จำใจจากจร
หญิงสาวผู้กำลังาเ็ทางใจ กำลังนั่งมองอาทิตย์ยามอัศดงอยู่ที่สะพานไม้ที่เดิม ที่ที่ เคยมีเขาโอบกอดร่างเธอเอาไว้เมื่อวันวาน แต่มาวันนี้วันที่ไม่มีเขา
มันช่างดูเงียบเหงาเสียเหลือเกินสำหรับเธอ ในเวลานี้ ยิ่งได้มาอยู่ในสถานที่ที่ เธอและเขานั้นมีสุขใจยิ่งนัก มันยิ่งสร้างความเ็ปให้มากขึ้นกว่าเดิม
นับว่าเธอตัดสินใจผิดเหลือเกินที่กลับมาที่นี่ รอยจูบที่เขาบรรจงประทับที่ริมฝีปากนั้น มันตราตรึงในความทรงจำของเธออย่างไม่มีวันจะลบเลือนได้เลย
แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน ทำไมฟ้าส่งให้เขามารักเธอ แล้วทำไมต้องมาพรากเขาไปจากเธออีก
“คุณธรรทร! ขิมรักคุณเหลือเกิน!”
เทียมหทัยได้แต่นั่งทอดอารมณ์แล้วปล่อยให้ความทรงจำต่างๆ ระหว่างเธอและเขานั้นผุดขึ้นมาคอยตอกย้ำความเ็ปั้แ่วันแรกที่มาถึงที่นี่
แล้วน้ำตาแห่งความเสียใจนั้นมันก็เป็เพียงสิ่งเดียวที่เป็เพื่อนที่ดีที่สุดในเวลานี้
“คุณธรรคะ คุณอยู่ไหน ขิมเจ็บเหลือเกินค่ะ ขิมรักคุณ คุณได้ยินมั้ยคะ”
นั้นคือคำพูดที่สะกดอยู่ในจิตใจของเธอเรื่อยมา หากมันก็เป็เพียงแต่เธอพูดกับตัวเองในใจเท่านั้น
ครั้งหนึ่งเธอเคยหวั่นไหวว่าผู้เป็พ่อจะไม่เห็นด้วยกับความรักที่มีต่อเขา เพียงเพราะเขาเป็แค่ลูกจ้างของมหาเศรษฐี แต่มาตอนนี้มันกลับเปลี่ยนไปเป็คนละเื่
เธอเองกลับกลายเป็อุปสรรคที่ทำให้ทั้งเธอและเขานั้นต้องพรากจากกัน เพียงเพราะฐานันดรของตัวเองนั้นต่ำต้อย! .เกินกว่าที่จะไปรักเขา มันก็จริงสินะ ตัวเธอเองลืมข้อนี้ไปได้ยังไง
ลืมไปว่าเธอนั้นเป็ใคร มาจากไหน เกิดมาเป็เพียงกาแล้วบังอาจจะมาเทียมกับหงส์ได้ยังไง คิดแล้วน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจมันก็ไหลพรั่งพรูออกมาจนยากที่จะห้ามมันได้
“เธอเป็ใครเทียมหทัย เธอจะต้องเจียมตัวเองนะ เธออย่าลืมว่าเธอมาจากไหน อย่าได้คิดไปริรักคนที่เขาสูงศักดิ์กว่าตัวเองเป็อันขาด ไม่เช่นนั้นก็จะต้องพบกับความเ็ปอย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่เธอถึงจะมีหัวใจให้กับใครได้อีกล่ะ ก็ในเมื่อทุกห้องหัวใจนั้นมันเต็มไปด้วยคุณชื่อ ธรรทร”
“คุณขิม!!!”
เสียงเรียกจากด้านหลังมันทำให้เธอนั้นจำน้ำเสียงได้ไม่มีวันลืม
“คุณธรร!!!”
เธออุทานเมื่อประจักษ์แก่สายตาว่าเป็เขาจริงๆ พร้อมทำท่าจะลุกวิ่งหนีไปให้ไกลจากเขา แต่ก็ถูกเขารั้งร่างเข้ามากอดแนบอกเอาไว้
“ปล่อยขิมค่ะคุณธรรทร”
เธอพยายามจะดิ้นรนหาอิสระให้กับตัวเอง
“ผมคิดถึงคุณเหลือเกินคุณรู้มั้ย ชีวิตที่รู้ว่าต่อไปจะปราศจากคุณแล้วมันช่างเป็ทุกข์เหลือเกิน”
เขาไม่ยอมปล่อยแต่กลับรั้งร่างเธอเอาไว้แแ่ยิ่งกว่าเดิม ซึ่งเธอเองนั้นก็เหนื่อยที่จะขัดขืนเขาแล้ว เพราะภายในลึกๆ นั้น มันเฝ้าแต่ถวิลหาความอบอุ่นจากอกอันแข็งแรงของเขาอยู่นั่นเอง
แต่ครั้นนึกได้ว่าเขาไม่ใช่คนตัวเปล่าอีกต่อไปแล้ว อีกไม่กี่วันเขาก็จะถูกจับจองด้วยเ้าของที่แท้จริงแล้ว มันทำให้น้ำตาแห่งความเ็ปนั้นไหลรินออกมาอย่างช่วยไม่ได้เลย
“ปล่อยขิมเถอะค่ะคุณธรร เราไม่ควรที่จะทำอย่างนี้” พูดพลางน้ำตานั้นก็ไหลอาบแก้มเป็ทาง
“คุณขิมผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็แบบนี้ คุณรู้มั้ยว่าผมเจ็บแค่ไหนที่เห็นคุณต้องเป็แบบนี้ คุณขิมเข้าใจความรู้สึกผมใช่มั้ย”
เขาบอกเมื่อปล่อยให้เธอเป็อิสระจากการโอบกอดของเขา แต่มือสองข้างนั้นกุมไว้ที่ไหล่ระหงของเธอประหนึ่งอยากจะปลอบประโลมให้คลายความเ็ปก็ไม่ปาน
“ขิมเข้าใจค่ะ แต่คุณรู้มั้ยว่ามันเ็ปแค่ไหนที่จู่ๆ คนที่เรารักก็เปลี่ยนสถานะเป็มหาเศรษฐี และก็กำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันนี้ คุณรู้มั้ยคะว่าขิมเ็ปแค่ไหน ขิมขออลงกรณ์คนเดิมของขิมกลับมาได้มั้ยคะ”
พูดพลางน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อย
“ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมเถอะนะ ผมเองก็อยากที่จะให้มันเป็อย่างนั้น แต่เราก็ต้องยอมรับความจริง และดำเนินชีวิตต่อไป ไม่ว่ามันจะเ็ปแค่ไหน”
เขาพยายามปลอบเธอและก็ตัวเองด้วย พูดได้แค่นั้นร่างทั้งสองก็โอบกอดซึ่งกันและกันและเขาก็ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเ็ป น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินออกมา
หากย้อนเวลาได้เขาจะไม่มีวันที่จะดึงเอาเธอเข้ามามีส่วนร่วมกับความเ็ปครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย มันก็คงจะง่ายกว่าสำหรับเขาและเธอที่จะปรับตัวและทำในสิ่งที่แม่ปรารถนา แล้วนี่เขาจะทำยังไงดี
เขารักเธอเหลือเกิน รักมาก รักเหนือสิ่งอื่นใดในชีวิตของเขา แต่มันก็ยังมีความกตัญญูต่อผู้ให้กำเนิดเข้ามากีดกันเอาไว้ มันเหมือนกับเส้นตายที่เขาต้องเลือกระหว่างความรักกับความกตัญญู แล้วเขาจะมีทางเลือกอื่นอีกหรือไร
“คุณรู้มั้ย คุณคือผู้หญิงที่ผมรัก และจะแต่งงานด้วย แต่ถ้ามันไม่เป็ไปตามนี้ ผมก็ขอให้คุณรู้ไว้ด้วยว่า คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม ผมจะรักคุณคนเดียว และตลอดไป และต่อไปนี้ก็คือความกตัญญูและหน้าที่ของลูกเท่านั้นสำหรับผม”
เขาพูดพลางเชยคางน้อยๆ ขึ้นมอง และมือนุ่มอบอุ่นนั้นก็เช็ดน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มขาวๆ ที่หลายครั้งเขาเคยััหาความหอมจากเนื้อเนียนๆ อย่างมีความสุข
“ขิมเข้าใจค่ะ คุณกลับไปเถอะค่ะ กลับไปทำหน้าที่ลูกที่ดี ส่วนขิมก็ต้องทำหน้าที่ลูกที่ดีเหมือนกันขิมคงจะไม่ได้ไปร่วมงานแต่งคุณนะคะ โชคดีค่ะ ลาก่อน”
พูดได้แค่นั้นเทียมหทัยก็ผละจากเขาวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตเข้าบ้านไป ทิ้งให้เขายืนมองตามร่างที่ค่อยๆ ห่างเขาไปทุกๆ นาที โดยที่เขาไม่คิดที่จะตามไป เพราะไม่้าสร้างความเ็ปให้กับเธออีกต่อไป
แล้วผู้ชายที่หมดหวังในรัก ก็ค่อยๆ เดินจากไป!! โดยที่ทุกเหตุการณ์นั้นได้อยู่ในสายตาของบังอรโดยตลอด และเธอเองก็เห็นใจในสภาพของทั้งสองคนเป็อย่างดี
ภาพเ้าบ่าวกับเ้าสาว ยืนต้อนรับแเื่ที่มาร่วมงานพร้อมกับสีหน้าและรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขของเ้าสาว ที่หน้าประตูทางเข้างาน กับคุณหญิงรสรินทร์นั้น ทำให้เทียมหทัยที่เปลี่ยนใจมาร่วมงานด้วย
แต่ขอแยกกับกรรชัย และพรรณีเพราะไม่อยากจะเข้าไปในงาน เธอได้แต่แอบยืนมองเขาต้องฝืนยิ้มกับแขกที่มาและถ่ายรูปเอาไว้เป็ที่ระลึก มันทำให้เทียมหทัยรู้สึกเจ็บแป๊บๆ ที่อก
น้ำตาแห่งความเ็ปนั้นไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว ขาก็พาลดื้อไม่ยอมก้าวออกไปตามที่หัวใจสั่ง ธรรทรรีบต้อนรับกรรชัย และพรรณีพร้อมทั้งคุณพร้อมตามมารยาท
แต่สายตาก็สอดส่ายหาใครบางคนที่เขาหวังที่จะได้พบเห็นในวันนี้ แต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาของเธอ
“คงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมาร่วมงานแต่งงานของผู้ชายที่ตัวเองรักได้หรอก”
นั่นคือความคิดของเขา คิดได้แค่นั้นเขาก็สลัดความคิดนั้นออกไป แล้วรีบเรียกสติกลับมาที่ตัวเอง เพราะไม่อยากให้แขก และผู้เป็แม่ต้องเสียหน้าไปมากกว่านี้ เพราะตลอดเวลาั้แ่งานเริ่มนั้น
เขาก็เหมือนกับคนที่ไร้ซึ่งิญญา ต้องฝืนยิ้มให้กับผู้คนที่เขาไม่มีกระจิดกะใจแม้แต่จะต้อนรับ แต่แล้วสายตาก็เหมือนกับเห็นใครบางคนที่คอยจ้องมองเขาอยู่ จนเขา
ต้องรีบขอตัวกับแขกที่มาร่วมงานแล้ววิ่งออกมาดูให้หายสงสัย พร้อมทั้งอลงกรณ์ก็ตามออกมาติดๆ แต่มันก็มีแค่ความว่างเปล่า นี่เขาคงจะคิดถึงเธอมาก ถึงได้เห็นใครๆ เป็เหมือนเธอไปหมด
“คุณขิมคงไม่มาหรอกครับเ้านาย”
อลงกรณ์พูดปลอบใจเ้านาย
“นั่นสินะ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมาดูคนรักแต่งงานกับผู้หญิงอื่นหรอก จริงมั้ยกรณ์”
เขาพูดปลอบใจตัวเอง
“แค่นี้คุณขิมก็เจ็บมากพอแล้วครับ ถ้ามางานนี้ได้ก็คงจะเป็หญิงแกร่งมากในสายตาผม เรากลับเข้าไปในงานเถอะครับเ้าสาวคุณธรรรออยู่”
เขาเตือนสติเ้านาย และเขาก็เหมือนได้คิดอะไรแล้วก็หันหลังกลับไปโดยดี! ร่างบางๆ ที่แอบอยู่อีกมุมหนึ่งนั้นได้รับรู้บทสนทนาของทั้งคู่อย่างชัดเจน
น้ำตาที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเหือดแห้งก็พรั่งพรูออกมาอีก และก็เดินจากที่นั่นไปอย่างคนไร้ซึ่งิญญาหลังจากที่ออกจากงานมาเทียมหทัยก็ขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย
จนในที่สุดเธอก็เดินเข้ามาในสถานที่ที่เขาได้จัดงานวันเกิดให้เธอตามลำพัง เธอเปิดห้องเข้ามาและนาฬิกาที่ผนังบอกเวลาเที่ยงคืนแล้ว
แต่เทียมหทัยไม่คิดแม้แต่จะสนใจกับเวลา สภาพห้องวันนี้ยังคงไม่แตกต่างจากวันนั้นเท่าไหร่ หากแต่เพียงดอกไม้ที่เคยประดับไว้ถูกเอาออกไป
คงจะเพราะความเหี่ยวแห้งและโรยรา นั่นเอง เธอมองไปรอบๆ ห้องอย่างเ็ปเหลือเกิน เพลงอวยพรวันเกิดที่เขายังคงเก็บไว้ในเครื่องเสียงถูกเธอเปิดฟังอีกครั้ง
ภาพที่พนักงานคอนโดนำเค้กมาอวยพรให้ โดยมีเขายืนยิ้มอยู่ข้างหลังยังคงปราฏกขึ้นในความทรงจำของเธอ และภาพของเขาบรรจงสวมแหวนแห่งวงศ์ตระกูลของเขาที่นิ้วให้เธอก็ปรากฎขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมๆ กับให้คำมั่นสัญญากับเธอเอาไว้
“ผมอยากให้คุณจงจดจำวันนี้ระหว่างเราสองคนเอาไว้ตลอดไป และคุณจงจำไว้ว่าเมื่อผมมอบแหวนวงนี้ให้ใคร คนคนนั้นก็คือคนที่ผมอยากจะใช้ชีวิตร่วมกับเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตระหว่างเราสองคน ขอให้คุณคิดและจำไว้ว่าผมรักคุณมาก และจะรักคุณคนเดียวตลอดไป”
มันเ็ปเหลือเกินกับคำพูดของเขา
“ขิมก็รักคุณค่ะ และขิมก็จะรักษาแหวนวงนี้ไว้ตลอดไปค่ะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นตราบใดที่ขิมยังสวมแหวนวงนี้ที่นิ้ว! นั่นหมายถึงว่าทุกห้องหัวใจของขิมนั้นจะมีคุณคนเดียวค่ะ”
เทียมหทัยเปิดเพลงซ้ำอีกครั้งแล้วก็ทรุดตัวลงนั่งที่เบาะที่ถูกจัดวางไว้กับพื้น แล้วปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอย่างไม่อดกลั้นมันเอาไว้อีกแล้ว เสียงร้องไห้โฮออกมาบวกกับร่างที่ฟุบลงกับโต๊ะกลางตัวเล็กๆ
ร่างสั่นเทาเพราะความเ็ปจนไม่อาจจะหาสิ่งใดเปรียบได้ นี่หรือที่เขาเรียกว่าการอกหัก มันเจ็บอย่างนี้หรอกหรือ
“ขิมรักคุณค่ะ คุณได้ยินมั้ยขิมรักคุณ รักจนไม่เหลือหัวใจให้ใครอีกแล้ว”
เธอเปล่งเสียงออกมาอย่างไม่กลัวใครจะได้ยินเลยแม้แต่น้อย
“ผมก็รักคุณ! คุณขิม!”
เสียงเขาดังขึ้น พร้อมๆ กับร่างของเขาที่โผล่ออกมาจากระเบียงในชุดเ้าบ่าวที่ไร้ซึ่งเงาเ้าสาวตัวจริง เธอไม่อาจจะรู้ได้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ั้แ่เมื่อไหร่ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจที่จะไต่ถามอีกต่อไปแล้ว
พอรู้ว่าเป็เขาเท่านั้น ต่างฝ่ายก็โผเข้ากอดซึ่งกันและกัน พร้อมทั้งน้ำตาแห่งความเ็ปของทั้งคู่ที่ไหลรินออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เขาได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า เธอนั้นรักเขามากเพียงใด
แล้วทำไมเขาจะต้องเป็คนทำร้ายคนที่เขารักและเธอรักเขาได้ถึงขนาดนี้ ไม่มีคำพูดใดสำหรับทั้งคู่นอกจากร่างสองร่างโอบกอดกันอย่างแนบชิดประหนึ่งกลัวว่าอีกฝ่ายนั้นจะหลุดหายไปไหน
“ขิมว่าพระจันทร์วันนี้สวยมั้ย”
เขาถามเธอขณะที่ทั้งคู่นั้นนั่งมองพระจันทร์ที่ระเบียง ทั้งๆ ที่นาฬิกาที่ข้อมือของเขาบอกเวลาตีสองแล้ว แต่สำหรับคนทั้งคู่นั้นมันช่างเป็เวลาที่แสนสั้นเสียเหลือเกินที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกันและกัน เธอยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างอบอุ่นไม่ผิดกับเขาเลยแม้แต่น้อย
“สวยค่ะ”
คำตอบพร้อมกับเสียงเครือๆ เมื่อนึกถึงการที่จะต้องเสียเขาไปในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้
“เรามาสัญญากันต่อหน้าพระจันทร์นะ ถึงแม้ว่าเราจะไม่สมหวังในความรัก แต่ผมก็ยังจะมีสิทธิ์ที่จะดูแลขิมในฐานะพี่ชายที่แสนดีได้ ขิมเป็น้องผมนะ! ไม่ใช่สิ! ต้อง ขิมเป็น้องพี่นะ”
น้ำเสียงเสียงเขาแหบพร่าด้วยความเ็ปลึกๆ แต่มันก็ไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้ไปมากกว่านี้แล้ว แค่เขาหนีการส่งตัวมาที่นี่เพราะทนคิดถึงเธอไม่ได้ ป่านนี้เ้าสาว และแม่ก็คงจะหาตัวกันให้วุ่น เพราะไม่สามารถติดต่อเขาได้
ทั้งคู่นั้นปิดมือถือเอาไว้ และทิ้งโลกภายนอกเอาไว้ภายหลัง เพราะนี่ก็คือคืนสุดท้ายที่ทั้งเขาและเธอจะได้อยู่แนบชิดกับแบบนี้ และเขาก็ไม่คิดจะทำอะไรที่จะเกินเลยไปมากกว่าการที่ได้มีเธอนั่งข้างๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขาเพียงแค่ข้ามราตรีกาลนี้เท่านั้นเอง เขารู้ดีว่าไม่ควรที่จะทำให้เธอนั้นต้องมัวหมองไปมากกว่านี้อีกแล้ว
“ได้ค่ะ ขิมยินดีที่จะได้มีพี่ชายอีกคน ต่อไปนี้ขิมจะเรียกคุณว่าพี่ธรรนะคะ”
คำพูดของเธอและน้ำตาแห่งความเ็ปก็ไหลรินออกมา และมันก็ไม่ต่างอะไรไปจากเขาเลย
“ขิมจำเอาไว้นะ ไม่ว่ามีอะไรที่เกิดขึ้นกับขิม ทั้งดี และร้าย ขอให้ขิมนึกถึงพี่ ให้พี่ได้ทำหน้าที่พี่ชายที่ดีบ้าง ได้คอยช่วยเหลือขิมบ้าง จำไว้นะคนดีของพี่”
เขาพูดขณะน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาด
“ค่ะขิมจะจำเอาไว้ และขิมอยากจะบอกพี่ธรรนะคะ ว่าตราบใดที่แหวนวงนี้ยังคงอยู่ที่นิ้วข้างนี้ ขิมอยากให้พี่ธรรรู้ว่า ไม่มีใครที่จะเข้ามาแทนที่คนชื่อธรรทรได้เลย เพราะความรักของขิมนั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ใครได้ง่ายๆ และเมื่อให้แล้วมันก็ยากที่จะเอาคืนง่ายๆ เหมือนกัน”
เธอพูดทั้งๆ ที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาและน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด
“พี่เองก็คงจะไม่ต่างอะไรไปจากขิมหรอกนะ ชั่วชีวิตของพี่ พบผู้หญิงมาก็มากมาย แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนเลยที่ทำให้พี่ต้องเสียน้ำตา นอกจากขิมคนเดียว ความรักของพี่ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับใครง่ายๆ และมันก็ไม่สามารถตัดใจได้ง่ายๆ เหมือนกัน แต่ชีวิตเราก็ต้องเผชิญกับความเป็จริง เราไม่อาจจะโกหกตัวเอง ต่อหน้าที่ที่เราพึงกระทำนะ จำคำพี่เอาไว้”
เขาบอกเธอด้วยความเข้มแข็ง และก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอ พร้อมทั้งกระชับแขนเข้าหากัน กอดร่างของเธอแแ่ และเนิ่นนานเหมือนจะเป็การให้คำมั่นสัญญาว่าเขาจะยังคงรักเธอคนเดียวและตลอดไป
“สว่างแล้วล่ะ เราจะต้องกลับไปพบกับโลกแห่งความเป็จริงแล้วนะจ๊ะคนดีของพี่” เขาคลายเธอออกจากอ้อมกอด และเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่แก้มขาวเนียนของเธอ
“เวลามันช่างสั้นเหลือเกินนะคะ ขิมไม่อยากให้มีเช้านี้เลยค่ะ ขิมอยากจะหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้ และได้อยู่ใกล้ๆ พี่ธรรตลอดไป”
เธอบอกและน้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“ขิมของพี่จะต้องเข้มแข็งนะรู้มั้ย ชีวิตของเรานั้นมีอีกยาวไกล เราจะต้องได้พบกับอะไรที่ใหม่ๆ อีกมากมาย เราจะต้องเข้มแข็งนะจ๊ะรู้มั้ย”
เขาโอบกอดเธออีกครั้งอย่างอาทร
“ค่ะขิมจะเข้มแข็ง”
เธอตอบแล้วทั้งคู่ก็สวมกอดกันเอาไว้และปล่อยให้น้ำตาแห่งความเ็ปนั้นไหลรินออกมาอีก จะว่าไปแล้วน้ำตาแห่งความเสียใจ และความเ็ปของคนทั้งคู่นั้น มันแทบจะไม่ได้เหือดแห้งไปเลยนับั้แ่ที่เธอได้พบร่างของเขาในห้องนี้
========================
Promotion Valentine's Day จ้า
shorturl.at/irC26 <= ในรอยรักร้าว 389 เหลือ 259บ.
shorturl.at/kmR15 <= อาญาซาตาน 490 เหลือ 199บ.
shorturl.at/afJUV <= วิมานสอยดาว 467 เหลือ 199บ.
shorturl.at/oqAT8 <= ร้อยดาวฯ 460 เหลือ 199บ.
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
ใต้ร่มสกุณี [Shadiness]กันเกราwww.mebmarket.comน้ำจิ้มพอแสบๆ คันๆ มันส์ๆ เสียวๆ“ดูคุณจะเหนื่อยจังเลยนะ ไปทำอะไรมาเหรอ ถึงได้กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ ทุกคืนอย่างนี้”
4K
