ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“ไทนี่ ! นี่แกไปอะไรมา ทำไมแผลถึงได้เต็มตัวไปหมดอย่างนี้” นิพาดาถามพร้อมกับรีบถลาเข้าไปหาน้องชายที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลถลอกปอกเปิกเล็กบ้างใหญ่บ้างใกล้ ๆ
“รถล้มนิดหน่อยครับ”
“แผลเต็มตัวแบบนี้นะนิดหน่อย ไปหาหมอหรือยัง” หญิงสาวถามอย่างเป็ห่วงพร้อมกับเข้าไปช่วยเป็ลูกมือแม่เลี้ยง
“แค่นี้เองจิ๊บ ๆ วันสองวันก็หายแล้ว” คนที่แผลเต็มตัวบอกอย่างไม่ยี่หระ ไม่เห็นว่าจะเป็เื่ใหญ่ตราบใดที่เขายังเดินเหินและขับรถได้
“ภายนอกอาจจะแค่นี้ แต่ภายในล่ะ ช้ำในตรงไหนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ดูตาเปล่ารู้ได้ที่ไหน” นิพาดาบ่นอย่างไม่วางใจ
“แม่ก็บอกอย่างนั้นแหละ แต่พูดจนปากเปียกปากแฉะไม่ยอมไปท่าเดียวเลยต้องมานั่งล้างแผลให้อยู่นี่ไง” คนเป็แม่บ่นพลางส่ายศีรษะ ที่แม้จะห่วงแสนห่วง แต่ก็ไม่สามารถบังคับเ้าตัวให้ไปหาหมอได้ จะมีก็แต่นิพาดานี่ละที่น้อง ๆ ทุกคนเกรงใจบ้าง
“แกนี่มันหัวดื้อเหมือนยายนีน่าไม่มีผิด เกิดเป็อะไรขึ้นมาจะทำยังไง คิดถึงคนอื่นบ้างสิว่าเขาจะเป็ห่วงแค่ไหน” ว่าแล้วก็สำลีชุบน้ำเกลือจ้ำลงบนแผลของน้องชายแรง ๆ อย่างหมั่นไส้
“โอ๊ย ๆ ! เบาสิพี่ ผมรู้ว่าครับทุกคนเป็ห่วง” ธนภูมิขยับตัวออกห่างคนพี่สาวอย่างระแวง “เอาเป็ว่าพรุ่งนี้ผมค่อยไปโรงพยาบาลแล้วกัน”
“แน่นะ” นิพาดามองตาดุพร้อมกับชี้หน้าถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าน้องชายจะไม่บิดพลิ้ว
“ครับ”
“แกต้องบอกให้คุณหมอตรวจอย่างละเอียด” นิพาดาบอกรายละเอียดเพิ่มเติม ทั้งนี้เพื่อความสบายใจของคนเป็แม่เลี้ยงที่ห่วงลูกชายจอมกะล่อนนี้เหลือเกิน แต่ท่านบอกไม่ค่อยจะได้ ลูกบอกว่าไม่ ท่านก็ไม่บังคับเลยทำให้น้องของเธอเคยตัวซะทุกคน
“ครับ” คนเป็น้องชายบอกอย่างไม่เกี่ยงงอนพร้อมกับขยับเข้าไปเอาศีรษะซบไหล่พี่สาวอย่างออดอ้อน นิพาดาเห็นแล้วเบ้ปากยิ้ม ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากคนขี้อ้อนแรง ๆ
“แกนี่มันอ้อนเก่งไม่เปลี่ยน ว่าแต่เมื่อคืนที่ไม่กลับบ้านไม่ใช่ไปอ้อนสาวที่ไหนหรอกนะ” คนเป็พี่สาวถามอย่างหมั่นไส้ระคนเอ็นดู
“โธ่พี่ ! แผลเต็มตัวขนาดนี้จะไปไหนได้ แค่ขับรถกลับไม่ไหวเลยนอนค้างที่ร้านเพราะมันใกล้เท่านั้นเองครับ”
“นอนคนเดียวเนี่ยนะ เกิดเป็อะไรมาใครจะช่วยแกทัน โทรศัพท์ก็ปิด” นิพาดาโวยวาย แม้เื่ที่ธนภูมิพูดถึงมันจะผ่านมาแล้วก็ตาม
“ที่จริงแค่โทรมาบอก แม่ก็ให้คนไปรับแล้ว” คนเป็แม่เอ่ยเสริมลูกเลี้ยงสาว
“จริง ๆ ไม่ได้ปิดเครื่องอะไรหรอกมันแค่เจ๊งไปแล้วั้แ่มอ’ไซค์ล้ม เครื่องนี้เพิ่งไปถอยมาใหม่เมื่อเช้านี้เอง” บอกพลางหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่ออกมาโชว์ให้คนเป็แม่และพี่สาวดู “และเมื่อคืนผมก็ไม่ได้อยู่คนเดียวหรอกครับ มีเพื่อนอีกคน พอดีมันทะเลาะกับแฟนเลยมานอนที่ทำงาน”
“เอาเถอะ เอาเป็ว่าเราไม่เป็อะไรมากก็ดีแล้ว และแม่ว่า่นี้ก็หยุดพักรักษาตัวไปก่อน การขี่มอเตอร์ไซค์ก็เพลา ๆ ลงบ้าง ถ้าเลิกขี่ไปเลยยิ่งดี แม่ละเป็ห่วง กระดูกหุ้มเหล็กนะลูก” นางประณาลีอดบ่นลูกชายอย่างเป็ห่วงไม่ได้
2K
