กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

มังกรทั้งดินและมังกรสายฟ้าจ้องมองหลินเฟยแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ วูบ! ร่างมังกรเหลืออย่างละ1ตอนนี้มังกรทั้ง2ได้ลอยเข้ามาใกล้ๆหลินเฟย
''เจ้าฉลาดมากแต่พวกข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้และไม่ว่าเจ้าจะเลือกกายาหรือเส้นลมปราณก็ตามเมื่อเจ้าไปถึงระดับนภาเจ้าจะได้รับการทดสอบตัวตนที่เจ้าเลือกจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเจ้าอย่างสมบูรณ์ จากนั้นเจ้าจะได้รู้เรื่องทั้งหมดที่สมควรรู้''มังกรดินและมังกรทองไม่พล่ามหรือเถียงกันอีกต่อไปออร่ารอบตัวของทั้งคู่เริ่มดุดันขึ้นเรื่อยๆ
''งั้น...ทำไมข้าต้องเลือก ทำไมผู้อาวุโสทั้ง2ถึงไม่มาเป็นกายาและเส้นลมปราณให้ข้าทั้งคู่เลยหละ''หลินเฟยไม่ได้โลภแต่ถ้าได้ทั้ง2มาหลินเฟยจะแข็งแกร่งจนน่ากลัว
''เจ้าอย่าโลภ การจะรับทั้ง2อย่างมีแต่จะทำให้ร่างของเจ้าระเบิดออกและตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วรีบเลือกเร็วเข้าก่อนที่กายาผนึกสวรรค์กับเส้นลมปราณปฐพี9วิถีจะทำลายกันเอง''
''เดี๋ยวก่อนไอ้หนูนี่มันพูดถูก ด้วยสายเลือดที่ไอ้หนูได้มาจากแม่ของมัน...มันมีโอกาสทำเรื่องแบบนี้ได้แต่ถ้าหากไม่สำเร็จเราจะสูญเสียตัวแทนที่มีค่าไป''มังกรทั้ง2เงียบลงแล้วเริ่มสื่อสารกันทางจิตซึ่งมันสร้างความสับสนให้หลินเฟยเพราะอยู่ๆมังกรทั้ง2ก็เงียบลงไป
''ย่อมได้แต่ถ้าเจ้าทนรับไม่ไหวร่างกายของเจ้าจะแหลกสลายแล้วไม่มีทางได้กลับมาเกิดใหม่อีก''หลินเฟยพยักหน้ายอมรับเพราะทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายเสมอไป
''เชิญท่านผู้อาวุโสลงมือ''หลินเฟยหลับตาลง โฮก! มังกรทั้ง2คำรามขึ้นพร้อมกันก่อนจะกลายเป็นแสงฟุ่บ! แสงทั้ง2เส้นหลอมรวมกันแล้วพุ่งเข้าไปในตัวหลินเฟย ตูม! เสียงระเบิดดังขึ้นมาพื้นดินสั่นสะเทือนตอนนี้ป่าอสูรที่แสนน่ากลัวหลายที่กำลังระเบิดออกจนสัตว์อสูรต่างพากันวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอดแคร่ก! เสียงกระดูกของหลินเฟยแตกหักร่างกายของหลินเฟยถูกทำลายแล้วสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วเส้นลมปราณที่ถูกผนึกเอาไว้เริ่มปรากฎเด่นชัด บูม! คลื่นอากาศกระเพื่อมออกไปเป็นชั้นๆตัวของหลินเฟยเริ่มบวมมากขึ้นพร้อมกับผิวหนักที่ปริแตกออก
''อั่ก! ข้าต้องผ่านไปให้ได้''หลินเฟยสามารถหมดสติได้ทุกเวลาแต่หลินเฟยก็พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อทนหากทุกอย่างสำเร็จการแก้แค้นก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป คลื่น! คลื่น! คลื่น! แรงกดดันมหาศาลปรากฎมันดึงต้นไม้และสัตว์อสูรแบบสุ่มๆขึ้นมาในอากาศ ซี่! สิ่งที่ถูกดึงขึ้นมาสลายกลายเป็นผุยผงโผล๊ะ! ด้วยแรงกดดันที่หนักหน่วงแขนของหลินเฟยระเบิดออก หม๋าว! เจ้าขาวที่อยู่ด้านล่างทนไม่ได้มันกลืนเม็ดยาเข้าไปจากนั้นร่างของมันก็ขยายออกมันกลายเป็นเสือขาวที่ทรงพลังเหมือนครั้งก่อนโฮก! เจ้าขาวคำรามแล้วบินขึ้นมาหาหลินเฟยมันคำรามออกมาจนสภาพอากาสบิดเบี้ยวแรงกดดันค่อยๆลดลงแต่มันยังไม่ปลอดภัยเพราะพื้นดินและสายฟ้ากำลังรวมตัวกันต่อหน้าหลินเฟยมันกลายเป็นดาบขนาดใหญ่และนี่คือขั้นตอนสุดท้ายหากหลินเฟยรอดจากดาบเล่มนี้ไปได้หลินเฟยจะได้กายาผนึกสวรรค์และเส้นลมปราณปฐพี9วิถีมาครอบครอง
''ข้าไม่ยินยอม''หลินเฟยตะโกนออกมาแต่ทำอะไรไม่ได้ด้วยร่างกายในตอนนี้มันหมดสภาพจนขยับไม่ได้และด้วยระยะห่างที่ไม่มากหลินเฟยไม่มีทางหลบได้ทันที บูม! ดาบเริ่มพุ่งเข้ามาเรื่อยๆ โฮก! โฮก! โฮก!แต่เจ้าขาวไม่ยอมมันคำรามออกมาต่อเนื่องขณะพุ่งเข้าใส่ดาบ มันใช้อุ้งเท้าประตบไปที่ดาบ แต่...ตูม!เป็นเจ้าขาวซะเองที่ถูกแรงกระแทกกลับจนตัวของเจ้าเข้าพุ่งลงไปที่พื้นจนพื้นเกิดหลุมลึก ซู่ว!ร่างกายของเจ้าขาวหดลงจนกลับมามีขนาดตัวเล็กเหมือนเดิมจากนั้นมันจึงมองหลินเฟยด้วยแววตาสิ้นหวัง
''ขะ...ข้า...''แกร่ก! อยู่ๆเสียงบางอย่างแตกร้าวก็ดังขึ้น ภายในต่อผ้าของหลินเฟยไข่กำลังแตกออกช้าๆเสี่ยวมู่ก้าวออกมา ร่างกายของเสี่ยวมู่ในตอนนี้มีสีขาวแต่ตาของเสี่ยวมู่กลับมีสีฟ้าและสีแดงอย่างละข้างซู่ว! เสี่ยวมู่มองไปที่หลินเฟยขณะที่ตัวของมันกลายเป็นควันสีดำแล้วไปโผล่ที่ไหล่ของหลินเฟยในพริบตา
''พี่ใหญ่ข้าจะช่วยท่านเอง!''เสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้นในจิตใจของหลินเฟยและหลินเฟยสามารถรับรู้ได้ในทันทีว่านั่นคือเสียงของเสี่ยวมู่
''เสี่ยวมู่เจ้าหนีไป''หลินเฟยพูดได้สั้นๆเท่านั้นเพราะยิ่งเวลาผ่านไปหลินเฟยยิ่งหมดแรง
''พี่ใหญ่ข้าจะปลุกสายเลือดส่วนหนึ่งของท่านขึ้นมาชั่วคราวแต่มันจะทำให้ข้าหลับไป1เดือน''เสี่ยวมู่เงียบลงทันทีจากนั้นเลือดสีทองได้ลอยออกมาจากปากของเสี่ยวมู่1หยดและเมื่อหยดเลือดสัมผัสโดนตัวหลินเฟยบูม! ร่างของหลินเฟยกระตุกเบาๆ1ครัั้งจากนั้นร่างของหลินเฟยก็ถูกรักษาแม้แต่แขนที่ขาดไปก็งอกกลับมาโดยแขนข้างที่เพิ่งงอกมานั้นมันมีสภาพไม่ต่างอะไรไปจากแขนของสัตว์อสูรที่น่าเกรงขาม
''นี่มัน''หลินเฟยรู้สึกว่าทั่งร่างมีพลังไหลออกมาไม่มีที่สิ้นสุดและด้วยแขนที่คล้ายแขนของสัตว์อสูรหลินเฟยมีความมั่นใจว่าจะทำลายดาบที่พุ่งเข้ามาได้ หลินเฟยลองเหวี่ยงมือข้างนั้นดู ตูม! พลังมหาศาลคลื่นพลังที่มองเห็นด้วยตาเปล่าที่ซัดออกไปแบบไม่ใส่ใจได้ทำลายดาบลงไปครึ่งเล่ม
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็เถอะ หายไปซะ''หลินเฟยใช้พลังที่ไม่รู้จักแบบเต็มที่แล้วพุ่งออกไปตูม!! ใช้มือต่อยไปที่ดาบที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเล่ม ดาบเล่มนั้นถึงกับหายไปในพริบตา โผล๊ะ!เมื่อดาบที่เป็นการทดสอบสุดท้ายหายไปแขนที่คล้ายสัตว์อสูรของหลินเฟยระเบิดออกกลายเป็นระอองเลือดครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก! ฟู่ว! หลังจากการทดสอบสิ้นสุดร่างของหลินเฟยได้รับการเกิดใหม่พริบตาอวัยวะที่เสียหายและถูกทำลายถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดแววตาของหลินเฟยแสดงให้เห็นถึงความไม่แยแสขณะเสื้อผ้าบางส่วนขาดและมีคราบเลือดติดอยู่
''ทุกอย่างมันคืออะไรกันแน่ แขนข้างนั้นคือพลังจากสายเลือดที่ข้าได้มาจากแม่? หรือว่าข้าไม่ใช่มนุษย์''หลินเฟยพึมพัมขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ทุกอย่างที่ได้รู้มันเข้ามามากและเร็วจนเกิด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่31:ทำไมข้าต้องเลือก

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่31:ทำไมข้าต้องเลือก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้