครัวสุขสันต์ได้อีกแล้ว...
ชี้คดามิซลุกขึ้นจากโซฟาแล้วสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า “คุณมีเวลาตัดสินใจหนึ่งคืน หลังจากงานแต่งงานของคุณทั้งสองในคืนพรุ่งนี้ ผมจะไปรอภรรยาของคุณอยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของโรงแรมนี้ หากว่าภรรยาของคุณไม่มาตามนัด ผมรับรองได้ว่า โรงแรมนี้กับท่านรัฐมนตรีซัลลัมจบเห่แน่นอน”
ชายหนุ่มจ้องมองว่าที่เ้าสาวของซาอีย์ ทำเอานึกไปถึงสายตาของมารดาในอดีตขึ้นมา เป็สายตาแห่งความอัปยศอดสู สายตาแห่งความชอกช้ำของลูกผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องตกเป็เหยื่อของคนตัณหากลับอย่างบิดาของว่าที่เ้าบ่าวที่กำลังยืนเคียงข้างเธออยู่ในขณะนี้
มันเป็ความอัปยศของมารดาที่เขาไม่เคยลืมเลยแม้แต่วินาทีเดียว...
617
