ความลับของฉัน

        ณ บ้านหลังใหญ่มีเด็กสาวหน้าตายิ้มแย้มกำลังปลูกดอกไม้ และตอนนั้นก็มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมา....

       " คุณรินค่ะ...คุณริน '' ได้เวลาทานข้าวแล้วค่ะ

( นั้นเป็๞เสียงแม่ครัวที่กำลังจัดโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารที่หรูหรา) ฉันจึงตอบไปว่า " ได้ค่ะ...เดี๋ยวรินจะไปทานน่ะค่ะ " ( ฉันตอบกลับพลางวิ่งไปล้างมือที่เปื่อนดินเพราะปลูกดอกไม้ ) 

        และเมื่อฉันไปถึงโต๊ะใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาหารกลับมีแต่ฉันและ ลดา ฉันลากเก้าอี้พลางถามน้องสาวฉันว่า " ลดา แล้วคนอื่นๆไปไหนกันละ พ่อกับแม่ ไม่กินข้าวกันรึไง "

( ฉันพูดไปมองลดาไป ฉันจึงตระนักได้ว่าลดาไม่มีความสุข...ฉันจึงพูดกับลดา ) " ลดา ไปปลูกดอกไม้กับพี่น่ะ"

        ฉันพูดไปเดินไปยื่นมือให้กับน้องสาวของฉัน...ลดาลุกขึ้นแล้วกอดฉัน " พี่ริน ลดา ไม่รู้ว่าทำไมครอบครัวเราถึงไม่เหมือนเดิม ฮือๆๆ "  ฉันยิ้มแล้วพลางบอกกับลดาว่า " เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง ลดา เชื่อพี่น่ะ " ( ลดาร้องให้พร้อมพยักหน้าตอบ )

        ฉันมองน้องสาวไปยิ้มไป...ถึงใจจะอยากร้องให้มากแค่ไหนแต่รินก็ต้องเข้มแข็ง..เพื่อดูแลน้อสาว

รินต้องเข้มแข็ง' เพื่อลดา '

         ฉันพาลดาไปที่บ้านหลังเก่า ลดาแปลกใจว่าทำไมบ้านหลังเก่าถึงได้ดูใหม่เเละสะอาด แถมยังมีสวนที่สวยงามอีกด้วย 

         ลดามองแล้วถามต่อว่า " พี่รินค่ะ ทำไมบ้านหลังเก่าของเราถึงได้ดูดีแล้วก็สวยมาก เหมือนมีคนอยู่แบบนี้ละค่ะ " ( ลดาถามพร้อมทำหน้ามึน งง ไปพร้อมไปกัน ) " นี่ ลดา ที่บ้านมันสอาดเพราะมีคนอยู่ไง " ลดาหันมาพร้อมทำหน้าเหมือนจะพูดอะไร 

         " อ๋อ...เงินที่คุณพ่อคุณแม่ให้พี่รินทุกวัน แล้วก็ที่หายไปบ่อยๆเพราะไปซ้อม แล้วก็ตกแต่งบ้านหลังนี้เหรอค่ะ " ฉันยิ้มแล้วก็บอกน้องสาวฉันว่า " ใช่แล้วล่ะลดาพี่เอาเงินมาซ่อมแซมบ้านหลังเก่านี้เองล่ะ...ลดาว่าสวยใช่ไม่ " ( ฉันถามพร้อมยิ้มไป ) " สวยสิค่ะ สวยมากๆเลยล่ะ "

           ฉันยิ้มเพราะบ้านหลังเก่าหลังนี้ช่วยชีวิตฉันไว้หลายรอบ..ด้วยเพราะว่ามันอยู่ใกล้แม่นํ้าและไม่มีบ้านคน...มีแต่บ้านหลังนี้ตั้งอยู่ถัดจากบ้านฉันไม่ไม่มาก...เพราะมันเคยเป็๲บ้านที่มี แม่ ฉัน น้องสาวและ พี่สาวของฉัน เราเคยเป็๲ครอบครัวที่อบอุ่น...เเต่ตอนนี้มันไม่ใช่