เมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงกันเสร็จสิ้น และผู้คนรอบนอกลงเดิมพันเสร็จ พิธีกร ก็เดินเข้ามากลางสนาม เพื่อให้ทั้งคู่เริ่มการประลองเป็นตาย สิ้นเสียงพิธีกร
"ชิ้ง!! ควับ!!?"
หลานฮัวพุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็วหมายจะสังหารให้ตายภายในดาบเดียว ด้วยโทสะที่มากล้นของนาง แต่กลับผิดคาด เมื่อเด็กหนุ่มตรงหน้าสร้างกำแพงน้ำแข็งขนาดพอดีกับอาวุธของนาง ที่พุ่งเข้ามาหมายจะตัดศีรษะของเขา ทำให้การโจมตีของนางชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มโจมตีไปตามจุดตายต่างๆ ของร่างกาย แต่เด็กหนุ่มก็สามารถป้องกันได้ในทันทีเช่นกัน จนทำให้นางต้องผละออกอย่างช่วยไม่ได้
แม้การโจมตีของนางจะรุนแรงจนทำลายกำน้ำแข็งได้อย่างง่ายได้ แต่กำแพงน้ำแข็งนั้นถูกสร้างขึ้นมาติดต่อกันหลายชั้น จนทำให้อาวุธที่นางใช้โจมตี เริ่มช้าลงไปเรื่อยๆ ต่อให้ฝืนไปเรื่อยๆ อย่างมากคงได้แค่สร้างบาดแผลถลอกให้กับเด็กหนุ่มเท่านั้น จึงทำให้นางต้องถอยห่างเพื่อพุ่งร่างเข้าไปโจมตีใหม่เรื่อยๆ เพื่อใช้กำลังจากการพุ่งตัวเข้าไปโจมตีได้รุนแรงขึ้น แต่ก็ยังไม่อาจผ่านกำแพงน้ำแข็งไปได้ง่ายๆ
ตั้งแต่การโจมตีแรก หลิงเทียน ก็เปิดใช้ทักษะเนตรราชันย์ตลอด แม้มันจะเสียพลังปราณเป็นจำนวนมาก แต่ก็แลกกับการที่ ร่างกายของเขาสามารถตอบสนองได้ดีขึ้น เขาได้ตรวจดูคำอธิบายอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วพบว่า เนตรราชันย์ของเขานั้นนับว่าเป็นทักษะที่โกงมากๆ เพราะเมื่อขึ้นระดับ 7 จะทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วน และปฏิกริยาตอบสนองต่างๆ ในร่างกายเพิ่มขึ้นถึง 10 เท่า และยังมีความลับซ่อนอยู่อีกมากมาย หลิงเทียนคำนวนคร่าวๆ แล้วก็พบว่าด้วยพลังปราณที่เขามีอยู่ในตอนนี้ สามารถใช้เนตรนี้ติดต่อกันได้นานสูงสุด 30 นาที เท่านั้น เพราะฉะนั้นการใช้พลังออก เพื่อการป้องกันจึงจำกัดให้มีขนาดที่เล็กลง เพื่อให้สูญเสียพลังปราณน้อยที่สุด
ผ่านไป 3 นาที
จู่ๆ หลานฮัว ก็หยุดการโจมตีซะเฉยๆ ก่อนจะมองไปทางหลิงเทียน ด้วยแววตาที่จริงจัง ก่อนจะเอ่ยบางอย่าง "คุณชายหลิง สงสัยว่าคุณชายคงไม่ชอบการตายอย่างเงียบสงบซะแล้วสิ เห็นทีดิฉันคงต้องเอาจริงบ้างแล้ว" สิ้นเสียงนางก็ทิ้งดาบในมือลงพื้น ก่อนจะเริ่มปลดปล่อยพลังในร่างของแดนวีรชน
ฉับพลันร่างกายของ หลิงเทียน ก็ราวกับถูกแรงกดดันบางอย่างที่มีพลังมหาศาล จนเขาถึงกับต้องกระอักเลือดออกมา แต่เขาก็พยายามฟืนกลืนโลหิตลงไป เขาไม่ยอมแสดงท่าทางอ่อนแอของเขาให้ศัตรูเห็นได้แน่ และยิ่งเป็นคนที่เขาแค้นฝังหุ่นด้วยแล้วล่ะก็ แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้หากเขาไม่มีระบบช่วยชาตินี้จะเอาปัญญาที่ไหนไปแก้แค้นคนที่กล้าใช้ความรักมาหลอกลวงเขา [ใช่แล้วเธอก็คือหลินคนที่เขาจะบอกรักในชีวิตก่อน และเป็นเธอคนนี้นี่แหละที่หลอกให้น็อกไปฆ่าเขา ที่สำคัญหลินอายุมากกว่า 200 ปีแล้วด้วยซ้ำ]
หลิงเทียน ที่อยู่ต่อหน้าพลังในแดนวีรชน แข้งขาก็เริ่มมีอาการสั่นสะท้าน จากแรงกดดันที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่กระนั้นเขาก็ยัง ประคองร่างกายและสติให้คงที่ เพราะหากเขาพลาดพลั้งแล้วล่ะก็ อาจทำให้ถึงตายเลยทีเดียว หลานฮัว ที่เห็นแบบนั้นก็มองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย คนที่ทนแรงกดดันในระดับนี้ได้
นอกจากจะอยู่ในระดับเดียวกันเท่านั้นที่สามารถทนได้ แต่กับเด็กหนุ่มที่ห่างชั้น ถึงสองดินแดน ไม่ควรจะยืนอยู่ซะด้วยซ้ำไป
นางจึงเลิกคิดเรื่องไร้สาระ ก่อนจะเรียกกระบี่ขึ้นมาในมือ เป็นกระบี่สีดำที่มีเปลวเพลิงล้อมรอบ ความร้อนที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงมากขนาดที่ ผู้คนในสนามถึงกับรู้สึกได้ ถึงกับมีเสียงดังไปทั่ว ขนาดชางเยว่ที่อยู่ในสนามยังถึงกับตกตะลึงก่อนจะอุทานออกมา "นั่น...มัน...!! กระบี่เพลิงโลกันต์ ระดับ เทพสงคราม!!?"
"เวรแล้ว!!?"
ใบหน้าของ หลิงเทียน ถึงกับมีสีหน้าที่เคร่งเครียดหนักกว่าเดิม เพราะแรงกดดันที่มากมาย แล้วยังกระบี่เพลิงนั่นอีก โอกาสของเขาจะอยู่รอดเกิน 10 นาที ช่างริบหรี่ซะเหลือเกิน แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ แต่จู่ๆ ร่างของ หลานฮัว ก็พลันหายไปภายในพริบตา แม้ทักษะเนตรของเขาก็ยังไม่อาจมองตามเคลื่อนไหวนั่นได้ทัน ในใจคิดได้เพียงอย่างเดียว "เร็วมาก"
หลิงเทียนเร่งพลังในร่างถึงขีดสุด รวมถึงพยายามเร่งพลังของเนตรราชันย์สูงสุดเพื่อจับสัมผัสความเปลี่ยนแปลงพื้นที่โดยรอบอย่างเต็มที่
"พรึ่บ!! ฉัวะ!!?" กระบี่ของ หลานฮัว ตวัดห่างจากปลายคอของเขาแบบฉิวเฉียด แต่ความคมและรัศมีของกระบี่นั่นก็เรียกเลือดจากเขาได้เช่นกัน
หลานฮัว ยกยิ้มอย่างพอใจ "ช่วยทำให้ข้าสนุกกว่านี้อีกหน่อยสิค่ะ คุณชายหลิง" นางจู่โจมไปเรื่อยๆ แต่คราวนี้นางไม่ได้เน้นจุดตาย เฉกเช่นครั้งก่อน เหมือนกำลังสนุกที่ได้เห็นอีกฝ่าย ดิ้นรนอย่างหมดหวัง ถึงอย่างนั้น หลิงเทียน เองก็แทบจะไม่สามาถตอบโต้ใดใดได้ เพราะแค่การจะหลบรัศมีกระบี่ได้ก็เต็มกลืนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หลินฮัว นั้นเร็วมากจนเขาไม่อาจสร้างน้ำแข็งขึ้นมาป้องกันได้ทันด้วยซ้ำ ที่ยังสามารถทนอยู่ได้จนถึงตอนนี้นับว่าเป็นกำลังใจล้วนๆ
ผ่านไป 5 นาที
"แฮ่ก!! แฮ่ก!!?"
สภาพของหลิงเทียนในตอนนี้ถือว่าย่ำแย่สุดๆ ตามตัวของปรากฏร่องรอยกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วน และเลือดที่ไหลออกราวกับเขื่อนแตก เหมือนกับว่า หลานฮัว นั้นเพียงแค่เล่นสนุกกับร่างกายเขาเท่านั้น เพราะทุกกระบี่ที่ฟันลงไปเรียกเลือดของเขาได้ทุกกระบี่ สติของหลิงเทียนเริ่มพร่ามัว หลายครั้งที่เขานั้นแทบจะสิ้นสติ แต่ก็คอยกัดริมฝีปากเพื่อคืนสติอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้เริ่มจะชาไปแล้ว
ตอนนี้ หลิงเทียน รู้สึกได้ทันทีว่าความต่างชั้นของพวกเขามีมากเกินไป หากนางต้องการชีวิตของเขา ย่อมไม่มีทางพลาดอย่างแน่นอน แต่เหมือนกับนางจงใจสร้างความหวาดกลัวให้เขามากกว่า เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิงเทียน ก็รู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ และเพราะความโกรธที่เขามีนั้นบดบังสติปัญญาที่เคยมี ทำให้ตัวเขาในตอนนี้ลืมคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ หลิงเทียน ระเบิดพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมาในทันที ในมือทั้งสองของเขาปรากฏ เปลวเพลิง และ น้ำแข็ง จากนั้นเขาก็เร่งปราณไปที่ท่าเท้าเพื่อเร่งความเร็วเข้าโจมตี ไม่ต่างอะไรไปหมาที่จนตรอก
หลานฮัว เพียมยิ้มเยาะเท่านั้น เพราะสิ่งที่นางรอคอยมาถึงแล้ว แววตาที่ดูสิ้นหวังของเด็กหนุ่มนั่น ทำให้นางรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก กฏที่นางตั้งขึ้นมาก็เพื่อดูคนสิ้นหวังที่พยายามดิ้นรนอย่างน่าสมเพศนั่นเอง นางเพียงเอี้ยวตัวหลบไปมาเล็กน้อย แล้วตวัดปลายกระบี่ลงไปยังร่างกายบางส่วนที่ไร้บาดแผล ราวกับกำลังเล่นเกมเติมคำนั่นแหละ สิ่งที่นางต้องการคือเห็นความสิ้นหวังของเด็กหนุ่มตรงหน้ามากขึ้นไปเรื่อยๆ
หลังจาก หลินเทียนต่อยลมไปราวๆ 30 ลมหายใจ ร่างกายของเขาก็ทรุดลงกระอักเลือดอีกครั้ง พลังปราณในร่างเขาเหือดแห้งไปหมดแล้ว ก่อนจะพยายามฝืนยันตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วมองไปทาง หลานฮัว ก่อนจะปรากฏรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย ท่ามกลางความแปลกใจของนาง
"ตู้มมมมมมมมมมม!!!!?"
เสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง ช่วยเรียกสติทุกคนกลับมา พร้อมกับมองไปภาพเบื้องหน้าด้วยความแปลกใจ เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นนั้น คือรอบๆ ตัวของหญิงสาวก็พลันระเบิดออกมา ใช่แล้ว หลิงเทียน ไม่ได้ต่อยไปมั่วๆ เท่านั้น แต่เขายังแอบวาดอักขระโจมตีไปด้วย เมื่อฝุ่นควันที่คละคลุ้งเริ่มจางหายไป ก็ปรากฏร่างของหลานฮัวในสภาพไร้รอยขีดข่วน
"น่าแปลกใจจริงๆ นะคุณชายหลิง ท่านเนี่ยมีลูกเล่นเยอะเหมือนกันนะ"
"แน่นอน มีที่หน้าตื่นตากว่านี้อีกนะ!?"
"...!!!!!?"
"ฟิ้วววว...!!...ฉึบ!!?"
จู่ๆ ก็ปรากฏอาวุธลับเป็นมีดสั้น พุ่งเข้าโจมตีจากทางด้านหลังของ หลานฮัว ที่จับสัมผัสได้ จึงใช้ปราณสร้างเกราะป้องกัน แต่ทว่า มีดสั้นเล่มนั้นพุ่งทะลุผ่านเกราะปราณของนาง และเฉือนเข้าไปที่ใบหน้า ที่สวมหน้ากากอยู่ ก่อนจะพุ่งไปสู่มือของ หลิงเทียน พร้อมกับคำสบถอย่างดูถูก
"เฮอะ!! หากตัวข้าอยู่ในระดับเดียวกับเจ้า อย่างเจ้าน่ะไม่มีปัญญาชนะข้าได้หรอก"
"แก!! ไอ้สารเลว คิดจะทำลายโฉมหน้าข้างั้นหรอ จงตายซะ!!!?" หลานฮัว ถึงกับสูญเสียความสุขุม เยือกเย็นในทันที สำหรับหญิงสาวแล้วใบหน้าคือสิ่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิต
คลื่นพลังจากความกราดเกรี้ยว ที่รุนแรงจากแดนวีรชน พุ่งเข้ามาหมายจะทำลายร่างกายของเด็กหนุ่ม ให้สูญสลายจนไม่เหลือแม้เศษซากให้ตามหา บรรยากาศโดยรอบเริ่มปริแตกออกทีละน้อย ด้วยความเร็วของการโจมตีนี้ หลิงเทียนรู้สภาพของตัวเองดี ตัวเขาในตอนนี้ไม่เหลือพลังปราณอีกแล้ว คงไม่สามารถที่จะหลบรอดได้อีกแล้ว ก่อนจะเอ่ยกับตัวเองเบาๆ "ทุกคนข้าขอโทษ" พร้อมกับก้มหน้ารับความตายจากเบื้องหน้า
"ปัง!! บึ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!?"
----------------------------------------------------------