ณ ยอดูเากระบี่มีแผ่นหินปูนขนาดใหญ่ซึ่งมีศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เก้าเล่มปักอยู่
เจตจำนงกระบี่อันเย็นเยียบเสียดกระดูกแผ่ขยายไปทั่วรัศมีร้อยจั้งรอบตัวพวกมัน
ภายในอาณาเขตนั้นมีเพียงกระบี่ทั้งเก้าเล่มตั้งตระหง่านอยู่กระบี่เล่มอื่น ๆ ทั้งหมดมิอาจล่วงล้ำเข้ามาในบริเวณนี้ได้ราวกับว่ามีอาณาเขตหนึ่งที่ขวางกั้นพวกมันไว้
บุรุษหนุ่มผู้มีคิ้วคมเข้มและดวงตาดั่งดวงดาวกำลังจ้องมองไปยังศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าเล่มจากระยะห่างหนึ่งพันจั้งในดวงตาของเขามีประกายไฟลุกโชนซึ่งแฝงไว้ด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม
“บัดนี้ข้าได้ทะลวงสู่ขอบเขตกำเนิดิญญาขั้นสมบูรณ์แล้ววันนี้ข้าจะต้องได้รับการยอมรับจากศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ให้จงได้!ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าข้า มู่หรงเสวียน ผู้นี้ มิได้ด้อยไปกว่าหนานกงหวง!”
มู่หรงเสวียนภูมิใจในความสำเร็จของตนและดูมุ่งมั่นที่จะได้รับชัยชนะ
เขาก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตที่ปกคลุมไปด้วยเจตจำนงของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ในทันใดนั้น เจตจำนงกระบี่โดยรอบก็กดทับลงบนร่างกายของเขาอย่างดุร้าย!
ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ใช้เจตจำนงกระบี่เป็บททดสอบ
มู่หรงเสวียนได้เตรียมการมาแต่เนิ่นๆ เพื่อเผชิญหน้ากับพลังกดดันของเจตจำนงกระบี่พลังปราณพวยพุ่งออกจากแหล่งรวมปราณในร่างกายของเขาและโอบล้อมทั่วทั้งร่างเพื่อป้องกันเจตจำนงกระบี่
เขาก้าวไปทีละก้าว...
มู่หรงเสวียนเข้าใกล้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ด้วยย่างก้าวที่มั่นคง!
ยิ่งเขาเข้าใกล้มากเท่าใดพลังกดดันของเจตจำนงกระบี่ก็ยิ่งรุนแรงและน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเท่านั้น!
เมื่อมู่หรงเสวียนอยู่ห่างจากศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ห้าร้อยจั้งเหงื่อบาง ๆ ก็ซึมออกมาจากหน้าผากของเขาเขารู้สึกราวกับว่ามีูเาขนาดใหญ่กำลังกดทับเขาอยู่และทุกย่างก้าวของเขาก็ยากลำบากอย่างผิดปกติ
บนท้องฟ้าสูงมีคนกลุ่มหนึ่งประกอบด้วยบุรุษสี่คนและสตรีสองคนกำลังให้ความสนใจกับมู่หรงเสวียน
ทุกคนสวมชุดคลุมสีดำอันงดงามหากศิษย์จากสำนัก์ทมิฬได้เห็นพวกเขาพวกเขาจะต้องจำได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้คือนักพรตของสำนัก์ทมิฬ!
นักพรตคือศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดในสำนักบำเพ็ญเพียรแห่งมรรคา!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสำนัก์ทมิฬซึ่งมีประเพณีที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานนักพรตทุกคนจากสำนักแห่งเซียนที่เคยให้กำเนิดเซียนในอดีตล้วนเป็ยอดบุตรแห่ง์ผู้หยิ่งทระนงไร้เทียมทานในปฐี
อาจเรียกได้ว่าเป็บุตรแห่งกิเลน
“ลองทายดูสิพวกเ้าคิดว่าครั้งนี้มู่หรงเสวียนจะสามารถได้รับการยอมรับจากศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ได้หรือไม่?”นักพรตผู้หนึ่งถามด้วยรอยยิ้มครุ่นคิด
“เขาเคยล้มเหลวมาเกือบสิบครั้งแล้วข้าเกรงว่าครั้งนี้ก็คงจะน่าลุ้นเช่นกัน” นักพรตอีกคนกล่าวอย่างเฉยเมย
“นั่นก็ไม่แน่เสมอไปข้าได้ยินมาว่ามู่หรงเสวียนได้ทะลวงสู่ขอบเขตกำเนิดิญญาขั้นสมบูรณ์แล้วดังนั้นครั้งนี้เขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้มิใช่หรือ?”
“ก็มีความเป็ไปได้อยู่”
“หากเขาทำสำเร็จหนานกงหวงก็จะมีคู่แข่งเพิ่มขึ้นอีกคน”
กลุ่มคนสนทนากันอย่างออกรส
ทันใดนั้นมู่หรงเสวียนที่อยู่เบื้องล่างก็ะโก้อง
“เพลงกระบี่สุริยัน์!”
พลังปราณปริมาณมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากร่างของมู่หรงเสวียน
ปราณกระบี่อันร้อนแรงะเิออกและกลายเป็วงแหวนไฟวงแหวนไฟโคจรรอบตัวเขาและต่อสู้กับเจตจำนงกระบี่ของศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์
แรงกดดันที่มู่หรงเสวียนได้รับลดลงอย่างมากทำให้ร่างกายของเขาเบาลง
“วิชาระดับสูงสุดเพลงกระบี่สุริยัน์!”
“ฮ่าอิทธิพลของเขานั้นแข็งแกร่งกว่าเดิมมากนักเขาได้ทะลวงสู่ขอบเขตกำเนิดิญญาขั้นสมบูรณ์แล้วจริง ๆดังนั้นครั้งนี้เขาอาจจะได้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ไปครองจริง ๆ ก็ได้”
เหล่านักพรตบนท้องฟ้าต่างเดาะลิ้นอย่างพิศวง
นอกเหนือจากสามวิชาระดับเซียนแล้วในดินแดนศักดิ์สิทธิ์์ทมิฬก็ยังมีวิชาระดับสูงสุดอีกสองสามอย่างมีเพียงศิษย์สายตรงและนักพรตเท่านั้นที่สามารถบำเพ็ญเพียรวิชาเหล่านี้ได้
สี่ร้อยจั้ง... สามร้อยจั้ง...สองร้อยจั้ง...
หนึ่งร้อยจั้ง!
เขาอยู่ห่างจากศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เพียงหนึ่งร้อยจั้ง!
ดวงตาของมู่หรงเสวียนจับจ้องอยู่ที่ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์สีแดงเืหมูเล่มหนึ่งนั่นคือศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์สว่านโลหิต เป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้!
ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่เหมาะสมกับเขาที่สุดคือสว่านโลหิต
มันแผ่กลิ่นอายของความเป็ชายชาตรีและความแข็งแกร่งทรงพลังหาใดเปรียบ!
มันยังเข้ากันได้ดีกับวรธาตุสุริยันโลหิตของเขาดังนั้นจึงสามารถเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ของเขาได้มากกว่าสองเท่าอย่างแน่นอนเมื่อถึงเวลานั้น ในบรรดานักพรตใหญ่ทั้งเก้าของสำนัก์ทมิฬเขาจะไม่เกรงกลัวผู้ใดนอกจากหนานกงหวง นอกจากผู้ชั่วร้ายเพียงไม่กี่คนแล้วเขายังสามารถเดินเหินไปได้ทุกที่ตามใจปรารถนาในหมู่เยาวชนแห่งแดนัคราม
แรงกดดันจากเจตจำนงกระบี่นั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ห่างจากศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์หนึ่งร้อยจั้ง
แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับกำเนิดิญญาก็อาจจะทนไม่ไหว
ทว่ามู่หรงเสวียนมิใช่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับกำเนิดิญญาธรรมดาเขาคือบุตรแห่ง์ผู้ไร้เทียมทานและมีวรธาตุสุริยันโลหิตที่หาได้ยากเขายังบำเพ็ญเพียรวิชาเซียนอีกด้วย!
รากฐานและความสามารถในการต่อสู้ของเขานั้นเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ในขอบเขตเดียวกัน!
“วิชาเก้าสุริยันเทวะ!!!”
มู่หรงเสวียนรวบรวมพลังปราณในร่างกายของเขาจนถึงขีดสุด
บัดนี้จะเห็นลูกบอลพลังปราณสี่ลูกลอยอยู่ข้างหลังเขาพวกมันกลายเป็ดวงอาทิตย์ที่สว่างจ้าและร้อนแรงสี่ดวง ส่งเสียงหวีดหวิวพร้อมกับคลื่นความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวหาใดเปรียบ!!!
นี่คือหนึ่งในสามวิชาระดับเซียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสำนัก์ทมิฬวิชาเก้าสุริยันเทวะ!
สีหน้าของเหล่านักพรตเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“วิชาเก้าสุริยันเทวะพร้อมด้วยสุริยันสี่ดวงบนท้องฟ้าเดียวกันหมายความว่าเขาอยู่ที่ขั้นที่สี่เมื่อมองดูพลังนี้แล้ว ข้าเกรงว่าเขาใกล้จะทะลวงสู่ขั้นที่ห้าในไม่ช้า”
“ชิ มู่หรงเสวียนมีวรธาตุสุริยันโลหิตดังนั้นเขาจึงเร็วกว่าผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น ๆที่ฝึกฝนวิชาเก้าสุริยันเทวะนี้มากนักและยังแข็งแกร่งกว่าด้วยหากเขาได้สว่านโลหิตมา ข้าเกรงว่าเขาจะสามารถแข่งขันกับหนานกงหวงได้!”
ในขณะนี้มู่หรงเสวียนซึ่งกำลังใช้วิชาเก้าสุริยันเทวะกำลังเข้าใกล้ระยะร้อยจั้งสุดท้ายเก้าสิบ แปดสิบ เจ็ดสิบ หกสิบ...
ในที่สุดเขาก็มาถึงเบื้องหน้ากระบี่สว่านโลหิต
การเดินทางข้ามระยะทางสั้น ๆเพียงหนึ่งร้อยจั้งนี้ทำให้เขาเหนื่อยล้ากว่าเดิมหลายเท่า ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับไม่จางหายไปขณะที่เขามองดูสว่านโลหิตเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ลุกโชน“ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์สว่านโลหิต จงสวามิภักดิ์ต่อข้า!!!”
เขาเอื้อมมือออกไปอย่างกล้าหาญและคว้าด้ามของสว่านโลหิต
ครืน ครืน ครืน!
กระบี่สว่านโลหิตเริ่มสั่นสะท้านและปราณกระบี่ก็เริ่มไหลออกมา
มู่หรงเสวียนคาดการณ์สิ่งนี้ไว้ล่วงหน้าแล้วพลังปราณทั้งหมดในร่างกายของเขาพวยพุ่งออกมาเพื่อกดข่มปราณกระบี่และดวงอาทิตย์ร้อนแรงทั้งสี่ดวงข้างหลังเขาก็ยิ่งสว่างจ้ามากขึ้น
นี่คือขั้นสุดท้าย
“สว่านโลหิตข้ามีวรธาตุสุริยันโลหิตและบำเพ็ญเพียรวิชาเก้าสุริยันเทวะคุณสมบัติของพวกเราเข้ากันได้ดีดังนั้นข้าจึงเหมาะสมที่สุดที่จะเป็เ้าของของเ้า! เหตุใดเ้าจึงต้องขัดขืน?”
“นามของเ้าจะกลายเป็ตำนานหากเ้ายอมรับข้าเป็นาย!”
“มันไม่ใช่เื่ที่เป็ไปไม่ได้ที่เ้าจะถือกำเนิดใหม่และกลายเป็ศาสตราวุธจักรพรรดิเมื่อข้าพิชิตบัลลังก์จักรพรรดิได้ในวันหนึ่ง!ดังนั้น จงยอมจำนนต่อข้า!!!”
มู่หรงเสวียนกำลังกดข่มปราณกระบี่ขณะที่เขาเกลี้ยกล่อมสว่านโลหิตอย่างอดทนศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์มีจิติญญาดังนั้นเขาจึงหวังว่าเขาจะสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อให้มันยอมรับ
ราวกับว่าสว่านโลหิตถูกเกลี้ยกล่อมเช่นกันเพราะปราณกระบี่ของมันค่อย ๆ ลดน้อยลง
เมื่อเห็นเช่นนี้มู่หรงเสวียนก็ดีใจและดึงสว่านโลหิตออกมาในพริบตา
“ฮ่าฮ่า สว่านโลหิต เ้าจะไม่เสียใจ!”
ในชั่วพริบตา
พลังที่มู่หรงเสวียนแผ่ออกมานั้นเปรียบเสมือนรุ้งกินน้ำเมื่อเงาของเขาสะท้อนกับกระบี่!
เหล่านักพรตที่เฝ้าดูอยู่ต่างตกตะลึง
“เขาทำสำเร็จจริง ๆ!!!”
“นักพรตอีกคนหนึ่งได้รับการยอมรับจากศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์หลังจากหนานกงหวง!”
“หือ มีคนกำลังมา”
ทันใดนั้นดูเหมือนว่าจะมีบางสิ่งดึงดูดความสนใจของเหล่านักพรตและพวกเขาก็หันไปมองยังที่ที่อยู่ไม่ไกลนักสิ่งเดียวที่พวกเขาเห็นคือคนผู้หนึ่งกำลังเดินอย่างช้า ๆไปยังศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์จากระยะห่างหลายร้อยจั้ง
คนผู้นั้นสวมชุดคลุมกิเลนแขนกว้างสีขาวพร้อมหมวกหยกบนศีรษะและกลิ่นอายอันบริสุทธิ์รอบกายกระบี่ทั้งหมดจะส่งเสียงหึ่ง ๆ และสั่นะเืเล็กน้อยทุกที่ที่เขาไป
ราวกับว่ากระบี่เ่าั้กำลังคารวะต้อนรับราชันย์ของพวกมัน!เทพเ้าของพวกมัน!
“คนผู้นี้คือผู้ใด? ราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวของเขามีเสน่ห์แห่งมรรคาบางอย่างและเขายังดูเหมือนเทพเ้าที่เดินอยู่บนปฐีอีกด้วยเขาช่างโดดเด่นเกินไปแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นกับกระบี่เ่าั้?เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าพวกมันกำลังต้อนรับคนผู้นี้? นี่มันค่อนข้างเหลือเชื่อมิใช่หรือ?”
“ข้าเคยได้ยินเื่ของคนผู้นี้มาก่อนเขาคือศิษย์เอกที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งใหม่”
“ศิษย์เอก? ถ้าเช่นนั้นเขาก็มิใช่ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเราหรือ?”
นักพรตสองสามคนมองหน้ากันอย่างตกตะลึงก่อนที่สายตาของพวกเขาจะจับจ้องไปที่คนที่พึ่งมาถึง
ในทางกลับกันใบหน้าของมู่หรงเสวียนกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นขณะที่เขาถือสว่านโลหิต
เขาเพิ่งได้รับสิทธิ์ในการใช้ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เป็การชั่วคราวเท่านั้นเนื่องจากสว่านโลหิตยังไม่ได้ยอมรับเขาเป็นายโดยสมบูรณ์ทว่าเขาจะสามารถใช้สว่านโลหิตได้อย่างเต็มศักยภาพอย่างแน่นอนตราบใดที่เขาบ่มเพาะตัวเองอย่างเหมาะสมและการบำเพ็ญเพียรของเขาจะค่อยๆ ก้าวหน้า!
ขณะที่มู่หรงเสวียนกำลังจินตนาการว่าเขาจะใช้สว่านโลหิตในมือเพื่อทำลายทุกคนที่ขวางทางเขาในอนาคตอย่างไรทันใดนั้นมันก็เริ่มสั่นสะท้านอีกครั้ง
ไม่ ไม่ใช่แค่สว่านโลหิต
ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์เล่มอื่น ๆก็สั่นสะท้านพร้อมกันด้วย
ราวกับว่าพวกมันตื่นเต้นและคารวะต้อนรับใครบางคน!
“เกิดอะไรขึ้น?”
คิ้วของมู่หวงเสวียนขมวดเล็กน้อยนี่เป็ครั้งแรกที่เขาประสบกับสถานการณ์เช่นนี้เขาหันกลับไปเมื่อััได้ถึงบางสิ่งและมองไปยังฉู่ควงเหรินซึ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เมื่อเขาเห็นว่าเป็เขา ก็อดที่จะมีแววตาประหลาดใจมิได้
“คนผู้นี้... หล่อเหลาโดยแท้!”
1K
