ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            หนิงมู่ฉือมองคบเพลิงที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นางมองไปที่คนผู้นั้น รู้สึกคุ้นเคยอย่างไรบอกไม่ถูกคนผู้นั้นเหมือนจ้าวซีเหอราวกับแกะ นางคิดในใจอย่างตกตะลึงขณะเพ่งมอง จ้าวซีเหอจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร

            นางส่ายหน้ากับตัวเอง “ไม่มีทางไม่มีทางเป็นเขาแน่นอน”

            เฉินเกอได้ยินเสียงหนิงมู่ฉือพึมพำ หันไปมองอย่างแปลกใจ “ฉือเอ๋อร์ เจ้าพูดกระไร”

            หนิงมู่ฉือมองเฉินเกออย่างคนมีบางอย่างซ่อนในใจ ท่าทีดูไม่เป็นธรรมชาติยิ้มอ่อนพร้อมกับเอ่ยตอบ “ไม่มีอะไรข้าแค่นึกถึงเรื่องเก่าขึ้นมาได้”

            เฉินเกอหรี่ตามองไปไกล เขาเห็นคบเพลิงอยู่ไกลๆ เขาไม่ได้หวังสิ่งใดในตัวคนที่เพิ่งมามากนักเขาถอนหายใจพลางเอ่ย “ดูท่าคนที่เพิ่งมาจะเอาชีวิตมาทิ้งกับพวกเราเสียมากกว่า”

            “ไม่หรอก ซื่อจื่อร้ายกาจมาก” หนิงมู่ฉือเอ่ยเถียงทันควัน

            “ซื่อจื่อ? ฉือเอ๋อร์ เจ้ารู้จักคนที่มาหรือ” เฉินเกอทำหน้าแปลกใจ หรือว่าคนผู้นี้จะคือ…

            ฝูงหมาป่าเดินวนอยู่รอบต้นไม้ ครั้นจ้าวซีเหอได้ยินเสียงคนพูดคุยกันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเขามองฝูงหมาป่าซึ่งมีดวงตาสีเขียว พวกมันไม่กล้าเข้ามาใกล้เขาแต่ถึงกระนั้นเขาก็หยิบน้ำมันออกมาเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อน

            แม้ภายนอกเขาดูเหมือนจะมั่นใจ หากภายในกลับรู้สึกทั้งเครียดและหวาดกลัวเขามองขึ้นไปบนต้นไม้ หนิงมู่ฉือนั่งอยู่บนนั้น ด้วยความที่ไม่เจอกันนานเขาดีใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา ทว่าปากกลับตะโกนออกไปว่า “หนิงมู่ฉือเจ้าลงมาประเดี๋ยวนี้!”

            หนิงมู่ฉือได้ยินเสียงอันคุ้นเคยก็นึกว่าตัวเองหูฝาด น้ำตาพลันไหลออกมา นางมองไปที่คนผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้อย่างแปลกใจ

            เป็นจ้าวซีเหอจริงๆ ด้วย นางยกมือขยี้ตา หันไปอีกด้านก่อนจะหันกลับมามองไปที่จ้าวซีเหออย่างไม่อยากจะเชื่ออีกครั้ง

            จ้าวซีเหอเห็นท่าทีเช่นนั้นของหนิงมู่ฉือก็โมโหยิ่งนัก จากนั้นสายตาเลื่อนไปมองเฉินเกอที่มีท่าทีระแวดระวัง“หนิงมู่ฉือ เจ้ากล้าหนีการแต่งงานหรือเจ้าลงมาประเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

            เสียงของจ้าวซีเหอดังก้องอยู่ในหู นางหยิกแขนตัวเองก่อนจะพบว่าเจ็บจนแทบน้ำตาเล็ด คนที่อยู่ใต้ต้นไม้คือจ้าวซีเหอจริงๆ แต่ว่า…นางจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไรดี

            ฝูงหมาป่าเดินเข้ามาใกล้จ้าวซีเหอขึ้นเรื่อยๆ ความที่หวาดกลัวเสียงที่ตะโกนใส่หนิงมู่ฉือจึงยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

            “หนีการแต่งงาน?” เฉินเกอที่นั่งอยู่บนต้นไม้มองคุณชายผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านล่างคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าคนผู้นี้เกี่ยวข้องกับหนิงมู่ฉืออย่างไร

            จ้าวซีเหอมองเฉินเกออย่างท้าทาย แฝงไปด้วยแววดูแคลน

            หมาป่าวิ่งเข้าใส่จ้าวซีเหอ หนิงมู่ฉือเห็นเช่นนั้นจึงตะโกนออกมา “ซื่อจื่อ ระวังเจ้าค่ะ!”

            แม้แต่เฉินเกอก็ยังมองไปทางจ้าวซีเหออย่างตกตะลึง

            จ้าวซีเหอขมวดคิ้ว มองหมาป่าที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบเขาตะโกนขึ้นมาอีกครา “นี่ หนิงมู่ฉือเจ้าทนเห็นข้าถูกหมาป่ากัดได้ลงคอเชียวหรือ!”

            ฝูงหมาป่าพุ่งตรงมาที่เขา เขาที่ทำอะไรไม่ได้จึงราดน้ำมันลงบนพื้นรอบ ๆตัว ก่อนจะจุดไฟสร้างวงล้อมไฟล้อมรอบตัวเอง จากนั้นหยิบคันธนูกับลูกธนูออกมานำลูกธนูไปจุดไฟแล้วยิงไปที่ฝูงหมาป่า

            สิ้นเสียงฟึ่บ ลูกธนูปักเข้าที่หมาป่าตัวหนึ่ง มันส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะสิ้นใจล้มลงบนพื้นไฟลุกท่วมหมาป่าตัวนั้นจนเหลือเพียงเศษซากฝูงหมาป่าตัวอื่นเห็นเช่นนั้นจึงพากันวิ่งหนีไป

            หนิงมู่ฉือมองหมาป่าที่สิ้นใจล้มลงบนพื้นใต้ต้นไม้ ก่อนจะถูกไฟลุกไหม้นางมองจ้าวซีเหออย่างเลื่อมใส

            หมาป่ากลัวไฟ เฉินเกอลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรคิดพร้อมกับใช้มือตบที่ศีรษะตัวเองไม่แรงนัก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดชมออกมา “คุณชายผู้นี้ไหวพริบดีเหลือเกิน”

            หมาป่าบางตัวถูกไฟครอกจนตาย จ่าฝูงหมาป่าซึ่งตัวใหญ่ที่สุดเห็นเช่นนั้น มันแหงนหน้าขึ้นฟ้าร้องอย่างโกรธแค้นมันมองจ้าวซีเหอผาดหนึ่งก่อนจะวิ่งหนีไป ไม่กล้าวิ่งเข้าใส่จ้าวซีเหออีก

            ครั้นจ้าวซีเหอเห็นหมาป่าวิ่งหนีกันไปหมดแล้ว จึงเก็บธนูและลูกธนูลง

            หนิงมู่ฉือปีนลงมาจากต้นไม้ เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของจ้าวซีเหอที่มองมา นางไม่กล้าสบตามองไฟที่ยังคงลุกโหมล้อมจ้าวซีเหอเอาไว้ นางตัวสั่นเหมือนคนมีชนักติดหลัง

            เฉินเกอมองจ้าวซีเหอที่อยู่ในวงล้อมไฟด้วยแววตาลึกล้ำครู่หนึ่งในใจพอจะคาดเดาเรื่องราวได้รางๆ เขาถอนหายใจยิ้มอ่อนขณะทรุดนั่งลงบนก้อนหินอย่างยอมแพ้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ฉือเอ๋อร์ ต้องโทษที่ข้าปกป้องเจ้าไม่ดีพอ”

            หนิงมู่ฉือพูดไม่ออก เอาแต่ก้มหน้าตอนนี้นางเป็นห่วงความปลอดภัยของจ้าวซีเหอ ไฟที่อยู่รอบตัวเขาดูจะแรงขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้ไฟลุกท่วมสูงกว่าตัวของเขาเสียอีก

            จ้าวซีเหอขมวดคิ้วขณะมองไฟรอบตัวที่ยิ่งโหมแรงขึ้น เขาอยากจะออกไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้

            หนิงมู่ฉือน้ำตาไหลด้วยความรู้สึกผิด “ซื่อจื่อข้าขอโทษเจ้าค่ะ”

            จ้าวซีเหอมองหนิงมู่ฉืออย่างโกรธเกรี้ยว เขาขุดดินรอบๆ ตัว ก่อนจะสาดดินไปที่เปลวเพลิงป่าแห่งนี้อยู่ใกล้กับทะเลทราย ดินจึงสามารถขุดได้ง่าย

            ครั้นไฟดับได้ครึ่งวงเขาก็เดินออกมาจากวงล้อมไฟ เดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหนิงมู่ฉือสีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย

            เขาคิดถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่เขาได้เจอนางอีกครั้งเอาไว้หลากหลายแบบมีทั้งซาบซึ้งจนน้ำตาไหล เย็นชาจนบรรยากาศดูกระอักกระอ่วนหรือแม้แต่ต่างคนต่างโกรธจนไม่มองหน้ากัน แต่ที่คิดไม่ถึงคือ พอเจอหน้ากันจริงๆจะต่างคนต่างพูดกันไม่ออกเช่นนี้

            เขายืนพิงต้นไม้เงียบไม่พูดคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว

            หนิงมู่ฉือรู้สึกแสบร้อนที่จมูก น้ำตาไหลอาบแก้มมองจ้าวซีเหอนิ่งอย่างตื้นตันใจ ทุกครั้งที่นางตกอยู่ในอันตรายจ้าวซีเหอมักจะปรากฏตัวทุกครั้ง แม้แต่ตอนนี้ตอนที่นางอยู่ที่ชายแดนก็ไม่เว้น