โจวจื่อโม่หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู เสี่ยวเถาเป็เด็กน้อยที่เกิดมาใน่เวลาไล่เลี่ยกับหนิงเซียงพอดี ทั้งสองจึงเติบโตมาด้วยกันราวกับพี่น้อง
“บะ บ่าวไม่ได้หมายความเช่นนั้นนะเ้าคะ...นายท่าน…T^T”
เสี่ยวเถาทำหน้าราวกับจะร้องไห้ แต่เพียงไม่นานนางก็รีบวิ่งไปรอรับ
หนิงเซียง ที่กำลังพยายามจะะโลงมาจากต้นไม้
“คุณหนูเ้าคะ!”
“ฮ่า ๆ จริง ๆ เลยเ้าเด็กพวกนี้”
โจวจื่อโม่ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู
“ข้าลงเองได้น่า!”
หนิงเซียงยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนที่นางจะหันหลังไปอีกทาง สายตาคู่กลมจ้องมองไปยังพื้นเบื้องหน้าที่อยู่นอกรั๊วจวน
“คุณหนู! วันนี้ห้ามหนีเที่ยวนะเ้าคะ!”
เสี่ยวเถารู้ได้ในทันทีว่าหนิงเซียงกำลังวางแผนจะทำอะไร
แกร๊ก!
เสียงแตกดังขึ้นอย่างกะทันหันใต้ฝ่าเท้า หนิงเซียงชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อแผ่นกระเื้ัคารั๋วที่นางเหยียบอยู่ ดันแตกร้าวเป็เสี่ยง ๆ
“อ๊ะ!”
นางยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็เสียสมดุล เท้าลื่นไถลไปด้านหลัง
โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้าง ท้องฟ้าและชายคาจวนสลับตำแหน่งในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความใสุดขีดทันที
“มะ ไม่นะ! กรี้ด!”
หนิงเซียงกรีดร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง นางหงายหลังลงจากรั๋วทันที ร่างบาง ลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงไปอีกฝั่งของจวนด้วยความเร็ว
“คุณหนู!!!/หนิงเซียง!!!”
เสียงของเสี่ยวเถาและนายท่านโจวจื่อโม่ ดังตามมาให้หลัง พร้อม ๆ กับทั้งเขาทั้งสอง ที่พยายามวิ่งเข้ามาคว้าร่างของ หนิงเซียงที่ได้ร่วงหล่นลงสู่พื้น
“ท่านพ่อ!”
หนิงเซียงกรีดร้องออกมา พร้อม ๆ กับหัวใจที่เต้นกระหน่ำด้วยความหวาดกลัว ในห้วงวินาทีนั้นเอง ดวงตาคู่กลมก็ได้หลับลงอย่างทำใจ เพราะคิดว่าคงไม่ทันแล้ว
แต่แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...
เงาร่างสูงใหญ่ ร่างหนึ่งก็พุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
แขนแกร่งคว้าร่างบางเอาไว้แน่น กลางอากาศแรงกระแทกทำให้ทั้งสองล้มกลิ้งไปบนพื้นหญ้า แต่กลับไม่เ็ปอย่างที่ควรจะเป็
หนิงเซียงหลับตาแน่น ใบหน้าซบเข้ากับแผงอกอุ่น ๆ โดยไม่รู้ตัว
เสียงหัวใจของใครบางคนเต้นดังชัดอยู่ข้างหู
“…เ้าเป็อะไรหรือไม่”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ นิ่ง สุขุม แต่แฝงความตึงเครียดไว้จาง ๆ
หนิงเซียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่นางคุ้นเคย ดวงตาคู่คม กำลังจ้องมองมาที่นางอย่างไม่วางตา
“เฉิงอวี้…?”
หนิงเซียงได้แต่ขมวดคิ้ว ด้วยความประหลาดใจ เขาคือ เซี่ย เฉิงอวี้ หลานชายเพียงคนเดียว ของท่านเสนาบดีตระกูลเซี่ย
เซี่ยเฉิงอวี้ ถอนหายใจเบา ๆ แขนที่โอบรัดนางไว้แน่นยังไม่ยอมคลาย
“หากข้ามาช้ากว่านี้เพียงก้าวเดียว…ไม่รู้ว่าเ้าจะยังมีชีวิตอยู่อีกไหม”
“เ้า...เ้ากลับมาแล้ว!!!”
แทนที่หนิงเซียงจะตระหนักได้ถึงความไม่ระวังของนาง แต่นางกับลุกขึ้นมาและโผลเข้ากอด เซี่ยเฉิงอวี้ด้วยความดีใจ
“O///O”
ตึกตัก ตึกตัก!
คนตัวสูงได้แต่ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปจนถึงใบหู ดวงตาคู่คมสีดำสั่นไหวไปด้วยความใ และดีใจในเวลาเดียวกัน ก่อนที่ริมฝีปากบางจะกระตุกยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“ข้าคิดถึงเ้าเหลือเกิน เ้าคนโง่!”
590
