วันนี้ผมเริ่มไม่ฝันร้ายหรือแม้กระทั่งดีด้วยซ้ำ ผมเริ่มไม่ยึดติดกลับพวกเขาอีก พอคิดแบบนี้ก็แอบเศร้าเหมือนกันนะ ว่าเราจะกำลังลืมพวกเขา คนที่เราเคยรักมากที่สุดไปหรือเปล่า มันจะเป็การผิดบาปต่อตัวเองและพวกเขาไหมนะ หรือจริงๆ แล้วเราก็เป็คนเห็นแก่ตัวมากๆ คนหนึ่งกัน.. ผมได้แต่เฝ้าคิดถึงปัญหานั้นต่อไป โดยคงต้องลุกพาร่างกายแสนพุพังร่างนี้ไปอาบน้ำกินซาลาเปาที่ซื้อมาเสียที ยังไงวันนี้ก็ต้องส่งเอกสารสมัครงานละนะ
11:40
เงินก็ไม่ค่อยจะเหลืออยู่แล้วยังต้องมาซื้อรองเท้าคัดชูสีดำอันใหม่อีก หมดไป หลายร้อยเลย ยังต้องจ่ายค่าเดินทางเพราะโควิตทำให้ทางลัดถูกปิดอีก น้ำตาจะไหล แค่จะไปส่งใบพนักงานวุ่นวายและต้องเสียค่าเดินทางดีจริงๆ หนอ เมื่อกี้ก็ได้ข่าวโควิตที่เริ่มมีคนตายมากขึ้น หวังว่าจะไม่ติดจากการทำงานนะเรา คงได้แต่พูดว่าสู้ๆ
"พรุ่งนี้ต้องทำใจเริ่มชีวิตใหม่จริงๆ เสียแล้วละ "
19:00
ผมตื่นขึ้นมาหลังจากนอนไปครึ่งวัน โดยแทบไม่ได้กินอะไร เลยตัดสินใจทำอาหารในรอบครึ่งเดือนที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ที่ผมเลือกไม่ทำ เพราะทุกครั้งที่ผมจะทำอาหารผมจะนึกหน้าเพื่อนคนนั้น เพื่อนคนสำคัญที่ผมจะเตรียมอาหารให้เขาเกือบทุกมื้อถ้าเป็ไปได้ แต่ั้แ่ที่เขาเริ่มเข้าโบสถ์คริสต์ จนเริ่มเข้าศิลอดในเทศกาลมหาพรต ผมเลยไม่ค่อยมีโอกาสเตรียมอาหารให้เขาอีกเลย เขาคือความหมายที่ผมอยากใช้ความสามารถทำอาหาร ซื้อเครื่องครัว เพื่อทำให้เราทั้งสองอิ่มและใช้เงินน้อยลงต่อเดือน พอเป็แบบนั้นผมก็ยิ่งคิดถึง่ที่เราไปเดินเลือกซื้อของเข้าห้องต้นเดือนเสมอ มันช่างวุ่นวาย และสนุกไปพร้อมๆ กัน เพียงแค่จะเริ่มทำมันทุกครั้ง ผมจะนึกถึงเขาเสมอ ผู้ซึ่งเกียจอาหารบางชนิดเพียงเพราะเจอคนทำไม่อร่อย ผมก็ไม่ได้คิดว่าเขาแย่อะไร แต่บางครั้งเปิดใจเพื่อลองรับมันอีกครั้งจะเป็อะไรไป เผื่อจะถูกใจทีหลังก็ได้ แต่เขาเป็คนแบบนี้ละ กลัวและปฏิเสธที่จะยุ่งเกี่ยวกับมันอีก เพียงเพราะมันเคยทำร้ายเขา จากความไม่ได้ตั้งใจ พูดไปก็เหมือนโดนตัวผมเอง
"ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าผมผิดอะไรขนาดนั้น แต่ที่ผมรู้ดี คือผมต้องผิดกับเขามากแน่นอน"
23:00
ผมเริ่มหวังว่าช่องของผมจะเริ่มทำเงินได้บ้าง แต่ที่แน่ๆ ผมเริ่มทำให้คนดูติดผมได้ จนถึงขนาดได้รับคำชมว่าเป็ช่องที่ดี แต่ก็อดที่จะขำไม่ได้ว่า ช่องที่ดีบ้าอะไร จะ 10 ปียอดซับยังไปไม่ได้ถึงไหนเลย แต่ก็ได้พวกเขาคล่ำยันให้ผมได้อยากทำมันต่อละนะ เื่เงินคงเป็รองมานานแล้วละ หวังว่าพอผมเริ่มทำงานได้ ผมจะพอมีแรงมาทำช่องต่อได้ละนะ... ได้แต่หวังจริงๆ จากใจคนหนึ่ง
23:50
ผมเริ่มได้คุยกับแฟนมากขึ้นแม้จะเป็่ดึกดื่น ก็ดีกว่าไม่ได้คุยกันเลยละนะ ผมเริ่มกลับมารักแฟนของผมมากกว่าแต่ก่อน และเขาก็เปิดใจรับผมมากขึ้น อย่างน้อยถ้าผมพลาดที่นี้อีกครั้ง ผมก็ยังมีบ้านให้กลับไปเริ่มต้นใหม่ ดูเหมือนผมจะกลายเป็คนล้มเหลวซ้ำไปซ้ำมาจนเป็สันดารแล้วสิ ผมได้แต่หัวเราะแห้งๆ ผมคงเป็ได้แค่ชายที่ไม่ยีละอะไรกับชีวิตอีกแล้วจริงๆ กับความคิดนั้น และเตรียมตัวเข้าทำงานในวันพรุ่งนี้แต่เช้า ผมขอโทษ
"น้ำลายฟูมฝีปาก
อัดแน่นทรมาณเกินทนใจ
แต่ไม่รู้การกลืน
374
