“อึก ปวดท้อง ฮืออ น่านปวดท้อง”
“ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้วครับ อดทนอีกนิดนะครับน่าน”
เสียงร้องไห้ดังระงมด้วยความเจ็บทรมาน ร่างเล็กดิ้นพล่านอยู่ไม่สุขไม่ว่าจะอยู่ท่าไหนก็ไม่สามารถบรรเทาอาการปวดท้องได้แม้แต่น้อย
คินทร์นั่งจับมือคนรักอยู่ข้าง ๆ คอยพูดปลอบภรรยาอยู่ไม่ห่าง รถพยาบาลแล่นเข้าสู่โรงพยาบาลด้วยความเร็ว ก่อนน่านน้ำจะถูกพาตัวไปห้องคลอดทันที
เ้าของร่างสูงยืนน้ำตารื้นอยู่หน้าห้อง ภาพที่น่านน้ำร้องไห้ด้วยความเจ็บยังติดตาไม่หาย สงสารคนน้องจับใจเขาอยากจะเจ็บแทนแต่ก็ทำไม่ได้
ตามจริงแล้วยังเหลืออีกหนึ่งสัปดาห์กว่าจะถึงกำหนดคลอด ทว่าก่อนหน้านี้ตอนที่กำลังเข้าห้องน้ำจู่ ๆ น่านน้ำก็สงเสียงร้องเรียกคินทร์ดังไปทั่วห้อง เมื่อมาถึงน่านน้ำก็ทรุดตัวลงไปนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นเสียแล้ว เห็นอย่างนั้นคินทร์ก็รีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที เพราะหากให้พามาเองคงไม่ทันการ
“คินทร์!”
เสียงทุ้มแหบของชายวัยกลางคนดังขึ้นเรียกชื่อลูกชายด้วยสีหน้าตื่น ทันทีที่รู้ข่าวจากคินทร์ทุกคนที่บ้านพากันแห่มาให้กำลังใจน่านน้ำ ทั้งยังรอที่จะได้เจอหน้าหลาน
“น้องเป็ไงบ้างลูก” คุณหญิงกนกอรเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“เข้าไปได้สักพักแล้วครับ”
“นี่คีนกำลังจะได้เป็อาเต็มตัวแล้วเหรอเนี่ย” น้องเล็กของบ้านดูจะตื่นเต้นพอ ๆ พี่ชาย สองมือเย็นเฉียบตื่นเต้นที่ได้เจอหลาน เขาเตรียมของขวัญไว้รับหลานเยอะแยะไปหมด อีกไม่กี่อึดใจหลานก็จะได้ใช้ของที่เขาซื้อให้แล้ว
เคนเดินไปชะเง้อคอมองผ่านประตูทว่าเพ่งมองเท่าไรก็ไม่สามารถเห็นได้จึงเดินกลับมานั่งเงียบ ๆ แม้ว่าสีหน้าท่าทางที่แสดงออกมาจะดูนิ่งเฉย แต่ภายในใจตื่นเต้นไม่น้อยไปกว่าคนอื่น ๆ
ทุกคนพากันนั่งลุ้นเอาใจช่วยคนในห้องคลอด ภาวนาให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ขอให้เด็กน้อยแข็งแรง รวมถึงคนเป็แม่ด้วย
ใช้เวลาอยู่นานเกือบชั่วโมงกว่าน่านน้ำจะออกจากห้องคลอด การผ่าคลอดครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดี คนน้องยังคงนอนหลับไม่ได้สติ ส่วนลูกชายตัวน้อยแข็งแรงดี น้ำหนักก็ถึงเกณฑ์ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง
ใบหน้าจิ้มลิ้มแก้มชมพูเหมือนกับผู้เป็แม่ทำให้ทุกคนตกหลุมรักได้โดยง่าย เป็ครั้งแรกที่คินทร์ได้อุ้มเด็กทารก เขาพยายามรองแขนประคองเอาไว้อย่างดีตามที่พยาบาลสอน
ดวงตาคมน้ำตาคลอเบ้าอยู่แทบตลอดเวลา สิ่งที่เขาเฝ้ารอมาตลอดเก้าเดือนตอนนี้ได้เจอแล้ว เขาจะตั้งใจเลี้ยงลูกชายคนนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่พ่อคนหนึ่งจะทำได้ คอยทะนุถนอมแก้วตาดวงใจของเขา และจะเฝ้ามองทุกการเติบโตของลูกในทุก ๆ วัน
“ขอป๊าอุ้มบ้างสิ”
รังสรรค์ยืนมองหลานชายตัวน้อยตาเป็ประกาย รู้สึกดีใจไม่น้อยที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่จนได้เห็นหน้าหลาน ถ้าเป็ไปได้อยากจะขอลูกชายรับหลานไปเลี้ยงเองที่บ้านด้วยซ้ำ
คินทร์ส่งเด็กน้อยให้ผู้เป็ปู่อุ้มตามคำขอ โดยมีสายตาอีกสามคู่ที่มองอยู่ด้วยความอิจฉา อยากจะขออุ้มหลานบ้างแต่ก็กลัวว่าเปลี่ยนไปให้คนนั้นทีคนนี้ทีจะร้องไห้งอแงเอาเสียก่อน
หลังจากนอนหลับไปหลายชั่วโมงน่านน้ำก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ห้องกว้างมีเพียงแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านประตูห้องเข้ามาเท่านั้น บ่งบอกให้รู้ได้ว่า ณ. ตอนนี้เป็เวลากลางคืน
ครั้นหันหน้ามามองข้าง ๆ ถึงได้เห็นว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้องด้วยกัน ซึ่งกำลังกล่อมเด็กน้อยให้นอนทำให้น่านน้ำยกยิ้มขึ้นอย่างเผลอไผล
“เฮีย” เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกสามีเบาราวกระซิบ ทว่าดังพอที่จะทำให้คนเป็สามีได้ยิน
“ตื่นแล้วเหรอครับ เป็ยังไงบ้าง ปวดหัวหรือเปล่าดื่มน้ำสักหน่อยไหม”
“ครับ”
เ้าของร่างสูงลุกขึ้นเทน้ำใส่แก้วให้น่านน้ำดื่ม เปิดไฟมุมห้องเพียงดวงเดียว หากเปิดสว่างหมดทั้งห้องเกรงว่าคนที่เพิ่งตื่นจะแสบตาเอาได้
“เจ็บแผลมากไหมครับ”
“ตอนนี้ไม่ค่อยเจ็บเท่าไรครับ” เอ่ยตอบเสียงแหบ ก่อนหันไปด้านข้าง “ลูกหลับแล้วเหรอครับ”
“หลับไปแล้วครับ”
นึกเสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้เห็นหน้าลูกชัด ๆ ตอนตื่นขึ้นมา ยังดีที่อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้าสามี ค่อยอุ่นใจขึ้นมาหน่อย
“อยากให้ถึงตอนเช้าเร็ว ๆ จัง น่านอยากเห็นหน้าลูกแล้ว”
“พรุ่งนี้ก็ได้เห็นแล้วครับคนเก่ง” ฝ่ามืออุ่นลูบศีรษะภรรยาเบา ๆ “นอนต่อดีไหมครับ ตื่นมาตอนเช้าจะได้ไม่ปวดหัว”
“แล้วเฮียล่ะครับ”
“เดี๋ยวน่านหลับแล้วเฮียค่อยนอนก็ได้ครับ”
คนตัวเล็กไม่มีแรงจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ ทั้งยังเจ็บแผลผ่าตัดอยู่น้อย ๆ รู้สึกเพลีย ๆ อยากนอนต่ออย่างบอกไม่ถูก อาจจะเป็เพราะฤทธิ์ยายังไม่หมดดี
คินทร์คอยลูบหัวคนน้องเบา ๆ ราวกับกำลังกล่อมกัน และเพียงไม่นานน่านน้ำก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง
ที่บอกว่าจะนอนหลังจากที่น่านน้ำหลับเห็นทีคงไม่เป็แบบนั้น เพราะเขาคงข่มตานอนไม่ได้ กลัวว่ากลางดึกลูกจะตื่นมาร้องไห้ อีกทั้งยังกลัวว่าคนน้องอาจจะเจ็บแผลขึ้นมาได้
อย่างนั้นคืนนี้เขาก็จะอยู่เฝ้าสองแม่ลูกอย่างเต็มที่
...
คินทร์ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีทั้งการเป็ผู้บริหาร สามี และพ่อของลูก เ้าตัวสามารถแบ่งเวลาทำทุกอย่างได้อย่างลงตัว อย่างวันเสาร์-อาทิตย์หากมีงานค้างที่บริษัทก็จะหอบเอามาทำที่บ้าน เพื่อที่จะได้ช่วยน่านน้ำเลี้ยงลูก ส่วนวันที่ต้องไปทำงานก็จะมีแม่บ้านช่วยดูแลอีกแรง ไหนจะพ่อกับแม่ที่พากันมาเล่นกับหลานทุกวันั้แ่เช้ายันเย็น
ลูกชายวัยหนึ่งเดือนเต็มกำลังส่งเสียงหัวเราะร่า เมื่อถูกคุณพ่อชวนเล่น โดยมีสายตาของคนเป็แม่ลอบดูเป็ระยะ
วันเสาร์-อาทิตย์น่านน้ำจะมีเวลามากกว่าวันอื่น ๆ ได้ทำงานที่ค้างอยู่ส่งให้ลูกค้า
“มีคุณของพ่อ”
แก้มนุ่มถูกจิ้มเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู คนเป็พ่อดูจะคลั่งรักลูกอยู่ไม่น้อย เดี๋ยวอุ้มเดี๋ยวหอม วันหยุดแบบนี้แทบไม่อยู่ห่างจากลูก
เด็กชาย นันทนัช วิรุฬห์โยธิน เป็ชื่อที่คินทร์เป็คนตั้งให้โดยที่นันทนัชมีความหมายว่า ‘เกิดมาเพื่อรับและมอบความสุข’ ส่วนชื่อเล่นน่านน้ำเป็คนตั้งให้ชื่อว่า มีคุณ ถูกตั้งขึ้นจากความชอบส่วนตัวล้วน ๆ
ที่คินทร์พูดว่ามีคุณของพ่อก็คงไม่ผิด เพราะหน้าตาไปทางพ่อเสียมากกว่าคนเป็แม่อย่างน่านน้ำที่อุ้มท้องมาตลอดเก้าเดือนเสียอีก
ตอนกลางคืนเด็กน้อยจะงอแงเป็ต้องคอยกล่อมพักใหญ่กว่าจะน้อย อย่างเช่นคืนนี้ที่มีคุณยังร้องไห้กระจองอแงไม่หยุด
น่านน้ำปลดประดุมเสื้อนอนออกเพื่อป้อนนมให้ลูกน้อย โดยมีสามีคอยดูอยู่ไม่ห่าง บางครั้งยังลอบกลืนน้ำลายลงคอราวกับคนกระหายอย่าง ทว่าต้องอดกลั้นเอาไว้หากทำตามใจคงไม่เหมาะสมเท่าไร แต่เหมือนความอดทนจะมีขีดจำกัดสำหรับคินทร์เหมือนกัน
ร่างสูงขยับเข้ามานั่งแนบชิดภรรยาก่อนเอ่ยเรียก “ที่รัก”
“ครับ?”
“เฮียขอกินนมบ้างได้ไหม” ไม่ว่าเปล่ามือปลาหมึกยังซุกซนโอบเอวเล็กพลางบีบเฟ้นเบา ๆ เพื่อบอกสิ่งที่้า
“ไม่ได้ครับ นมนี่เป็ของลูก”
“แต่ก่อนที่จะเป็ของลูก มันเป็ของเฮียมาก่อนนะ” เอ่ยพูดเสียงอ้อมแอ้มคล้ายกับน้อยใจระคนอิจฉาลูกเล็กน้อย
“ทำไมวันนี้ถึงมางอแงเื่นี้ได้ล่ะครับ”
“ไม่รู้ครับ”
ใบหน้าคมหงอยลง ไม่ได้เซ้าซี้ตอแยอะไรมากนักเพียงแค่นึกเสียดายอยู่ลึก ๆ
“ไว้ลูกหลับ... ค่อยกินแล้วกันครับ”
คำพูดของน่านน้ำทำเอาคนฟังหูผึ่ง เงยหน้าขึ้นมามองตาเป็ประกาย
“ขอกินอย่างอื่นนอกจากนมด้วยได้ไหมครับ”
“ได้คืบจะเอาศอกเหรอครับ” น่านน้ำรู้ดีว่าที่สามีพูดหมายถึงอะไร
“แล้วได้หรือเปล่า สัญญาว่าจะตั้งใจกินเงียบ ๆ ไม่รบกวนลูกแน่นอน”
น่านน้ำยกยิ้มน้อย ๆ พลางเบือนหน้าหนีสายตาเ้าเล่ห์ที่กำลังมองกันเพื่อฟังคำตอบ ก่อนจะได้ยินเสียงกลั้วขำเบา ๆ จากคนพี่
“เฮีย! แกล้งน่านเหรอครับ” คิ้วสวยกระตุกขมวด ใบหน้าหวานงอง้ำครั้นถูกสามีแกล้งให้เขินอายเล่น
“เวลาน่านเขินแล้วน่ารักดีครับ”
ปากบางเม้มติดกันกลั้นยิ้มในหน้า อยากจะแกล้งงอนอีกสักหน่อยแต่ก็แพ้ทางให้คนพี่ตลอด
จุ๊บ!
รู้สึกมันเขี้ยวจนอดใจไม่ได้ จุ๊บแก้มนุ่มจนเสียงดัง
สองสามีภรรยาหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอระหว่างให้นมลูก ไม่นานเท่าไรนักมีคุณก็หลับไป น่านน้ำค่อย ๆ วางลูกน้อยลงบนเปลนอนข้างเตียง
“ลูกหลับแล้ว น่านเองก็มานอนพักเถอะครับ”
ร่างเล็กขยับขึ้นมานอนตามคำสั่ง ถูกกอดเอาไว้แน่นพลางลูบหลังแ่เบา กล่อมให้นอนอย่างเช่นทุกคืน
ตกดึกลูกตื่นขึ้นมาร้องไห้ก็เป็คินทร์ที่ลุกมากล่อมให้ลูกนอนต่อ เพราะไม่อยากให้น้องต้องเหนื่อย คินทร์อยากให้น่านน้ำพักผ่อนเยอะ ๆ จะได้ไม่เจ็บป่วยในภายหลัง
เป็ความหวังดีที่เกิดจากความรักความเป็ห่วงของคนเป็สามี
TBC.
#คำขอจากเฮียคินทร์
789
