ในยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงสีทองจากดวงจันทร์ที่ลอยสูงเหนือป่าใหญ่ ราวกับเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ได้ประทับอยู่บนฟากฟ้า วังเทพธิดาบนยอดเขาผู้สูงส่งยืนอยู่ท่ามกลางลมแห่งท้องฟ้าที่พัดเบาๆ เสียงแห่งการเตือนจากโลกทั้งสามทุ้มดังไปทั่วแผ่นดิน
หลินหยู เทพธิดาหญิงแห่งดวงจันทร์ยืนอยู่บนระเบียงที่ถูกออกแบบด้วยศิลปะจากหินมรกต ร่างของเธอส่องแสงอ่อนๆ ในยามค่ำคืน ดวงตาของเธอเป็ประกายเหมือนกระแสน้ำที่ส่องแสงจากพระจันทร์ ขนดวงจันทร์หลุดลอยในอากาศอย่างไร้เสียง และในความสงบที่เธอเคยรู้จักกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ในเวลานั้น เสียงประกาศจากพระาาของเธอก็ดังขึ้น ก้องกังวานในหู “หลินหยู เ้าได้รับภารกิจสำคัญจากข้า ต้องเดินทางไปยังโลกมนุษย์เพื่อค้นหาสิ่งที่สูญหายไปจากดินแดนของเรา…”
คำสั่งนั้นดังก้องอยู่ในหูของเธอ พร้อมกับความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ ความสงบในดินแดนเทพธิดาผันแปรไปในพริบตา แม้ว่าเธอจะเป็เทพธิดาหญิงแห่งดวงจันทร์ที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ แต่สิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดคือการเดินทางสู่โลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและความไม่แน่นอน
ก่อนที่หลินหยูจะออกเดินทางจากวังเทพธิดา เธอได้กล่าวคำลาล่าสุดกับเทพธิดามิตรสหายที่เคยสนิทสนมกันมานาน “เ้ารู้ใช่ไหมว่า ข้าจะไม่กลับมาอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็ในรูปแบบใดก็ตาม”
เทพธิดามิตรสหายของเธอแย้มยิ้มด้วยความเศร้า “จงอย่าลืมว่า ในดินแดนมนุษย์ เ้าอาจพบสิ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน การเดินทางครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเ้าไปตลอดกาล”