ท้องฟ้ามืดมิดณิชชายืมมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง คิดทบทวนเื่ราวต่าง ๆ ในชีวิต ทำไมชีวิตของเราไม่เหมือนคนอื่นทำไมปัญหาต่างๆ เกิดขึ้นรุมเร้า ความฝันที่อยากเรียน อยากมีงานทำดีๆเพื่อหาเงินมาเลี้ยงพ่อแม่ ตอนนี้ทำไมมันริบหรี่แบบนี้ เราจะเอาไงดีกับชีวิต เหลือเวลาเรียนอีกไม่กี่ปีแล้ว เหลือไม่กี่ปีก็จะจบ จะทำยังไงจะหาเงินที่ไหน
ณิชชายืนมองพ่อที่นอนบนเตียงแล้วต้องตัดสินใจพ่อ หรือ เรียนดี?
ณิชชารีบตื่นนอนแต่เช้ากลับบ้านเพื่อเปลี่ยนชุดไปเรียน
" นิ พ่อเป็ไงบ้าง ได้ข่าวเมื่อเช้านี้นัทเสียใจด้วยนะที่เกิดเื่แบบนั้นขึ้น" นัทน้ำเสียงอ่อนโยน
"ก็ยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ หมอให้รอดูอาการก่อนขอบคุณนัทมากนะที่คอยห่วงเสมอ" ณิชชากล่าว
"อย่าลืมนะ มีอะไรให้นัทช่วยบอกได้เสมอนะ"
"นิขอบคุณนัทมากๆ เลย" ณิชชาตอบกลับไป แต่ไม่คิดจะรบกวนชายหนุ่มเพราะไม่อยากให้ครอบครัวนัทมาเดือดร้อนด้วย
"เดี๋ยวนิไปก่อนนะ ่นี้งานที่ร้านเยอะ แล้วเจอกัน" ณิชชาบอกนัทแล้วรีบเดินจากไป
ชายหนุ่มได้แต่ยืนมองหญิงสาววิ่งหายลับไปจากสายตาเธอจะรู้ไหม รับรู้ความรู้สึกที่เรามีให้เธอไหม ความรู้สึกลึกๆ จากใจที่ไม่กล้าพูดออกมาเพราะกลัวความผิดหวัง กลัวคำตอบ ชายหนุ่มสลัดหัวไล่ความคิด แล้วขับรถออกไป
ที่ร้านอาหารณิชชาวุ่นวายกับการเสิร์ฟอาหารวันนี้คนเยอะเป็พิเศษเนื่องจากเป็วันศุกร์ หลายคนพาครอบครัวมาทานข้าวบางคนมากับเพื่อน บางคนมาเป็คู่ ณิชชาจนไม่มีเวลาที่จะได้คุยกะพจน์เลยจนแขกบางตาพอได้มีเวลาพักหายใจบ้าง
"วันนี้ได้ข่าวว่าผับที่อยู่ใกล้ๆ ร้านเราเขาประกาศรับพนักงานพาสทามเยอะเลยนะ เห็นว่าให้เงินดีมากเลยเนี๊ยะสาวข้างบ้านฉันก็ไปทำมาได้สักพักหนึ่งแล้ว เห็นว่ารายได้ดีมากๆๆ มีแต่คนรวยๆ มาเที่ยวเยอะแยะ ระดับเสี่ยเลยล่ะ ยิ่งเ้าของผับยิ่งหล่อ ฉันชักอยากไปทำดูบ้างแล้วล่ะ นิสนใจไหม" กานดาพนักงานที่ทำงานด้วยกันถามขึ้น พอได้ยินคำว่าได้เงินเยอะ นิก็เริ่มสนใจขึ้น เพราะ่นี้ต้องเร่งหาเงินเพื่อเป็ค่ารักษาพยาบาลพ่อ และค่าเรียน เหนื่อยแค่ไหนคงต้องอดทน
"น่าสนใจเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวอาทิตย์หน้าเราไปสมัครกันไหม"
"งั้นไปลองดูนะ" ทั้งสองสาวตกลงใจว่าจะไปสมัครงานอีกที่ดู
"คุยอะไรกันสาวๆ ได้ยินว่าอะไรจะไปสมัครงาน" พจน์เดินเข้ามาพอดี
"อ๋อ พอดีพวกเราว่าจะไปสมัครงานที่ผับแถวใกล้ๆร้านเรานี้ล่ะเห็นว่าได้เงินดีเลยอยากไปทำดู เขารับคนเยอะด้วยนะ" กานดาบอกพจน์ พอพจน์ได้ยินแบบนี้ก็ทำหน้าไม่เห็นด้วยขึ้นมาทันที
"ทำงานที่ผับ? อย่าไปเลย มันอันตรายมีแต่พวกผู้ชายดื่มกันทั้งนั้น เลิกดึกอีก พจน์ไม่เห็นด้วยหรอก" พจน์แย้ง
"คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง พวกเราดูแลตัวเองได้" นิพูด
"ใช่ๆ อีกอย่าง เขาว่าได้ตังค์เยอะ ก็อยากลองดู" กานดาพูดสนับสนุน
"แต่พจน์ห่วง ไม่อยากให้ไป มันเป็สถานที่ไม่ดีที่ผู้หญิงไม่ควรไปอ่ะ และอีกอย่างก็กำลังเรียนอยู่ถ้าเพื่อนคนอื่นรู้เขาจะมองยังไงเขาจะพากันคิดยังไง" พจน์แย้งขึ้นอีก
"มันจำเป็นะพจน์ เราไปด้วยกันไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกน่าใช่ไหมนิ" การดายังยืนยันอีกที เมื่อไม่สามารถเปลี่ยนใจทั้งสองคนได้พจน์จึงได้แต่เงียบและอดกังวลไม่ได้เลย
"งั้นพจน์ขอไปส่งกลับบ้านนะบางวันที่พจน์ว่าง"
"ตกลง" สองสาวรับปากพร้อมกัน
แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับ
บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมมีโต๊ะทำงาน 2-3 โต๊ะเอกสารวางกองบนโต๊ะ ณิชชาและกานดานั่งรอยื่นใบสมัครพร้อมสาวๆ หลายคน
"เดี๋ยวอีกสัก 2-3 วัน จะติดต่อกลับนะคะ" พนักงานสาวสวย แต่งหน้าจัดทาปากสีแดง แต่งตัวดูดีด้วยเสื้อรัดรูปสีแดง กระโปรงสั้นๆ เลยเข่าสีขาว รองเท้าส้นสูง ประกาศบอกทุกคนพร้อมกัน หลังจากที่ทุกคนยื่นใบสมัครเสร็จ
"เราไปหาอะไรกินกันก่อนไหม ยังไม่ได้กินอะไรั้แ่เที่ยงเลยนะ"กานดาพูดเสียงอ่อย ๆ
"ได้จ้า งั้นไปกินก๋วยเตี๋ยวหน้าปากซอยทางไปร้านอาหารที่เราทำงานกัน"สองสาวตกลงเสร็จเรียบเดินออกมาจากผับโดยไม่ทันได้ดูว่ามีรถวิ่งมาด้วยความเร็ว
ปี๊ดๆๆๆๆๆ!!!!!!!เสียงแตรดังขึ้นพร้อมกับเสียงล้อรถเบรคดังเอี๊ยดดด
ณิชชาและกานดาใหลับตายืนตัวแข็ง สั่นไปหมด กระจกรถด้านหลังค่อยๆเลื่อนลง พร้อมสายตาเฉียบคมที่มองทั้งสองคน
"ทีหลังเดินก็ให้ดูถนนด้วยนะ" เสียงเข้มต่ำพูดในเชิงตำหนิดังผ่านกระจกด้านหลัง ณิชชาและกานดาลืมตาขึ้น พร้อมจ้องไปที่ต้นเสียง ชายหนุ่มหน้าเข้ม ดวงตาดำ จมูกเป็สันโด่งปากได้รูป แต่งตัวดี นั่งอยู่เบาะด้านหลัง กระจกค่อยๆเลื่อนขึ้นณิชชาเผลอสบตาเหมือนต้องมนต์สะกด จนรถสีดำคันหรูค่อยๆขับผ่านหน้าไป
*********
1K
![[จบ] ยอดหมอพลิกแผ่นดิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712286654_96103049.webp)
