ตอนที่ 15
จังหวะตกหลุมรัก
ภาพถ่ายเซตนางงูร้ายจากนิตยสาร Y สร้างชื่อให้กับไป๋เซี่ยหนิงแล้วจริงๆ จากที่โดนพ่อเซี่ยตำหนิเอาวันก่อน พอได้เห็นภาพความงามตราตรึงของเซตนี้ บอสใหญ่ก็กลับคำพูดแทบไม่ทัน
เซี่ยเฉิงไห่ที่เพิ่งด่าลูกสาวคนรองไม่กี่วันก่อน พอเห็นภาพเหล่านี้ถึงกับเงียบไปครึ่งนาทีเต็ม ก่อนจะกระแอมไอกลบเก้อ แล้วเอ่ยกับเลขาเสียงขรึม
“...แจ้งทุกแผนกให้สนับสนุนไป๋เซี่ยหนิงเต็มที่ ศิลปินในสังกัดทุกคนต้องกดติดตามเธอทันที”
เลขาถามย้ำด้วยความแปลกใจ “ทุกคนเลยเหรอครับ?”
“ทั้งหมด!”
ข่าวลือแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เหล่าศิลปินในสังกัดที่ไม่อยากมีปัญหากับบอสใหญ่ได้แต่กดติดตามบัญชีเวยป๋อและสตรีมเกมของเธอแบบกล้ำกลืน บางคนถึงกับลบทวีตประชดประชันเก่า ๆ เพราะกลัวโดนขุดว่าเคยแขวะเธอไว้ก่อน
แฟนคลับของเหล่าศิลปินที่เห็นชื่อแปลก ๆ อย่าง "ไป๋เซี่ยหนิง" โผล่มาในรายการติดตามต่างก็สงสัย
> นี่ใครอะ ทำไมโอปป้าติดตาม?
> บอสใหญ่สั่งเหรอ? ลูกสาวเหรอ? แฟนเหรอ? หรือ...เมียในอนาคต?
> ข้างบน พูดดีๆ เดี๋ยวงานพี่ชายฉันหายหมด
> อะไรวะ ไปดูแป๊บ อุ๊ย สวยฉิบหาย งูงี้…งูจริง ๆ เหรอเนี่ย?
ยอดติดตามของเธอพุ่งขึ้นราวติดจรวด แถมคลิปวิดีโอเกมที่เธอสตรีมเมื่อคืนยังถูกตัดเป็ช็อตสั้นลง TikTok พร้อมแคปชัน “น้องงูผู้เ็าเล่นเกมไปด่า NPC ไป” ซึ่งกลายเป็มีมไวรัลในหมู่เกมเมอร์สายโหด
ปีศาจงูสาวหัวเราะคิกคักอยู่กับตัวเองบนโซฟากลางห้องนั่งเล่น กายขดเป็วง ผ้าห่มคลุมครึ่งตัว มือหนึ่งถือรีโมต อีกมือไถจอมือถือดูตัวเลขค่าชื่อเสียงที่พุ่งขึ้นไม่หยุด
[โฮสต์ได้รับค่าชื่อเสียง 684790 จากการช่วยโปรโมทของเซี่ยเฉิงไห่]
เสียงแจ้งเตือนดังเหมือนเสียงระฆังทองของ์
“มนุษย์ช่างโง่เง่าจริง ๆ …เห็นงูก็ยังอยากเลี้ยง” ไป๋เซี่ยหนิงพึมพำเบา ๆ ดวงตาเป็ประกาย ก่อนจะกลอกตามองเพดาน “ถ้าโลกจะรอดด้วยการที่ฉันแค่นั่งหายใจอยู่เฉย ๆ ฉันก็อาจจะยอมช่วยหน่อยก็ได้มั้ง ไอ้หนูนั่นคงไม่ตายง่ายๆ แล้ว”
แม้เธอจะยังไม่ได้รับบทใหญ่จากค่าย เพราะเฉียนซีเอนเตอร์เทนเม้นท์ต้องเกลี่ยโอกาสไปให้ศิลปินคนอื่น ๆ ด้วย ทว่าไป๋เซี่ยหนิงก็ไม่สนใจนัก
จะให้เธอออกกองถ่ายไปตากแดดร้องไห้ปลอม ๆ กับพระเอกไม้เสียบผี? ไม่มีวัน! อย่างน้อยก็ต้องหล่อล่ำ เธอถึงจะไป!
แต่ตอนนี้เธอขอ “กลิ้งรับทรัพย์” ไปก่อนจะดีกว่า
อีกอย่าง การไปช่วยซ่งเหยาไลฟ์สดขายของก็ไม่แย่ เธอไม่ต้องพูด ไม่ต้องแสดง แค่ยืนอยู่ข้าง ๆ จิบชาช้า ๆ ก็มีคนเข้ามาดูเพิ่มขึ้นหลายหมื่นคนในห้านาที
> คุณหนูรองคะ ฉันมาแล้วค่า!
> งูร้ายจิบชา! ตายแล้วฉันจะซื้อทุกอย่าง! ฉันซื้อปลอกคอสิบอันแล้วขอคุณหนูสวมให้ฉัน ฉันยอมเป็หมาของคุณ
> แค่ยืนเฉย ๆ ยังขายของได้เก่งกว่าคนทั้งไลฟ์
ซ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะหันมากระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ระหว่างไลฟ์
“เธอไม่ต้องทำอะไรก็โกยยอดให้ฉันเป็หมื่น ฉันรักเธอจังเลยเซี่ยหนิง”
ไป๋เซี่ยหนิงยกคิ้ว ยิ้มมุมปาก “โอนเงินให้ฉันไวๆ ฉันจะทำตัวให้ปังกว่านี้อีก”
วันนี้ก็เป็อีกวันที่หญิงสาวมานั่งเล่นนอนเล่นประดับอยู่ในไลฟ์ขายของของซ่งเหยา
เธอสวมเสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงขาสั้นนิ่ม ๆ เอนตัวอยู่บนโซฟารับแขกด้วยท่าทางี้เีสุดขีด มือถือเกม “ปลาใหญ่กินปลาเล็ก” เอาไว้ในมือ จิ้มไปมาช้า ๆ พร้อมเสียงซวบซาบในเกม
ในไลฟ์สดของซ่งเหยา ยอดผู้ชมกำลังค้างอยู่ที่หลักแสนคน ผู้คนจำนวนมากพิมพ์แชตมาถี่แทบมองไม่ทัน และกว่า 70% ของคอมเมนต์ เป็การพูดถึง ไป๋เซี่ยหนิง
> หนิงหนิง วันนี้ไม่เล่นเกมเหรอคะ?
> ใครสนใจสินค้าซ่งเหยา ฉันมาดูงูจิบชา
> ตายแล้วๆๆๆ โซฟานั่นหรูมาก ซื้อร้านไหนคะคุณหนู
> ช่วยกระพริบตาทีค่ะ จะได้แคปเป็ภาพเคลื่อนไหว!
ซ่งเหยารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นักแสดงสมทบในไลฟ์ของตัวเอง จึงกัดฟันยิ้มกว้างไว้ก่อน
จากนั้นไม่กี่นาทีเธอก็เดินเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเพื่อนอย่างอ้อน ๆ
“หนิงหนิง เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอกแป๊บนึงนะ ฝากเธอดูร้านแล้วก็ขายของในไลฟ์ให้หน่อยได้มั้ย?”
ไป๋เซี่ยหนิงเลื่อนสายตาออกจากโทรศัพท์ช้า ๆ ดวงตาคมปรายมองอีกฝ่ายด้วยแววตา “เอาจริง?” เสียงเธอไม่ดังแต่ก็เย็นะเืพอให้ซ่งเหยารู้สึกเหมือนโดนงูรัดแน่นรอบคอ
“ก็แค่ไม่กี่นาทีเอง…” ซ่งเหยาพยายามยิ้ม หันไปมองยอดวิวแล้วก็ตัดใจปิดไลฟ์ไม่ได้ “งั้นเธอก็นอนเล่นเกมตรงนี้ เดี๋ยวฉันกลับมา”
ซ่งเหยาออกจากร้านไปได้แค่สิบกว่านาที งูี้เีก็ย้ายตัวเองจากโซฟามานั่งหน้าจอแทนเ้าของร้านอย่างเนือย ๆ
เธอเหลือบมองคอมเมนต์ในไลฟ์ที่ยังคงไหลรัวอย่างต่อเนื่อง
บางคนถามถึงสินค้าที่ซ่งเหยากำลังจะโปรโมต บางคนก็มาเพื่อดูเธออย่างเดียว
“อาหารหมาอร่อยไหม ฉันจะรู้ได้ยังไงไม่เคยกิน”
“สายจูงใช้ยังไง ถ้าซื้อแล้วเซี่ยหนิงจะมาจูงฉันมั้ย ไม่! ส่วนสายจูงเธอซื้อไปแล้วจะเอาไว้ผูกคอตายก็แล้วแต่”
“ไม่ขายแล้ว!” ไป๋เซี่ยหนิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ “รอซ่งเหยากลับมาก่อนค่อยซื้อ ฉันไม่ขายอะไรทั้งนั้น แล้วก็…เฝ้าร้านให้ฉันด้วย”
พูดจบ เธอก็หันกล้องจากตัวเองไปทางประตูร้านอย่างเฉยชา แต่ยังพอเห็นปลายผมยาวกับหัวไหล่ของเธอติดอยู่มุมเฟรม
จากนั้นเ้าของร่างก็นั่งไขว่ห้าง ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมต่อ ราวกับไม่เคยมีไลฟ์นับแสนคนกำลังดูอยู่
> หมายความว่ายังไงให้พวกเราช่วยเฝ้าร้าน!?
> ฉันจะเฝ้าเองค่ะ! ใครกล้ามาขโมยของ ฉันจะแจ้งตำรวจให้
> หนิงหนิง!!! เปิดกล้องกลับมาหน่อยยยยย
> นี่มันไลฟ์ขายของหรือไลฟ์ดูงูนอนเล่นกันแน่!?
ไป๋เซี่ยหนิงยังคงไม่สนใจไลฟ์ เธอเอียงตัวพิงพนักเก้าอี้ มือทั้งสองข้างถือโทรศัพท์เล่นเกมฉลามไล่กัดคนอย่างเอาเป็เอาตาย ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ตาเป็ประกายสะใจตอนฉลามของเธอกระชากขาคนได้สำเร็จ
"กัดมัน!" เธอพึมพำ
บรรยากาศในไลฟ์เงียบงันอยู่พักหนึ่ง เพราะงูน้อยของพวกเขามุดเข้ามุมกล้องไปแล้ว
จากนั้น...ทั้งคอมเมนต์ก็ะเิเหมือนน้ำมันราดลงกองไฟ
> เฮ้ย ลูกค้าาาา
> หนิงหันไปเร็ว ลูกค้าหล่อมากกกกกก!!
> เอ๊ะๆๆๆๆๆ กระเป๋าใส่งู??
> หน้าคุ้นๆ อย่าบอกนะว่า…
ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาในร้านเงียบ ๆ
รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาดสะอ้าน เขาสวมเสื้อเชิ้ตลำลองกับหมวกแก๊ปปิดหน้าไว้หลวม ๆ แต่แค่แวบแรกที่เห็น...ทุกคนในไลฟ์ก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา
เพราะกระเป๋าสะพายของเขาที่ใส่งูไว้นั่นเองคือจุดขายของเขา
เฉินอันหลิน นักร้องหนุ่มขวัญใจมหาชนที่มีแฟนคลับหลายล้าน และขึ้นชื่อว่า “รักงูมากกว่าคน”
เขาก้าวเข้ามาในร้านเงียบ ๆ พร้อมกระเป๋าใส่งูบนไหล่ แต่ในวินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้น และเห็นเธอ...
...โลกทั้งใบก็หยุดหมุน
หญิงสาวนั่งทอดกายบนเก้าอี้เหมือนไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเล่นเกมฉลามบนมือถือ เส้นผมสีดำขลับไหลลงมาตามลาดไหล่ ริมฝีปากสีจางคลี่ยิ้มบาง ๆ ขณะมองตัวละครมนุษย์ถูกงับเข้าไปในปากฉลาม
เธอไม่ได้มองเขา ไม่แม้แต่จะรู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น
แต่นั่นแหละ...ยิ่งทำให้เธอเหมือนงูงามผู้สูงศักดิ์ที่ไม่เคยชายตามองใคร
...งูที่มีพิษร้ายแรงที่สุด แต่ก็มีเกล็ดที่งดงามที่สุด
...งูที่เขายินดีจะคลานเข้าหา แม้ต้องแลกด้วยลมหายใจสุดท้าย
ให้ตายเถอะ… เฉินอันหลินลอบสูดลมหายใจ ราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบหัวใจ
‘เธอคือ...งูที่สวยที่สุดในจักรวาล’
ไม่ใช่แค่สวย เธองามอย่างศักดิ์สิทธิ์ งามในแบบที่ธรรมชาติตั้งใจจะสร้างแค่หนึ่งเดียว
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ในขณะที่งูในกระเป๋าขยับอย่างตื่นเต้นจนน่าใ
เหมือนมันเองก็รับรู้
เหมือนมันอยากคลานเข้าไปซบเธอแทบเท้า
เหมือนมัน…รับรู้เ้านายของมันั้แ่แรกเห็น
และเขาก็เช่นกัน
ทันทีที่ภาพชายหนุ่มผู้ก้าวเข้าร้านปรากฏในไลฟ์...
แชทที่เงียบเหงาเมื่อครู่ก็ะเิขึ้นราวูเาไฟใต้ทะเล!
> นั่นมันเฉินอันหลิน!! เฉินอันหลินของฉันมาทำอะไรที่นี่!!!
> เดี๋ยว…ทุกคนดูสายตาพี่หลินสิ!
จากนั้นทั้งไลฟ์ก็เหมือนหยุดนิ่งไปในวินาทีเดียวกับเขา
สายตาของเฉินอันหลิน…
ชัดเจน
แน่วแน่
หลงใหลชนิดไม่แม้แต่จะปิดบัง
เขายืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาจ้องมองไปยังหญิงสาวที่เอียงตัวเล่นมือถืออย่างไม่ใส่ใจ สายตาคู่นั้นเหมือนคนที่เพิ่งค้นพบศาสนาใหม่
คนที่พร้อมจะถวายทั้งตัวและหัวใจให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้า
> โอ้พระเ้า…เขาตกหลุมรักแล้ว
> ไม่ใช่แค่ชอบนะ นั่นมันระดับ…บูชาชัด ๆ
> ชั้นเห็นแล้ว!! พี่หลินหน้าแดง! เขาหน้าแดง!!!
> ฉันไม่โอเค! แต่ฉันก็โอเค! ทำไมมันดีแบบนี้!
แค่กล้องจับภาพเธอนิดเดียวตอนเขามอง แชตก็แทบถล่ม
คลิปวิดีโอตัดเฉพาะตอน ‘เฉินอันหลินสบตาเซี่ยหนิง’ ถูกตัดออกไปปลิวเกลื่อนเวยป๋อในไม่ถึง 5 นาที
แฟนคลับรู้ แฟนคลับเห็น และแฟนคลับทั้งหลายก็พร้อมใจกันกรีดร้อง
“นี่มัน…จังหวะตกหลุมรัก!”
บ้าเอ๊ย! ฉันcpแล้วนะ!!!!!!
ไป๋เซี่ยหนิงเงยหน้าจากมือถือด้วยความงุนงง
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมคะแนนค่าชื่อเสียงที่เพิ่มพรวดจนระบบต้องสั่นเตือน เธอขมวดคิ้ว มองซ้ายมองขวา วันนี้ไม่ได้โพสต์อะไร ไม่ได้ไลฟ์ ไม่ได้ทำอะไรสักนิด แล้วแต้มมาจากไหน?
เธอหันไปมองหน้าจอไลฟ์เพื่อหาคำตอบ...และนั่นเองที่เธอเห็นเขา
ชายหนุ่มในชุดเรียบง่าย ผมดำยุ่งนิด ๆ ราวกับพึ่งเดินผ่านลมฤดูร้อนมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย และดวงตาที่กำลังมองเธอด้วยแววตาตกตะลึงราวกับเห็น “งู” ที่งดงามที่สุดในจักรวาล
เฉินอันหลิน...
หัวใจเขาเต้นโครมคราม รู้ตัวอีกที ร่างกายก็ก้าวเข้าหาเธอโดยไม่รู้ตัวแล้ว
แต่ไป๋เซี่ยหนิงกลับตัวแข็งทื่อ...
เธอมองเขาราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ไม่ใช่เพราะตกหลุมรักเหมือนเขา แต่เพราะ...
ใบหน้านั้น… เหมือน “เขา” ไม่มีผิด
เหยียนหลัว.. จอมอำมหิตผู้จุดไฟเผาร่างของเธอในชาติก่อน แล้วหัวเราะยืนมองอย่างเ็า ความตายครั้งนั้น ความเ็ปนั้น ยังติดตรึงในดวงตาของเธอ
สายตาของเธอเปลี่ยนไปทันที
จากความสงสัย สู่ความแค้นที่แทบปะทุจากรูขุมขน
[ระบบแจ้งเตือน: ค่าความแค้นรุนแรงเกินระดับที่กำหนด เริ่มต้นโหมดควบคุมร่างกายอัตโนมัติ]
เงาของผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาจัดจ้านเกินมนุษย์ทั่วไป ทุกฝีก้าวสง่างามชนิดที่แม้แต่ปีศาจงูยังเผลอกลั้นหายใจ...แล้วเธอก็หยุดนิ่ง ราวกับถูกสาป
ทว่าก่อนที่เสียงความแค้นในหัวจะกรีดร้องดังลั่น ร่างกายของเธอก็ถูก่ชิงไป
[ระบบเข้าควบคุมร่างกาย — ป้องกันพฤติกรรมเสี่ยงต่อค่าชื่อเสียง]
มือของเธอวางโทรศัพท์ลงอย่างสงบ ดวงตากลมโตยกยิ้มอ่อนหวานขึ้นอย่างเป็ธรรมชาติเกินกว่าจะเป็ไป๋เซี่ยหนิงคนเดิม
“สวัสดีค่ะ... ยินดีต้อนรับนะคะ” น้ำเสียงนุ่มละมุน... ยิ้มหวานจนดอกไม้ร่วง
เฉินอันหลินชะงักกึก ดวงตาสั่นไหว ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อในทันที ริมฝีปากเขาเผยอเล็กน้อยราวกับอยากจะพูดอะไร แต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาได้นอกจากหัวใจที่เต้นแรงแทน
…เหมือนงูสาวในฝันยิ้มให้เขา
ในไลฟ์แฟนคลับะเิแทบจะทันที
>กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!
> พี่หลินหน้าแดงเหรอ!?
> ใครก็ได้ตัดคลิปฉากนี้ให้ที!
...ส่วนเ้าตัวจริงในจิตใต้สำนึกนั้นกลับกำลังแผดเสียงลั่น
“เอาร่างฉันคืนมา!! หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะ!! ไอ้ระบบบ้านี่!!”
[ โปรดสงบสติอารมณ์ การยิ้มคือเครื่องมือสำคัญในการเพิ่มค่าชื่อเสียง
สถานะ: เฉินอันหลิน เป้าหมายค่าชื่อเสียงระดับ S
ระบบกำลังบันทึกค่าความหวั่นไหวของเป้าหมาย... สำเร็จ]
369
![Hi Darling สวัสดีครับที่รัก...เราจะรักกันได้หรือยัง? [ตอนจบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632313647_13463526.webp)
