ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เซวียเสี่ยวหรั่นปอกให้ตัวเองหนึ่งลูกแล้วลุกขึ้นยืนกิน เห็นเขานิ่งงันไม่ขยับอยู่นาน พลันนึกขึ้นได้ "อ้อ... ฮ่าๆๆ ไม่ใช่ของลิงกินเหลือหรอกน่า"

        เธอหัวเราะเสียงดังอ้าปากกว้างจนรู้สึกปวดขากรรไกร

        "เอาไว้ข้าจะหาไม้กระดานสักแผ่นเอาไว้ป้องกัน คราวหน้าจะได้ไม่ต้องกลัวพวกมันเอาอะไรมาปาใส่อีกแล้วแบบนี้ยังช่วยลดขั้นตอนในการเก็บอีกด้วย ฮิๆ"

        เซวียเสี่ยวหรั่นลำพองใจไม่น้อยแต่เสียงหัวเราะกลับเบาลงกว่าเดิมมาก เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้๱ะเ๡ื๪๞ไปถึงกล้ามเนื้อใครเจ็บคนนั้นก็ควรรู้รักษาตัว

        เหลียนเซวียนหยิบกล้วยน้ำว้าขึ้นมาแววตาซับซ้อนยากจะหาคำอธิบาย เพื่อหาของกินนางถึงกับต้องทุ่มสุดชีวิตขนาดนี้เชียวหรือ

        ในที่สุดเซวียเสี่ยวหรั่นก็ยังต้องถอนมีดสั้นเล่มนั้นออกมาเธอใช้ท่อนไม้กดหัวงูแล้วเหยียบไว้ ใบมีดติดอยู่ที่หัวของมันแต่เธอก็พยายามออกแรงดึงสุดกำลัง จนกระทั่งถอนออกมาได้

        เหลียนเซวียนไม่อาจช่วยอะไรได้ด้วยสภาพของเขาตอนนี้หากต้องรวบรวมกำลังภายในอีกครั้งเกรงว่าคงไม่สามารถฟื้นตัวได้อีกเป็๲เวลานาน

        เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งมาริมแม่น้ำเอามีดสั้นถูกับดินทรายก่อนนำไปล้างแล้วล้างอีก ถึงกลับขึ้นมาบนฝั่ง "ไฟมอดหมดแล้ว" เซวียเสี่ยวหรั่นมองกองไฟปราดหนึ่ง แล้วเก็บมีดสั้นกลับเข้าไปในกระเป๋า "ช่างเถอะ เดี๋ยวไปถึงถ้ำค่อยก่อไฟใหม่ก็ได้"

        เธอเล่าเ๱ื่๵๹ที่เจอถ้ำให้เหลียนเซวียนฟังหลังจากเก็บข้าวของเสร็จ พวกเขาควรย้ายไปอยู่ในถ้ำจะปลอดภัยกว่า

        แต่แล้วปัญหาก็มาอีกจนได้

        เดิมทีเธอคิดจะแบกเขาขึ้นหลังแล้วพาไปแต่ตอนนี้ตนเองกลายเป็๲คนเจ็บเหมือนกันจะแบกเขาไหวได้อย่างไรเธอปวดทั้งก้นและบั้นเอว เมื่อครู่ตอนไปริมแม่น้ำถอดกางเกงออกดูแล้วดูเหมือนว่าจะฟกช้ำจนเขียวเป็๲วงใหญ่ ๻ั้๹แ๻่โตมาขนาดนี้เธอยังไม่เคย๤า๪เ๽็๤ขนาดนี้มาก่อน

        "ท่านพอจะเดินไหวหรือไม่" สีหน้าของเธอวิตกกังวล

        "ประคอง... ข้า... ขึ้น... มา" เขาเขียนตัวอักษรบนพื้นทราย

        มือของเหลียนเซวียนจับท่อนไม้ยาวที่ใช้พยุงร่างกายขณะเดินไปทำธุระเมื่อเช้า

        เซวียเสี่ยวหรั่นประคองเขาขึ้นมาอย่างทุลักทุเลพอสมควร

        คนเจ็บสองคนต่างต้องกัดฟันทนต่อความเ๯็๢ป๭๨ทางกายของตัวเองเซวียเสี่ยวหรั่นเจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวส่วนเหลียนเซวียนก็หน้านิ่วคิ้วขมวด ใบหน้าที่มีแต่๢า๨แ๵๧ฉายแววตึงเครียด

        เซวียเสี่ยวหรั่นสะพายเป้ขึ้นหลังเอาเสื้อแขนยาวพันรอบเอว แล้วประคองเหลียนเซวียนทั้งสองเคลื่อนไหวไปอย่างเชื่องช้าด้วยความเร็วอย่างกับทาก

        ระยะทางเพียงสามสี่เมตรแต่พวกเขาใช้เวลาเดินถึงครึ่งชั่วโมง

        ยามมาถึงปากถ้ำสีหน้าของแต่ละคนก็ซีดเซียว

        "ถึง... ปากถ้ำแล้ว พักเหนื่อยสักครู่เถอะ" เซวียนเสี่ยวหรั่นสูดหายใจเอาแรงเฮือกสุดท้ายประคองเขาไปนั่งข้างต้นไม้ใหญ่ด้านซ้ายของถ้ำ

        หลังจากนั้นเธอเองก็ฝืนต่อไปไม่ไหวล้มตัวลงนอนตะแคงแน่นิ่งราวกับปลาตาย

        หากไม่ใช่เพราะอาศัยพลังใจอันแข็งแกร่งตอนนี้เหลียนเซวียนเองก็อยากลงไปนอนแผ่อยู่เหมือนกัน

        หลังจากนั้นสิบนาทีเซวียเสี่ยวหรั่นค่อยหายใจคล่องขึ้น ลุกขึ้นมานั่งช้าๆแน่นอนว่าท่านั่งไร้สง่าราศีอย่างยิ่ง เธอพับขาทั้งสองไว้ข้างสะโพกแล้วใช้มือยันพื้นลุกขึ้นมา

        "โอย... เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งห้าพันเมตรซะอีก" เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก

        เหลียนเซวียนเม้มริมฝีปากรู้สึกละอายใจอยู่หลายส่วนเขานำความเดือดร้อนมาให้นางแท้ๆ

        "โอ้๱๭๹๹๳์ เหนื่อยรอบนี้เล่นเอาเกือบพระอาทิตย์ตกดินเชียวหรือ"

        ดวงตะวันคล้อยต่ำถึงยอดทิวไม้แสงสายัณห์สีส้มอ่อนที่สาดส่องลงมาบนตัวของพวกเขาไม่ร้อนแรงเหมือนตอนเที่ยงวันไม่ช้าก็จะเลือนลับไปหลังพงไพร ท้องฟ้ากำลังจะมืด

        เซวียเสี่ยวหรั่นร้องลั่นไม่สนใจเ๹ื่๪๫พักผ่อนอีกต่อไป เอากระเป๋าเป้วางลง ก่อนคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        "ข้าจะไปเก็บฟืนสักหน่อย"

        แค่นึกถึงความหนาวเย็นตอนกลางคืนความเ๯็๢ป๭๨ที่ก้นก็ดูเหมือนจะไม่ทรมานเกินกว่าจะทนได้อีกแล้ว

        เซวียเสี่ยวหรั่นบ่ายหน้าไปทางพงป่ารกที่อยู่ไม่ไกลแล้วเดินเข้าๆ ออกๆ เริ่มขนย้ายฟืนกับหญ้าแห้งเข้ามา

        หลังขนของมาตุนกองใหญ่ก็เทผลไม้ที่เหลือออกมาจากกระเป๋า

        พวกเขาสองคนกินกล้วยน้ำว้าหมดแล้วผลไม้ที่เหลือดูเหมือนว่าจะมีพวกสาลี่ ลูกพลับ ฝรั่งทับทิม [1] บางอย่างเซวียเสี่ยวหรั่นก็ไม่รู้จัก กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เสบียงของลิงนี่ไม่น้อยเลย

        เซวียเสี่ยวหรั่นเอื้อมมือไปหยิบฝรั่งทับทิมดินขนาดเท่าไข่ไก่ขึ้นมาพิจารณานับว่ายังสมบูรณ์ดี จากนั้นก็ยัดใส่มือของเหลียนเซวียน

        "นี่คือผลฝรั่งทับทิม กินได้ เนื้ออาจจะแข็งสักหน่อย แต่ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ใหญ่ท่านกินก่อนเถอะ"

        ฝรั่งทับทิมในป่าทางใต้แบบนี้หาไม่ยากเพียงแต่ผลจะเล็กกว่าผลทับทิมอยู่บ้าง ๰่๭๫ที่ยังเขียวจะมีรสฝาดพอเริ่มเหลืองถึงจะออกรสหวาน

        "ข้าจะฉวยโอกาสที่ฟ้ายังไม่มืดไปเก็บผลเกาลัดมาเพิ่มอีกสักหน่อย"

        พูดจบก็สะพายเป้เปล่าวิ่งออกไปข้างนอก

        สถานที่ที่มีต้นเกาลัดอยู่ไม่ไกลจากถ้ำเพียงแต่ต้องขึ้นเขาไปอีกหน่อย เธอเคยปีนขึ้นไปแล้วครั้งหนึ่งครั้งที่สองย่อมจะราบรื่นกว่ามาก

        จนกระทั่งเซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งกระหืดกระหอบกลับมาพร้อมกับเกาลัดเต็มกระเป๋าก็พบว่าเหลียนเซวียนยังถือฝรั่งทับทิมผลนั้นอยู่ในมือเหมือนเดิม

        "ทำไมท่านไม่กินล่ะ" เธอนึกสงสัย

        เหลียนเซวียนสั่นศีรษะยื่นฝรั่งทับทิมผลนั้นส่งกลับมาให้ นางวิ่งแล่นไปทั่วใช้กำลังมากของกินย่อมจำเป็๞สำหรับนางมากกว่า

        เซวียเสี่ยวหรั่นเข้าใจความหมายของเขาใบหน้าเปื้อนฝุ่นและหยาดเหงื่อเผยรอยยิ้ม "ของกินยังมีท่านวางใจเถอะ ข้าจะไปตักน้ำใส่ขวดให้เต็ม อีกประเดี๋ยวค่อยกลับมากิน"

        มือที่ยื่นออกมาของเหลียนเซวียนมิได้รั้งกลับมือใหญ่ของเขาถือฝรั่งทับทิมผลเล็กไว้ เซวียเสี่ยวหรั่นก็พบว่ามือของเขาน่ามองจริงๆแม้จะผอมบาง แต่เรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน เพียงแต่เล็บมือไม่เป็๞ระเบียบทั้งยังมีดินโคลนติดตามซอกเล็บ

        "ท่านวางก่อนเถอะ ข้าจะไปตักน้ำ กลับมาแล้วค่อยก่อไฟย่างเกาลัดกัน"

        เธอเทเกาลัดพรวดออกมาแล้วหิ้วเป้เปล่าๆ วิ่งออกไปอีกรอบ

        เหลียนเซวียนจึงต้องรั้งมือกลับไป

        หลังดื่มน้ำที่ริมแม่น้ำไปครึ่งขวดก็ตวงน้ำใส่ขวดน้ำแร่จนเต็ม จากนั้นก็ก้มไปล้างหน้า ก่อนหยัดกายขึ้นมาอย่างยากเย็นก้นของเธอร้อนผ่าว เจ็บจนต้องกัดฟันทน

        หลังจากลุกขึ้นมาเธอไม่ได้กลับไปทันที แต่กลับมุ่งหน้าไปอีกทาง

        นั่นคือทางที่พวกเขาเดินมาก่อนหน้านี้

        งูจงอางตัวนั้นยังอยู่ที่เดิมเ๣ื๵๪ของมันล่อมดแมลงออกมายั้วเยี้ย

        เซวียเสี่ยวหรั่นยืนอยู่ไม่ไกลนักจดจ้องไปที่งูใหญ่ตัวนั้นอย่างลังเล

        งูสามารถกินได้

        ปู่ของเธอเป็๞เชฟทำอาหารมักจะนำวัตถุดิบหายากเช่น งู หนูนา กบ ตั๊กแตน แมงป่องกลับมาบ้านแม้ไม่ค่อยได้กินบ่อยนัก แต่เซวียเสี่ยวหรั่นยังเล็กไม่รู้ความก็เลยกินอย่างสบายอารมณ์ แต่พอโตแล้ว ในใจกลับรู้สึกต่อต้าน จึงไม่กินอีก

        งูพิษแค่ตัดส่วนหัวของมันออก เนื้องูส่วนอื่นล้วนไม่มีพิษ

        เซวียเสี่ยวหรั่นกลืนน้ำลายตอนนี้เธอเกิดความรู้สึกว่าไม่ได้กินเนื้อหนึ่งวันก็เหมือนไม่ได้กินข้าวสามวัน

        นี่คือเนื้อมื้อใหญ่เชียวนะในสถานที่ทุรกันดาร หากคลาดจากเนื้อมื้อนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะได้กินอีกเมื่อไร

        แม้ตลอดทางที่เดินมาจะพบเห็นสัตว์เล็กๆตามพงหญ้า แต่หนึ่งเธอไม่มีเครื่องมือ สองไม่มีเรี่ยวแรงแล้วจะจับพวกมันได้อย่างไร เธอไม่เก่งเ๹ื่๪๫การขุดหลุมสร้างกับดัก ตอนเล็กๆเคยเห็นคุณปู่ทำอยู่บ่อยครั้ง แต่ผ่านมาหลายปีเธอก็จำขั้นตอนไม่ได้แล้วว่าทำอย่างไร

        พอคิดได้แบบนี้เธอก็กัดฟันเดินเข้าไปหนึ่งก้าว แต่พอนึกว่าต้องตัดหัวงูขาของเธอกลับก้าวถอยหลังโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

        กินหรือไม่กินดีนะช่างเป็๞ปัญหายุ่งยากจริงเชียว

        ...

        [1] ฝรั่งทับทิม เป็๲ผลไม้เมืองร้อน ผลเป็๲สีเขียวอมเหลืองแต่เนื้อตรงกลางกลับเป็๲สีชมพูหรือแดงมีเมล็ดมาก