บทที่ 24 พบนายท่านตระกูลเฉิน (รีไรต์)
แม่เฒ่าฉินไม่เคยได้ลิ้มลองขนมรสเลิศเช่นนี้มาก่อน จึงรีบส่งชิ้นที่เหลือเข้าปากในคราเดียว
เมื่ออิ่มหนำสำราญแล้ว นางก็โอบกอดหลานสาวไว้แนบอก ประทับจูบลงบนหน้าผากของหลานน้อยด้วยความรักใคร่
“เล่อเหนียงน้อยของย่า เ้าช่างน่าเอ็นดูนัก ย่าอายุเท่านี้ก็ได้สุขสมบูรณ์เพราะเ้าแล้ว”
“แอ้ แอ้”
ฉินเยาเยาเองก็ดีใจจนส่งเสียงอ้อแอ้ มือไม้โบกสะบัดไปมา เพียงแค่ท่านย่ามีความสุข นางก็สุขใจเช่นกัน
แม่เฒ่าฉินมองท่าทางน่ารักน่าชังของหลานสาวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ชั่วขณะนั้น ห้องหับที่เคยเงียบเหงาก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะร่าเริงของย่าหลาน
ทางด้านเฝิงเสี่ยวฮวานั้น หลังจากถูกสั่งสอนไปก็สงบเสงี่ยมขึ้นมาก าแจากการถูกตีเพียงสามวันก็หายดี เดินเหินได้ตามปกติ แต่เมื่อใดที่ได้พบแม่เฒ่าฉิน นางก็มีท่าทางหวาดกลัวราวกับหนูเห็นแมว
เมื่อนางไม่ได้ก่อเื่วุ่นวายอีก ทุกคนในบ้านก็อยู่อย่างสงบสุขมากขึ้น
พวกเขาพักอยู่ที่อำเภอจี้โจวเป็เวลาสามวัน ในระหว่างนั้น เฉินฮั่นหลินก็มาเยี่ยมเยียนถึงสองครั้ง
แม่เฒ่าฉินรับผิงกั่ว*[1]สีแดงสด ผักกาดขาว และโสมชั้นเลิศอีกหนึ่งจากฉินเยาเยา
รุ่งเช้าวันที่สี่ หลังจากรับประทานอาหารเช้ากันแล้ว แม่เฒ่าฉินก็เรียกรวมทุกคนในบ้านแล้วกล่าวว่า “สถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้เลวร้ายลงทุกที อำเภอจี้โจวอาจถูกตีแตกเมื่อใดก็ได้ พวกเราต้องไปเมืองหลวงกัน”
นางหยิบเงินยี่สิบสองตำลึงออกมา “เหล่าเอ้อร์ เหล่าซาน พวกเ้าเอาเงินนี่ออกไปสืบดูว่ามีกองคาราวานใดมุ่งหน้าไปเมืองหลวงหรือไม่ หากมีก็ถามดูว่าพวกเราขอติดตามไปด้วยได้หรือไม่ ถ้าไม่มีก็ไปดูเกวียนซื้อมาสักเกวียนหนึ่ง”
“ส่วนเหล่าซื่อ เ้าไปจวนตระกูลเฉินกับข้า ในเมื่อพวกเราจะไปแล้ว ก็ต้องไปแจ้งให้เขารับรู้เสียหน่อย”
“ส่วนคนอื่น ๆ เก็บข้าวของให้เรียบร้อย เมื่อพวกเรากลับมาจะได้ออกเดินทางกันเลย”
“ขอรับท่านแม่”
“เ้าค่ะท่านแม่”
ทุกคนในครอบครัวขานรับเป็เสียงเดียวกัน
แม่เฒ่าฉินอุ้มฉินเยาเยากลับห้อง หยิบตะกร้าหลังถามหลานสาวตัวน้อยว่า “เด็กดี เ้ายังมีผิงกั่วกับผักกาดขาวที่ให้ย่าเมื่อครู่อยู่หรือไม่ ขอให้ย่าอีกหน่อยได้หรือไม่”
“อะอื้อ”
ฉินเยาเยาโบกมือเพียงครั้งเดียว บนเตียงก็เต็มไปด้วยผลผิงกั่ว ลูกสาลี่ ผักกาดขาว และมีแม้กระทั่งเห็ดหลินจือ
“โอ้! เล่อเหนียง ถือว่าย่าขอยืมเ้าก่อนละกัน ครั้งหน้าย่าจะรีบหามาคืนเ้า”
เสียงท่านย่าเอ่ยพลางหยิบผลไม้ใส่ตะกร้า และหยิบผ้ามาคลุมไว้้า
“ไปกันเถอะ ย่าจะพาเ้าไปเที่ยว” แม่เฒ่าฉินอุ้มเยาเยาขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ ก่อนจะก้าวออกจากประตูไปพร้อมกับฉินเหล่าซื่อ
“ข้ามาขอพบคุณชายเฉินฮั่นหลิน บอกกล่าวให้ข้าเข้าพบหน่อยเถิด บอกว่าข้าคือพี่สี่ฉิน”
ฉินเหล่าซื่อเอ่ยอย่างสุภาพต่อข้ารับใช้ที่หน้าจวนตระกูลเฉิน
บ่าวผู้นั้นกวาดตามองั้แ่หัวจรดเท้า และรีบเอามือปิดจมูก ถอยหลังไปสองก้าว “ขอทานมาจากไหนกัน คุณชายเฉินผู้งดงามของข้า ไม่ใช่ผู้ใดอยากพบก็พบได้หรอกนะ รีบไสหัวไปให้พ้น มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ” กล่าวจบก็ปรากฏแววตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง
“ข้ากับคุณชายของพวกท่านนั้นเป็สหายกัน ครั้งนี้ข้ามาเพื่อร่ำลา โปรดแจ้งให้ทราบด้วยเถิด”
ฉินเหล่าซื่อพยายามระงับความโกรธในใจและบอกกล่าวบ่าวรับใช้ของตระกูลใหญ่โตมักจะวางอำนาจแทนเ้านาย ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยเห็นมาแล้วตอนอยู่ที่ชายแดน พวกเขาจึงไม่อยากลดตัวไปทะเลาะด้วย
บ่าวรับใช้เยาะเย้ย “แค่ขอทานเหม็น ๆ อย่างพวกเ้าที่ไม่รู้ว่าคลานออกมาจากซอกใด ยังกล้าเอ่ยว่าเป็สหายกับคุณชายของข้าอีก”
“พวกเ้าไม่คู่ควร!”
“เ้า...”
“เหล่าซื่อ”
แม่เฒ่าฉินเอ่ยปราม “พวกเรากลับกันเถิด”
เหล่าซื่อจ้องเขม็งไปยังบ่าวผู้นั้นด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะหันหลังกลับพร้อมกับประคองมารดาเดินจากไป
“มีเื่อันใดจึงต้องโหวกเหวกโวยวายเช่นนี้”
ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ดังก้องออกมาจากด้านใน
ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่เดินออกมา
“นายท่านขอรับ เป็ขอทานไม่รู้มาจากที่ใด บังอาจกล่าวอ้างว่าเป็สหายกับคุณชาย ถูกข้าน้อยด่าไล่ไปแล้วขอรับ”
บ่าวรับใช้กล่าวด้วยท่าทางโอ้อวด
เขาจัดการปัญหาให้กับตระกูลเฉิน นายท่านควรจะให้รางวัลเขาอย่างดี
ดีที่สุดคือมอบเสี่ยวหงให้เป็ภรรยาเขา
บ่าวรับใช้นึกภาพด้วยความพอใจ
เฉินไฮว่อันหรี่ตาลงมองแม่เฒ่าฉินที่เดินจากไป
“ท่านคือแม่เฒ่าฉินใช่หรือไม่”
เฉินไฮว่อันรีบตามไป
“ท่านผู้นี้คือ” แม่เฒ่าฉินถามอย่างสงสัย
“ฮ่า ๆ เป็เช่นนั้นจริงด้วย”
“ข้าคือพ่อของเ้าเด็กเหลือขอเฉินฮั่นหลิน”
เฉินไฮว่อันหัวเราะและแนะนำตนเอง
“โอ้! ที่แท้ก็นายท่านเฉินนี่เอง ขออภัยที่พวกข้าเสียมารยาท” แม่เฒ่าฉินพูดเอ่ยอย่างเ็า
เฉินไฮว่อันดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความเ็าในน้ำเสียงของแม่เฒ่าฉิน เขาถามด้วยความยินดี “เหตุใดแม่เฒ่าฉินมาถึงแล้วไม่เข้าไปล่ะ ข้าอยากพบพวกท่านมานานแล้ว”
“ขอทานขัดสนอย่างพวกข้าเข้าจวนตระกูลใหญ่โตมิได้หรอก”
เมื่อเฉินไฮว่อันได้ยินดังนั้น เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขายกมือขึ้นคำนับและกล่าวว่า “แม่เฒ่าฉิน เป็ความผิดของข้าเองที่สั่งสอนบ่าวไพร่ไม่ดี พวกเขาถึงได้เสียมารยาทกับพวกท่าน โปรดวางใจเถิด ข้าจะให้คำอธิบายแก่ท่านอย่างแน่นอน”
“เชิญพวกท่านเข้ามาก่อนเถิด”
เดิมทีแม่เฒ่าฉิน้ามาบอกลาเฉินฮั่นหลินอยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงไม่ปฏิเสธและเดินตามเฉินไฮว่อันเข้าไป
เมื่อบ่าวรับใช้เห็นนายท่านของตนเคารพพวกเขามากเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือด ขาอ่อนแรง คุกเข่าลงกับพื้น
“เ้าไม่ต้องมาทำงานแล้ว พรุ่งนี้เก็บข้าวของแล้วไสหัวไปซะ”
“นายท่านขอรับ ขออภัยด้วย ข้าน้อยไม่รู้ว่าพวกเขาเป็แขกผู้มีเกียรติ ข้าน้อยนึกว่า... นึกว่าเป็ขอทานมาจากที่ใด”
“ได้โปรด ให้โอกาสข้าน้อยอีกครั้งเถิดขอรับ ที่บ้านยังมีแม่ที่ป่วยเป็อัมพาตอยู่ ข้าน้อยต้องเลี้ยงดูท่าน ข้าน้อยไม่สามารถเสียงานนี้ไปได้ขอรับ”
บ่าวรับใช้คุกเข่าร้องไห้อยู่บนพื้น “พวกท่านทั้งสอง ข้าน้อยขออภัยขอรับ ข้าน้อยมันตาต่ำ โปรดเมตตา บอกนายท่านให้โอกาสข้าน้อยอีกครั้งเถิดขอรับ”
“เอ้อร์โกว ไม่ใช่ว่าเ้าเป็เด็กกำพร้าหรอกหรือ เอาแม่ป่วยมาจากไหนกัน” เฉินไฮว่อันเยาะเย้ย
“งอกมาจากหินรึไง?”
พรวด~
ฉินเหล่าซื่อเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา
เฉินไฮว่อันผู้นี้ก็น่าสนใจดีนะ
แม่เฒ่าฉินก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน
ส่วนฉินเยาเยา นางหัวเราะคิกคักออกมาเพราะยังเด็ก
“ไปตามคุณชายกลับมา บอกว่าแม่เฒ่าฉินมาเยี่ยม” เฉินไฮว่อันออกคำสั่งแก่บ่าวไพร่หลังจากเชิญเข้าไปนั่ง
“ข้าขอบคุณสำหรับโสมที่มอบให้คราวก่อน ท่านพ่อของข้าจึงรอดชีวิตมาได้” เฉินไฮว่อันกล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม
“ไม่ต้องกล่าวเช่นนั้น คุณชายเฉินต่างหากที่ช่วยเหลือพวกเรามาตลอด หากไม่ใช่เพราะคุณชายเฉิน พวกข้าคงไม่อาจเข้าอำเภอจี้โจวได้ ป่านนี้คงตกเป็เหยื่อของพวกหนานหมานไปแล้ว”
“ไม่เลย ไม่เป็เช่นนั้น ท่านต่างหากที่ช่วยชีวิตลูกชายข้าไว้เมื่อห้าปีก่อน คราวนี้ยังช่วยชีวิตท่านพ่อข้าอีก ท่านช่างมีบุญคุณต่อครอบครัวข้ายิ่งนัก”
“มิได้ ๆ” แม่เฒ่าฉินและฉินเยาเยามองดูฉินเหล่าซื่อและเฉินไฮว่อันที่ผลัดกันถ่อมตัว
ฉินเหล่าซื่อหาได้เชี่ยวชาญการเอื้อนเอ่ยไม่ ถูกเฉินไฮว่อันกล่าวยกยอปอปั้นจนหน้าแดง
ในที่สุด แม่เฒ่าฉินก็ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยขัดขึ้น
“นายท่านเฉิน พวกเรามาที่นี่เพื่อบอกลา”
แม่เฒ่าฉินกล่าวพลางส่งสัญญาณให้ฉินเหล่าซื่อนำตะกร้ามาวางตรงหน้าเฉินไฮว่อัน
“พวกข้าเตรียมมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงแล้ว รบกวนอาศัยบ้านท่านมาหลายวัน นี่เป็ผลไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ หวังว่านายท่านเฉินจะไม่รังเกียจ”
“แม่เฒ่าฉิน เกรงใจเกินไปแล้ว”
เฉินไฮว่อันเอ่ยไปพลางมองไปที่ตะกร้า ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นในทันทีเมื่อเห็นของที่อยู่ข้างใน
[1] แอปเปิล
6K
