หลังจากฉันทำความดีโดยการกอดปลอบผู้เป็แม่แล้วระบบก็คืนคะแนน10 คะแนนให้กับฉันทันทีส่วนฉันก็ได้แต่รำพึงรำพันต่อชะตาชีวิตอันยากจนข้นแค้นต่อไป
ที่นี่คืออาณาจักรเอวาน 1 ใน 4 อาณาจักรในทวีปโนอาห์ หรือจัดเรียงง่ายๆจากระบบที่ป้อนข้อมูลมาให้ฉันก็คือ
1.อาณาจักรเอเดน เป็อาณาจักรอันดับหนึ่งของทวีป
2.อาณาจักรเอวาน เป็อาณาจักรอันดับที่สองของทวีป
3.อาณาจักรอัลเลน เป็อาณาจักรอันดับที่สามของทวีป
4.อาณาจักรอันเดรเป็อาณาจักรอันดับที่สี่หรืออันดับสุดท้ายของทวีป
อาณาจักรทั้ง 4 นี้จัดเรียงลำดับตามความสำคัญและอิทธิพลที่ปกคลุมภายในทวีปโนอาห์และชีวิตน้อยๆของฉันก็ได้เป็หนึ่งในประชากรที่อยู่ในอาณาจักรเอวานที่เป็ลำดับสองแต่แน่นอนว่าอาณาจักรลำดับที่สองจะไม่มีคนจนได้ยังไงและฉันกับแม่ก็เป็หนึ่งในคนจนเ่าั้นี่แหละ
“ริต้าหายดีแล้วจริงๆใช่ไหม? ถ้าไม่ไหวก็พักอยู่บ้านดีกว่านะลูก”แม่พูดขณะที่ยกมือลูบหัวฉัน
ใจจริงฉันอย่างจะเบี่ยงหัวหลบอยู่หรอก ถ้าเกิดไม่ได้ท่องคำว่าความประพฤติติดลบสิบครั้งแล้วตายไปตลอดเวลานับั้แ่เมื่อวาน
“ริต้าไหวค่ะ ริต้าอยากไปช่วยแม่”
เอ่อ บอกตรงๆว่าวินาทีนี้อยากเป็คนดีเหลือเกินได้โปรดประทานเส้นทางให้ลูกเถอะค่ะ
“โถ่ ริต้าถ้าเกิดว่าแม่ไม่...”
จู่ๆแม่ของฉันก็พูดอะไรขึ้นมาแล้วก็ทำหน้าเศร้าอีกแล้วหล่อนทำราวกับนางเอกมิวสิควิดีโออกหักรักคุดอะไรทำนองนั้น
ก็พอรู้แหละน่า
ก็ตอนนี้ฉันมันลูกไม่มีพ่อนิ ั้แ่จำความได้(ระบบป้อนข้อมูลให้) ยัยหนูน้อยริต้าผู้น่ารักก็ต้องระหกระเหินเร่ร่อนมาตอนอายุ 4 ขวบ แล้วมาตั้งหลักปักฐานในหมู่บ้านอันห่างไกลความเจริญแห่งนี้พร้อมกับแม่บังเกิดเกล้าเพียงคนเดียว
ดูจากท่าทางแล้วแม่ฉันเมื่อก่อนก็น่าจะเป็คนมีอันจะกินพอสมควรแหละแต่พอตอนนี้มองยังไงก็เหมือนคนจนมากมายเข้าไปทุกที ผอมจนไม่รู้จะผอมยังไงแล้วอาหารก็ไม่พอจะกินยังเจียดเงินมาทำขนมขายเป็ค่าเช่าบ้านอีก
โอ๊ย! แค่คิดก็จะเป็ลมสักหลายตลบระบบบอกทีสิเมื่อไหร่ฉันจะรวย
เป็คนจนมา 2 วัน ฉันเริ่มรับไม่ได้เข้าไปทุกทีแล้วเนี่ย
“ยินดีเป็อย่างยิ่งที่โฮสต์สนใจอยากจะถามขึ้นมาสักที”
หมายความว่าไง?
ฉันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ในขณะที่มือเล็กๆของฉันก็จับมือแม่เดินมุ่งหน้าไปที่ตลาดกลางหมู่บ้าน
“เมื่อโฮสต์สะสมคะแนนความดีทุกๆ 100 แต้ม โฮสต์จะสามารถแลกเปลี่ยนของรางวัลกับทางระบบได้ครับ”
จริงเหรอ?
ฉันถามในใจ ใบหน้าประดับรอยยิ้มขึ้นมาในทันที
“โฮสต์กรุณายิ้มอย่างระมัดระวังด้วยครับแบบนี้เรียกว่าแสยะยิ้ม ไม่เหมาะกับคะแนนความประพฤติของนางเอก”
จ้ะ
ฉันคิดแล้วก็อยากจะกรอกตามองฟ้าสักร้อยตลบ
โลกที่ฉันมาอยู่นี้เรียกว่าโลกแฟนตาซีก็ว่าได้เพราะที่นี่มีพลังเวทย์และยิ่งกว่านั้นมันยังสามารถแบ่งชนชั้นความสำเร็จของแต่ละบุคคลได้ด้วยแต่ถึงอย่างนั้นระดับชนชั้นของพลังเวทย์ยังสามารถเพิ่มระดับขึ้นได้อีกด้วยหากคนๆนั้นมีความขยันและร่างกายตอบสนองกับพลังเวทย์ได้มากเพียงพอ
เมื่อเด็กคนหนึ่งอายุครบ 7 ปีจะต้องไปตรวจวัดพลังเวทย์ทุกครั้งและนั่นแหละคือชะตาที่จะบ่งชี้ว่าใครจะเป็อีกาใครจะเป็หงส์
และแน่นอนว่ามีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากจะไขข้อข้องใจให้กับทุกท่านไว้ณ ที่นี้ก็คือ
ทำไมฉันถึงมีระบบนางเอกอะไรแบบนี้อยู่กับตัวหรือจะเป็เพราะว่าที่นี่คือโลกนิยายเื่หนึ่งใช่ไหม? เป็นิยายที่ต้องเล่นตามบทใช่ไหม?ฉันถึงได้ต้องเล่นบทเป็นางเอก อะไรทำนองนั้น
แน่นอนว่าผิดค่ะ
โลกนี้ไม่ใช่โลกของนิยายที่มีนางเอก พระเอกนางร้าย ตัวประกอบ ตัวละคร อาจจะมีก็แต่เ้าชาย เ้าหญิง องค์กษัตริย์ องค์ราชินีที่อยู่ในแต่ละอาณาจักร
อ้าวแล้วทำไมฉันถึงมีระบบนางเอกล่ะ
นั่นสิ!
ฉันเองก็แปลกใจในตอนที่รู้ตัวแต่พ่อระบบนางเอกบ้าบอนี้ก็เฉลยว่าเกิดจากการสุ่มจ้า
สุ่มมั่วๆก็ได้อุกกาบาตมาครองเลยไม่มีเหตุผลอะไรเป็พิเศษแค่ผุดขึ้นมาจากน้ำแล้วเจอกับฉันมันก็ติดตั้งของมันเองทันที
ส่วนถามว่าใครเป็คนสร้างระบบนี้นะเหรอ?...มันเฉลยว่าเป็นักอะไรสักอย่างในอีกหนึ่งพันปีข้างหน้าหรือมันเรียกระบบนี้อีกอย่างคือระบบตรวจสอบคะแนนความประพฤติของมนุษย์นั่นเองเป็ระบบที่ปล่อยสุ่มเพื่อให้มวลมนุษยชาติเป็คนดีกันมากขึ้นในอนาคตทำตัวเสมือนหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของนิยายเป็ตัวละครที่เรียกว่าพระเอกนางเอกกันทุกคน
เหอะ! หมั่นไส้
ใครมันจะเป็พระเอกนางเอกกันทุกคนกันค่ะขนาดนิยายยังมีนางร้ายกับตัวเลวๆเลย สมกับความคิดคนยุคAI จริงๆ
ฉันสบถด่าในใจขณะที่แย้มรอยยิ้มหวานให้แม่ที่กำลังเดินจูงมือฉันอยู่ดูแล้วช่างเป็แม่ลูกที่รักกันดีจริงๆ