หลังจากที่จีน่าทำแผนการในขั้นตอนแรกของเธอสำเร็จไปแล้ว เธอก็ขอตัวกลับคอนโดไปโดยอ้างว่าเธอสร่างเมาแล้วและจะขอตัวกลับคอนโดก่อน ซึ่งวายุเองก็กำลังจะกลับบ้านพอดีจึงแวะไปส่งเธอที่คอนโดก่อนจะตรงกลับบ้าน ก่อนที่จีน่าจะลงจากรถ เธอก็ได้เอียงตัวเข้าไปจูบกับวายุอีกครั้ง
"หลังจากวันนี้ไปจีน่ากับคุณ เราคือคนคนเดียวกันแล้วนะคะ ที่รัก"
"ครับ คุณเมีย!" วายุตอบสั้นๆ ก่อนจะดึงจีน่าเข้าไปจูบอีกหนึ่งครั้ง ทันทีที่จีน่าก้าวลงจากรถ วายุก็ขับรถบึ่งออกไปทันที จีน่าเดินขึ้นคอนโดมาด้วยท่าทางที่อารมณ์ดี เมื่อเธอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็พบว่ามายด์ ผู้จัดการสาวสวยของเธอยังไม่นอน พวกเธอจึงได้หาเื่เมาท์มอยกันต่อ
"นี่แกแน่ใจแล้วหรอจีน่า ว่าคุณวายุจะรับผิดชอบแก ท่าทางเขาก็ดูแบดบอยนะ เหมือนจะไม่จริงจังกับใครง่ายๆ"
"แต่คงไม่ใช่ฉันหรอก เพราะไม่ว่ายังไง ตอนนี้วายุก็อยู่ในกำมือของฉันแล้ว"
"แกไปให้เขากินถึงที่ขนาดนี้ ขอบอกว่าแกทุ่มสุดตัวมากๆ แล้วต่อไปแกจะเอายังไงล่ะย้ะ!"
"ตอนนี้ฉันตกเป็ของเขา 100% แล้วต่อไปฉันก็ควรมีสิทธิ์ได้เข้าไปอยู่ในบ้านของเขา ในฐานะภรรยาสุดที่รักของลูกชายตระกูลก้องเกียรติยังไงล่ะ"
"ดูท่าทางแกมั่นใจขนาดนี้ ถ้าเกิดคุณวายุไม่รับผิดชอบขึ้นมา ระวังแกจะเงิบนะจ๊ะ ยัยแรด!!"
"ไม่มีทาง!!ฉันรู้จักกับวายุมาเกือบ 6 เดือน ถึงแม้ว่าท่าทางของเขาจะดูเ้าชู้ป่าเถื่อนไปสักเล็กน้อย แต่แท้จริงแล้วในใจของเขาอ่อนไหวดุจดังสายน้ำก็ไม่ปานย่ะ ยิ่งถ้าฉันตกเป็ของเขาแล้วแบบนี้ เขาไม่มีวันทิ้งฉันแน่"
"จ้ะ เอาไว้ฉันจะคอยดู"
"แกคอยดูไปเลยละกัน เฮ้อ!!เพลียสุดๆไปเลยอ่ะ ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ" จีน่าทำท่าทางว่าเธอเพลียมาจากการทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับวายุ เธอแกล้งเดินเซ ชนโน่น ชนนี่เพื่อให้มายด์เข้าใจว่า เพลงรักที่วายุได้บรรเลงกับเธอนั้นมันดุเดือดขนาดไหน..ในขณะเดียวกันวายุก็ได้ขับรถมาจนถึงบ้านเขาจอดรถไว้ที่หน้าสวนดอกไม้ แล้วเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้พ่อกับแม่รู้ว่าเขากลับมาบ้านผิดเวลา..ในขณะที่วายุกำลังแอบเดินย่องจะเข้าบ้าน เขาก็ได้เหลือบไปเห็นร่างเล็กที่นอนซุกอยู่กับโต๊ะบริเวณสนามหญ้า..วินาทีนั้นวายุชะงักใจนร้องเสียงหลงเพราะคิดว่าเป็ผี เเต่ทว่าเมื่อดูดีๆแล้วกลับไปพิมพ์พิมลที่นอนหลับอยู่นั่นเอง
"โอ๊ย ยัยบ้าเอ๊ย!! ฉันใหมดเลยนึกว่าผีซะอีก แล้วนี่จะนอนตรงนี้จริงๆใช่ไหมเนี่ย เฮ้อ!!" วายุมองสภาพของพิมพ์ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เขาตัดสินใจจะเมินเธอและเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆ เเต่ทว่าต่อมความดีในร่างกายของเขามันกลับทำงานขึ้นมาอัตโนมัติ ทำให้เขาไม่สามารถปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ นอนตากยุงอยู่ข้างนอกบ้านคนเดียวต่อไปอีกได้
"นี่ฉันคงเกิดมาเป็พระเอกสินะ เอาวะแบกเข้าไปไว้ในบ้านล่ะกัน โอ้โห!!เห็นตัวเล็กๆนี่หนักชะมัดเลย เห้ย!!ทำไมตัวเย็นๆวะหรือว่า...นี่อย่าบอกนะว่ายัยนี่ นอนอยู่ตรงนี้ ั้แ่ฉันออกไปเนี่ย..เฮอะ!!เชื่อเค้าเลย" วายุอุ้มพิมพ์ขึ้นพาดบ่าและพาเธอขึ้นมานอนที่ห้อง เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าในห้องของเธอว่างเปล่า ไม่มีข้าวของเครื่องใช้อะไรสักอย่างแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน ทำให้วายุนึกแปลกใจว่าเธออาบน้ำบ้างหรือเปล่า เขาพาร่างเย็นเฉียบของพิมพ์ไปนอนที่เตียงก่อนที่จะห่มผ้าให้
"พี่วาที พี่กลับมาหาพิมพ์แล้วหรอคะ ความจริงแล้วพิมพ์รักพี่มากๆเลยนะคะ พิมพ์ไม่ได้อยากให้พี่เป็พี่ชายแต่พิมพ์อยากได้พี่เป็สามีต่างหากล่ะ พี่อย่าแต่งงานกับคุณเหมยอิงเลยได้ไหมคะ พิมพ์ขอร้อง" จู่ๆ พิมพ์ก็เอื้อมมือมาดึงแขนวายุไว้ ก่อนจะละเมอพูดถึงเื่วาทีกับเหมยอิงขึ้นมา ทำเอาวายุถึงกับลอบถอนหายใจให้กับความเพ้อฝันของหญิงตรงหน้า
"เธอนี่ชักจะเป็เอามากแล้วนะ นี่อยากได้ไอ้ทีมากขนาดนั้นเลยหรอเนี้ย..งั้นก็แสดงว่าที่นอนตากยุง ตากหมอกอยู่หน้าบ้าน ก็เพราะคิดเื่นี้สินะ ยัยบ๊องเอ๊ย!! นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดกันนะที่จะช่วยเธอเนี้ย.." วายุนั่งลงข้างๆร่างของหญิงสาวพร้อมกับเอามือเอื้อมมาเเตะที่หน้าผาก เขารู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในร่างกายของเธอกำลังปรับเปลี่ยน เขาจึงรีบถอดเสื้อผ้าที่เย็นเฉียบออกไปและเปลี่ยนชุดใหม่ให้เธอ เนื่องด้วยเธอเข้ามาอย่างกะทันหันจึงยังไม่มีใครพาไปซื้อเสื้อผ้า วายุเลยถือโอกาสนี้เอาเสื้อเชิ้ตสีขาวจากห้องของเขา มาใส่ให้เธอแทนเพื่อเพิ่มอุณหภูมิในร่างกายของเธอให้มันอบอุ่น เธอจะได้ไม่เป็หวัด
"ฉันกลับมาเหนื่อยๆ ก็ต้องมาดูแลเธอเนี่ยนะ เป็ใครมาจากไหนก็ไม่รู้ วันหนึ่งก็มาปรากฏตัวในบ้านของฉัน แถมยังทำเื่วุ่นวายในบ้านของฉันไปหมด เธอเป็ใครมาจากไหนกันเเน่นะพิมพ์พิมล" วายุมองใบหน้าที่หลับนิ่งของพิมพ์ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสำรวจส่วนอื่นๆของร่างกายเธอ วินาทีนั้นมันทำให้เขารู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด
"เห้ย!!เป็อะไรวะ อยู่ดีๆก็ใจเต้นแรงขึ้นมา พอๆๆ..เลิกคิดอะไรบ้าๆเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงหน้าตาแบบนี้ เรือนร่างเเบบนี้ แกมีอารมณ์เข้าไปได้ยังไงวะไอ้วายุ!! นมก็แบน หน้าตาก็งั้นๆ โอเคอาจจะหุ่นดีอยู่บ้างเเต่ก็ชั่งเถอะ..ยัยนี่ไม่ใช่สเปกฉัน แบบที่ฉันชอบมันต้องเป็จีน่าเท่านั้น!!ฟู่ว!!
"แม่คะ แม่!!พิมพ์หนาวจังเลยค่ะ พิมพ์หนาวมากๆเลยค่ะแม่ แม่ช่วยกอดพิมพ์หน่อยสิคะ" ในขณะที่วายุกำลังเผลอตัวคิดถึงจีน่า พิมพ์ก็ได้ละเมอสาวมือมารวบเเขนสองของเขาให้โน้มตัวลงไปกอดเธอ พร้อมกับบ่นพึมพำว่าเธอหนาวเอามากๆ ทำเอาวายุตกตลึงเพราะยิ่งเขาได้ใกล้ชิดตัวเธอมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหัวใจเต้นแรงมากขึ้นเท่านั้นและที่สำคัญตอนนี้ดูมๆของพิมพ์มันก็ได้ชนเข้ากับเเขนของวายุอย่างรู้สึกได้ เหตุเพราะวายุได้ถอดเสื้อผ้าชุดเก่าของเธอออกไปหมดไม่เว้นแม้กระทั่งตัวนอกและตัวใน ซึ่งตอนนี้ร่างกายของพิมพ์มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายเธอไว้เท่านั้น วายุรู้สึกหน้าร้อนผ่าว เขารีบควบคุมสติและผลักตัวออกมาจากเธอ พร้อมกับเดินไปลดอุณหภูมิแอร์ลงเพื่อที่จะช่วยให้พิมพ์คลายหนาวได้บ้าว
"ฟู่วว ยัยบ้าเป็อะไรก็ไม่รู้ ทำเอาเราตั้งตัวแทบไม่ทันเลย หวังว่าคงจะไม่หนาวอีกนะ เพราะฉันลดอุณหภูมิแอร์ให้แล้ว งั้นขอตัวก่อนละกัน" จังหวะที่วายุกำลังจะเดินออกจากห้องไป พิมพ์ก็ได้ละเมอขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เธอดันร้องไห้ออกมาอีกด้วย
"ทำไมชีวิตฉันถึงไม่เหลือใครแบบนี้ ยัยฝ้ายแกอยู่ไหน มาช่วยฉันที ฉันอยากกลับบ้านแล้ว ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฮือฮือ ที่นี่ไม่มีใครรักฉันเลย แม้กระทั่งคนที่ฉันแอบรักเขาก็ดันไปมีแฟนอยู่แล้ว พ่อ แม่ช่วยมารับพิมพ์ไปอยู่ด้วยทีเถอะค่ะ..พิมพ์ไม่อยากอยู่คนเดียว ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวแบบนี้อีกแล้วค่ะแม่ พ่อ ฮือฮือ" คำพูดที่พิมพ์ละเมอออกมามันทำให้วายุหยุดชะงักและเดินกลับเข้ามาดูเธออีกครั้ง น้ำตาที่ไหลออกมามันไม่อาจทำให้วายุรู้ได้ว่าเธอผ่านเื่เ็ปอะไรมามากมายแค่ไหน แต่สิ่งที่วายุรู้ได้ทันทีเลยคือ ชีวิตเธอน่าสงสารและโดดเดี่ยวเอามากๆ มันเหมือนกับชีวิตเขาที่ยังตามหาความสุขอันแท้จริงไม่เจอ วายุเดินเข้ามานั่งข้างๆพิมพ์และใช้มือลูบไปที่ศีรษะของพิมพ์อย่างเเผ่วเบา ก่อนที่เขาจะเพลียและหลับไปข้างๆเธอ...แท้จริงแล้ววายุก็ไม่ใช่เเค่คนปากเสียหรือป่าเถื่อนไปวันๆ เเต่เขายังมีอารมณ์ ความรู้สึกสงสารและมุมที่อ่อนไหวอีกมากมาย ใครกันที่จะเป็คนแรกที่ได้เห็นมุมนั้นของเขา ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ
304
![ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673430798_21630740.webp)
